Η φράση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια δήλωση δυσαρέσκειας. Είναι το πολιτικό συμπέρασμα μιας συνάντησης που κατέληξε σε πλήρες ναυάγιο και ανέδειξε, με τον πιο ωμό τρόπο, την αδυναμία ή την απροθυμία της κυβέρνησης να απαντήσει στα υπαρξιακά προβλήματα του πρωτογενούς τομέα.

Από την αγωνία της επιβίωσης, στη διαχείριση των εντυπώσεων

Οι αγρότες προσήλθαν στο Μαξίμου με αιτήματα επιβίωσης: εκρηκτικό κόστος παραγωγής, πετρέλαιο και ρεύμα σε απαγορευτικά επίπεδα, τιμές προϊόντων που δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά, αποζημιώσεις που καθυστερούν ή εξανεμίζονται και πλήρη απουσία εθνικού σχεδίου για τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η κυβέρνηση αντέταξε γενικόλογες αναφορές, υποσχέσεις για «εξέταση θεμάτων» και έναν καταιγισμό τεχνοκρατικών διατυπώσεων, χωρίς καμία συγκεκριμένη δέσμευση. Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κώστας Τσιάρας φρόντισε μάλιστα να κλείσει κάθε χαραμάδα προσδοκίας, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν πρόκειται να υπάρξει τίποτα επιπλέον σε επίπεδο οικονομικών μέτρων.

Με απλά λόγια: συζήτηση ναι, λύσεις όχι.

Μπλόκα που μένουν , ευθύνες που βαραίνουν την κυβέρνηση

Η απόφαση των αγροτών να διατηρήσουν και να ενισχύσουν τα μπλόκα δεν είναι επιλογή σύγκρουσης, αλλά αναγκαστική απάντηση. Όταν η κυβέρνηση αρνείται να αντιληφθεί την πραγματικότητα στα χωράφια, αυτή μεταφέρεται αναπόφευκτα στους δρόμους.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιβεβαιώνει ότι αντιμετωπίζει τον πρωτογενή τομέα ως πρόβλημα επικοινωνιακής διαχείρισης και όχι ως στρατηγικό πυλώνα της χώρας. Δεν συγκρούεται με τα καρτέλ της ενέργειας, δεν παρεμβαίνει ουσιαστικά στην αγορά, δεν χαράσσει μακρόπνοη πολιτική. Επιλέγει, αντίθετα, τη λογική της αναμονής, της φθοράς και της κόπωσης των κινητοποιήσεων.

Το πολιτικό αποτύπωμα της συνάντησης

Η συνάντηση στο Μαξίμου δεν απέτυχε απλώς. Λειτούργησε ως καθρέφτης μιας κυβέρνησης αποκομμένης από την κοινωνία της παραγωγής. Οι αγρότες έφυγαν με άδεια χέρια, αλλά με καθαρή εικόνα. Η κυβέρνηση έμεινε με άδεια λόγια και βαριές πολιτικές ευθύνες.

Όσο η επιβίωση του πρωτογενούς τομέα αντιμετωπίζεται ως «δημοσιονομικό βάρος» και όχι ως εθνική προτεραιότητα, η σύγκρουση θα βαθαίνει. Και όσο το Μαξίμου επιμένει στο «δεν γίνεται», τα τρακτέρ θα θυμίζουν ότι για χιλιάδες ανθρώπους σε αυτή τη χώρα, δεν πάει άλλο.