ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Τύμβος Καστά: Ένα εμβληματικό μνημείο θύμα ανικανότητας, καθυστερήσεων και πολιτικής υποκρισίας.
Η ευθύνη βαραίνει αρχικά την Υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, η οποία, παρά τις συνεχείς επισκέψεις και δηλώσεις, δεν κατάφερε να διασφαλίσει ούτε σταθερό χρονοδιάγραμμα ούτε αποτελεσματική υλοποίηση. Βαραίνει όμως και την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και προσωπικά τον Απόστολο Τζιτζικώστα, που όλα αυτά τα χρόνια περιορίστηκε σε ρόλο θεατή και συμμέτοχου στην επικοινωνιακή διαχείριση, αντί να διεκδικήσει δυναμικά την ολοκλήρωση του έργου. Βαραίνει όλους τους τοπικούς κυβερνητικούς και φιλοκυβερνητικούς παράγοντες των Σερρών είτε της τοπικής αυτοδιοίκησης είτε βουλευτές και υπουργούς.
Η ευθύνη βαραίνει αρχικά την Υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, η οποία, παρά τις συνεχείς επισκέψεις και δηλώσεις, δεν κατάφερε να διασφαλίσει ούτε σταθερό χρονοδιάγραμμα ούτε αποτελεσματική υλοποίηση. Βαραίνει όμως και την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και προσωπικά τον Απόστολο Τζιτζικώστα, που όλα αυτά τα χρόνια περιορίστηκε σε ρόλο θεατή και συμμέτοχου στην επικοινωνιακή διαχείριση, αντί να διεκδικήσει δυναμικά την ολοκλήρωση του έργου. Βαραίνει όλους τους τοπικούς κυβερνητικούς και φιλοκυβερνητικούς παράγοντες των Σερρών είτε της τοπικής αυτοδιοίκησης είτε βουλευτές και υπουργούς.
Η επικείμενη επίσκεψη της Υπουργού Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, στον Τύμβο Καστά στην Αμφίπολη επιχειρεί , για ακόμη μία φορά, να ντύσει με επικοινωνιακό περιτύλιγμα μια πραγματικότητα που δεν ωραιοποιείται, το σημαντικότερο αρχαιολογικό εύρημα των τελευταίων δεκαετιών παραμένει, πάνω από δέκα χρόνια μετά την ανακάλυψή του, κλειστό, ημιτελές και ουσιαστικά εγκαταλελειμμένο στη φθορά του χρόνου και της κρατικής ανεπάρκειας.
Ο Τύμβος Καστά δεν είναι ένα οποιοδήποτε έργο. Είναι ένα μνημείο παγκόσμιας εμβέλειας, που θα μπορούσε ήδη να αποτελεί διεθνή πόλο έλξης, μοχλό ανάπτυξης για την ευρύτερη περιοχή και σημείο αναφοράς για τον ελληνικό πολιτισμό. Αντί γι’ αυτό, έχει μετατραπεί σε σύμβολο καθυστερήσεων, παλινωδιών και πολιτικής ανευθυνότητας.
Η αλήθεια που δεν λέγεται: Χαμένα χρόνια από το 2015. Ήδη από το 2019, η ίδια η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού παραδεχόταν ότι κρίσιμες εργασίες που εκτελούνταν τότε θα έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί από το 2015. Μια παραδοχή που από μόνη της αρκεί για να καταδείξει ότι το έργο μπήκε από νωρίς σε τροχιά καθυστέρησης.
Από εκεί και πέρα, αντί να επιταχυνθούν οι διαδικασίες, ακολούθησε το απόλυτο διοικητικό χάος:
Εντάξεις και απεντάξεις έργων
Αναθεωρήσεις μελετών
Αλλαγές προϋπολογισμών
Νέα χρονοδιαγράμματα που αναιρούσαν τα προηγούμενα Το 2018 εντάσσεται στο ΕΣΠΑ.
Το 2020 επανασχεδιάζεται. Και κάθε “επανεκκίνηση” σήμαινε ένα πράγμα: νέα καθυστέρηση. Οι υποσχέσεις που διαψεύστηκαν Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επέλεξε να επενδύσει επικοινωνιακά στο έργο, μοιράζοντας χρονοδιαγράμματα αντί για αποτελέσματα.
Ακούσαμε: για ολοκλήρωση έργων ,για απόδοση στο κοινό ,για ανάδειξη της Αμφίπολης ως διεθνούς προορισμού Και τι έχουμε σήμερα; Ένα νέο χρονοδιάγραμμα που μεταθέτει την επισκεψιμότητα στο 2027 , και πλέον ανοιχτά στο 2028.
Δηλαδή, πάνω από μία δεκαετία για να καταστεί επισκέψιμο ένα μνημείο που θα έπρεπε ήδη να λειτουργεί. Και το ερώτημα είναι αμείλικτο: Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για αυτή την αποτυχία; Οι ευθύνες είναι συγκεκριμένες και ονομαστικές Η ευθύνη βαραίνει αρχικά την Υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, η οποία, παρά τις συνεχείς επισκέψεις και δηλώσεις, δεν κατάφερε να διασφαλίσει ούτε σταθερό χρονοδιάγραμμα ούτε αποτελεσματική υλοποίηση.
Βαραίνει όμως και την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και προσωπικά τον Απόστολο Τζιτζικώστα, που όλα αυτά τα χρόνια περιορίστηκε σε ρόλο θεατή και συμμέτοχου στην επικοινωνιακή διαχείριση, αντί να διεκδικήσει δυναμικά την ολοκλήρωση του έργου. Βαραίνει όλους τους τοπικούς κυβερνητικούς και φιλοκυβερνητικούς παράγοντες των Σερρών είτε της τοπικής αυτοδιοίκησης είτε βουλευτές και υπουργούς. Και βεβαίως βαραίνει συνολικά την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, που απέδειξε ότι αντιμετωπίζει ακόμη και έργα εθνικής σημασίας με λογική διαχείρισης εντυπώσεων.
Από εθνική ευκαιρία σε τοπική υποβάθμιση Η μεγαλύτερη ζημιά δεν είναι μόνο η καθυστέρηση. Είναι η χαμένη ευκαιρία. Η Αμφίπολη θα μπορούσε ήδη να:
δημιουργεί θέσεις εργασίας
ενισχύει τον τουρισμό
αναβαθμίζει συνολικά την περιοχή των Σερρών .
Αντί γι’ αυτό, η τοπική κοινωνία παρακολουθεί ένα έργο να σέρνεται, χωρίς σαφή προοπτική, χωρίς λογοδοσία, χωρίς αποτέλεσμα. Και αυτό δεν είναι απλώς διοικητική αποτυχία. Είναι πολιτική επιλογή.
Η πραγματικότητα πίσω από τις επισκέψεις Κάθε επίσκεψη υπουργού συνοδεύεται από δηλώσεις αισιοδοξίας και “πρόοδο έργων”. Όμως η πραγματικότητα δεν αλλάζει:Το μνημείο παραμένει κλειστό
Τα χρονοδιαγράμματα μετατίθενται
Οι πολίτες ακούν τα ίδια λόγια εδώ και χρόνια
Η επανάληψη δεν είναι πρόοδος. Είναι απόδειξη στασιμότητας. Ένα τεστ αξιοπιστίας που χάθηκε Ο Τύμβος Καστά θα μπορούσε να είναι success story. Έγινε case study αποτυχίας. Ένα κράτος που δεν μπορεί να ολοκληρώσει ένα τόσο εμβληματικό έργο μέσα σε μια δεκαετία, δεν μπορεί να πείσει ότι έχει σχέδιο για την ανάπτυξη, τον πολιτισμό ή την περιφέρεια. Η ανάγκη για πολιτική αλλαγή Η χώρα δεν αντέχει άλλες χαμένες ευκαιρίες. Δεν αντέχει έργα που ξεκινούν με ενθουσιασμό και καταλήγουν σε αδιέξοδο.
Δεν αντέχει κυβερνήσεις που υπόσχονται πολλά και παραδίδουν ελάχιστα. Ο Τύμβος Καστά δεν είναι απλώς ένα μνημείο. Είναι καθρέφτης μιας πολιτικής νοοτροπίας που πρέπει να αλλάξει. Η πολιτική αλλαγή δεν είναι σύνθημα. Είναι προϋπόθεση για να αποκτήσει η χώρα σοβαρότητα, συνέπεια και σχέδιο. Για να σταματήσουμε να μετράμε χαμένα χρόνια. Και να αρχίσουμε, επιτέλους, να μετράμε αποτελέσματα.
Δημήτρης Πουλτουρτζίδης
Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Σερρών
Ο Τύμβος Καστά δεν είναι ένα οποιοδήποτε έργο. Είναι ένα μνημείο παγκόσμιας εμβέλειας, που θα μπορούσε ήδη να αποτελεί διεθνή πόλο έλξης, μοχλό ανάπτυξης για την ευρύτερη περιοχή και σημείο αναφοράς για τον ελληνικό πολιτισμό. Αντί γι’ αυτό, έχει μετατραπεί σε σύμβολο καθυστερήσεων, παλινωδιών και πολιτικής ανευθυνότητας.
Η αλήθεια που δεν λέγεται: Χαμένα χρόνια από το 2015. Ήδη από το 2019, η ίδια η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού παραδεχόταν ότι κρίσιμες εργασίες που εκτελούνταν τότε θα έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί από το 2015. Μια παραδοχή που από μόνη της αρκεί για να καταδείξει ότι το έργο μπήκε από νωρίς σε τροχιά καθυστέρησης.
Από εκεί και πέρα, αντί να επιταχυνθούν οι διαδικασίες, ακολούθησε το απόλυτο διοικητικό χάος:
Εντάξεις και απεντάξεις έργωνΑναθεωρήσεις μελετώνΑλλαγές προϋπολογισμώνΝέα χρονοδιαγράμματα που αναιρούσαν τα προηγούμενα Το 2018 εντάσσεται στο ΕΣΠΑ.Το 2020 επανασχεδιάζεται. Και κάθε “επανεκκίνηση” σήμαινε ένα πράγμα: νέα καθυστέρηση. Οι υποσχέσεις που διαψεύστηκαν Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επέλεξε να επενδύσει επικοινωνιακά στο έργο, μοιράζοντας χρονοδιαγράμματα αντί για αποτελέσματα.
Ακούσαμε: για ολοκλήρωση έργων ,για απόδοση στο κοινό ,για ανάδειξη της Αμφίπολης ως διεθνούς προορισμού Και τι έχουμε σήμερα; Ένα νέο χρονοδιάγραμμα που μεταθέτει την επισκεψιμότητα στο 2027 , και πλέον ανοιχτά στο 2028.
Δηλαδή, πάνω από μία δεκαετία για να καταστεί επισκέψιμο ένα μνημείο που θα έπρεπε ήδη να λειτουργεί. Και το ερώτημα είναι αμείλικτο: Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για αυτή την αποτυχία; Οι ευθύνες είναι συγκεκριμένες και ονομαστικές Η ευθύνη βαραίνει αρχικά την Υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, η οποία, παρά τις συνεχείς επισκέψεις και δηλώσεις, δεν κατάφερε να διασφαλίσει ούτε σταθερό χρονοδιάγραμμα ούτε αποτελεσματική υλοποίηση.
Βαραίνει όμως και την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και προσωπικά τον Απόστολο Τζιτζικώστα, που όλα αυτά τα χρόνια περιορίστηκε σε ρόλο θεατή και συμμέτοχου στην επικοινωνιακή διαχείριση, αντί να διεκδικήσει δυναμικά την ολοκλήρωση του έργου. Βαραίνει όλους τους τοπικούς κυβερνητικούς και φιλοκυβερνητικούς παράγοντες των Σερρών είτε της τοπικής αυτοδιοίκησης είτε βουλευτές και υπουργούς. Και βεβαίως βαραίνει συνολικά την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, που απέδειξε ότι αντιμετωπίζει ακόμη και έργα εθνικής σημασίας με λογική διαχείρισης εντυπώσεων.
Από εθνική ευκαιρία σε τοπική υποβάθμιση Η μεγαλύτερη ζημιά δεν είναι μόνο η καθυστέρηση. Είναι η χαμένη ευκαιρία. Η Αμφίπολη θα μπορούσε ήδη να:
δημιουργεί θέσεις εργασίαςενισχύει τον τουρισμόαναβαθμίζει συνολικά την περιοχή των Σερρών .Αντί γι’ αυτό, η τοπική κοινωνία παρακολουθεί ένα έργο να σέρνεται, χωρίς σαφή προοπτική, χωρίς λογοδοσία, χωρίς αποτέλεσμα. Και αυτό δεν είναι απλώς διοικητική αποτυχία. Είναι πολιτική επιλογή.
Η πραγματικότητα πίσω από τις επισκέψεις Κάθε επίσκεψη υπουργού συνοδεύεται από δηλώσεις αισιοδοξίας και “πρόοδο έργων”. Όμως η πραγματικότητα δεν αλλάζει:
Το μνημείο παραμένει κλειστόΤα χρονοδιαγράμματα μετατίθενταιΟι πολίτες ακούν τα ίδια λόγια εδώ και χρόνιαΗ επανάληψη δεν είναι πρόοδος. Είναι απόδειξη στασιμότητας. Ένα τεστ αξιοπιστίας που χάθηκε Ο Τύμβος Καστά θα μπορούσε να είναι success story. Έγινε case study αποτυχίας. Ένα κράτος που δεν μπορεί να ολοκληρώσει ένα τόσο εμβληματικό έργο μέσα σε μια δεκαετία, δεν μπορεί να πείσει ότι έχει σχέδιο για την ανάπτυξη, τον πολιτισμό ή την περιφέρεια. Η ανάγκη για πολιτική αλλαγή Η χώρα δεν αντέχει άλλες χαμένες ευκαιρίες. Δεν αντέχει έργα που ξεκινούν με ενθουσιασμό και καταλήγουν σε αδιέξοδο.
Δεν αντέχει κυβερνήσεις που υπόσχονται πολλά και παραδίδουν ελάχιστα. Ο Τύμβος Καστά δεν είναι απλώς ένα μνημείο. Είναι καθρέφτης μιας πολιτικής νοοτροπίας που πρέπει να αλλάξει. Η πολιτική αλλαγή δεν είναι σύνθημα. Είναι προϋπόθεση για να αποκτήσει η χώρα σοβαρότητα, συνέπεια και σχέδιο. Για να σταματήσουμε να μετράμε χαμένα χρόνια. Και να αρχίσουμε, επιτέλους, να μετράμε αποτελέσματα.
Δημήτρης Πουλτουρτζίδης
Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Σερρών
#SerresParatiritis
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
