Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο κ. Τσακιρίδης, το 1997 διαμορφώθηκε μια καινοτόμος για την εποχή πρόταση, η οποία εντάχθηκε στο τοπικό αναπτυξιακό πρόγραμμα της τότε Κοινότητας Βυρώνειας και στόχευε στη δημιουργία ενός πλέγματος υποδομών περιβαλλοντικού, εκπαιδευτικού και τουριστικού χαρακτήρα γύρω από τον ιστορικό Σιδηροδρομικό Σταθμό Βυρώνειας.

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας

Όπως αναφέρει ο πρώην κοινοτάρχης, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας χρηματοδοτήθηκε το 1998 από το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα με ποσοστό 100% και προϋπολογισμό 65 εκατομμυρίων δραχμών, ποσό που αντιστοιχεί περίπου σε 180.000 ευρώ.

Φορέας υλοποίησης του έργου ήταν η τότε Νομαρχία Σερρών, ενώ ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε ότι μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής η διαχείρισή του θα περνούσε στην ΚΕΟΒΥΣ, την αναπτυξιακή επιχείρηση που είχε συσταθεί από την Κοινότητα Βυρώνειας.

Ωστόσο, όπως υποστηρίζει ο κ. Τσακιρίδης, η διοικητική μεταρρύθμιση που ακολούθησε με τη δημιουργία των νέων δήμων ανέτρεψε τον σχεδιασμό αυτό.

«Το έργο θα μεταβιβαζόταν στην ΚΕΟΒΥΣ, όμως με τη δημιουργία των δήμων πέρασε αρχικά στον Δήμο Πετριτσίου και αργότερα στον Δήμο Σιντικής, κάτι που ουσιαστικά δεν έγινε ποτέ», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Ο ίδιος υποστηρίζει ακόμη ότι ο τότε Δήμος Πετριτσίου δεν αποδέχθηκε ποτέ το έργο, ενώ κάνει λόγο για ελλιπή παρακολούθηση της κατασκευής, επισημαίνοντας πως ούτε ο αρχιτέκτονας του έργου κλήθηκε να συμμετάσχει στην κατασκευαστική διαδικασία.

Ο ρόλος της ΑΝΕΣΕΡ

Κατά τον κ. Τσακιρίδη, την ολοκλήρωση του έργου ανέλαβε στη συνέχεια η νεοσύστατη τότε ΑΝΕΣΕΡ, στην οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, παραμένει μέχρι και σήμερα η ευθύνη του συγκεκριμένου ακινήτου.

Το γεγονός αυτό δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το σημερινό ιδιοκτησιακό και διαχειριστικό καθεστώς της εγκατάστασης, καθώς και για τις δυνατότητες αξιοποίησής της.

Ο Δασοβοτανικός Κήπος και το Ενυδρείο

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας δεν αποτελούσε μεμονωμένη παρέμβαση.

Ο πρώην πρόεδρος της Κοινότητας Βυρώνειας υπενθυμίζει ότι στον ίδιο χώρο εγκρίθηκε χρηματοδότηση 15 εκατομμυρίων δραχμών για τη δημιουργία Δασοβοτανικού Κήπου, επίσης ενταγμένου στο τοπικό αναπτυξιακό πρόγραμμα της κοινότητας.

Παράλληλα, υλοποιήθηκε το Ενυδρείο Βυρώνειας, συνολικού προϋπολογισμού περίπου 30 εκατομμυρίων δραχμών, μέσω του προγράμματος LEADER, με ίδια συμμετοχή που έφτανε το 40%.

Όλα τα έργα σχεδιάστηκαν ως ενιαίο αναπτυξιακό σύνολο γύρω από τον ιστορικό Σιδηροδρομικό Σταθμό Βυρώνειας, με στόχο την προσέλκυση επισκεπτών και τη δημιουργία νέας οικονομικής δραστηριότητας.

«Θα μπορούσε να είναι ένας μεγάλος πόλος έλξης»

Ο Ηλίας Τσακιρίδης εκφράζει την άποψη ότι εάν οι φορείς που διαχειρίστηκαν διαχρονικά τις συγκεκριμένες υποδομές συνέχιζαν την αναπτυξιακή προσπάθεια, η περιοχή θα μπορούσε σήμερα να αποτελεί έναν σημαντικό προορισμό για ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα.

Όπως επισημαίνει, η συνδυασμένη λειτουργία του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, του Δασοβοτανικού Κήπου, του Ενυδρείου και του ιστορικού Σιδηροδρομικού Σταθμού θα μπορούσε να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, να στηρίξει επαγγελματικές δραστηριότητες και να προσδώσει αναπτυξιακή δυναμική στην τοπική οικονομία.

Τα ερωτήματα προς Δήμο Σιντικής και Περιφέρεια

Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά την έναρξη αυτού του φιλόδοξου σχεδίου, τα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά.

Ποια είναι σήμερα η κατάσταση του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας;

Σε ποιον φορέα ανήκει και ποιος έχει την ευθύνη αξιοποίησής του;

Υπάρχει σχεδιασμός από τον Δήμο Σιντικής για την επαναλειτουργία ή ανάδειξή του;

Προτίθεται η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας να εξετάσει τη χρηματοδότηση ενός νέου σχεδίου αξιοποίησης του συνόλου των υποδομών;

Η μαρτυρία του πρώην προέδρου της Κοινότητας Βυρώνειας, Ηλία Τσακιρίδη, αναδεικνύει μια πτυχή της τοπικής ιστορίας που αξίζει να διερευνηθεί σε βάθος. Γιατί πίσω από τα εγκαταλελειμμένα ή υπολειτουργούντα κτίρια της περιοχής βρίσκεται ένα αναπτυξιακό όραμα που κάποτε φιλοδοξούσε να αλλάξει την πορεία της Βυρώνειας και ευρύτερα της Σιντικής. Και το ερώτημα παραμένει: μπορεί ακόμη να αναβιώσει ή έχει οριστικά χαθεί στον χρόνο;