Υπάρχουν στιγμές που οι αριθμοί από μόνοι τους συνιστούν πολιτικό σκάνδαλο. Και η υπόθεση των περίπου 24 δισεκατομμυρίων ευρώ που έχουν χαρακτηριστεί ως «ανεπίδεκτα είσπραξης» από το Δημόσιο είναι μία από αυτές.

Την ώρα που η ελληνική κοινωνία ζει υπό τον μόνιμο φόβο των κατασχέσεων, των πλειστηριασμών και της οικονομικής ασφυξίας, το ίδιο το κράτος παραδέχεται πως τεράστια ποσά οφειλών – κυρίως από μεγάλους οφειλέτες και επιχειρηματικά σχήματα – ουσιαστικά βγαίνουν εκτός πραγματικής εισπρακτικής διαδικασίας.

Η επίσημη δικαιολογία είναι γνωστή:
Τα χρέη χαρακτηρίζονται «ανεπίδεκτα είσπραξης» όταν θεωρείται ότι δεν υπάρχει τρόπος να εισπραχθούν.

Μόνο που εδώ αρχίζει η μεγάλη κοινωνική και πολιτική υποκρισία.

Γιατί ο μικρός επαγγελματίας, ο αγρότης, ο συνταξιούχος ή ο αυτοαπασχολούμενος δεν βλέπει ποτέ το κράτος να εξαντλεί την «κατανόηση» του απέναντί του.
Αντιθέτως:

• δεσμεύονται λογαριασμοί,
• χάνονται ακίνητα,
• γίνονται πλειστηριασμοί,
• επιβάλλονται κατασχέσεις,
• διαλύονται οικογένειες και μικρές επιχειρήσεις για ποσά που πολλές φορές δεν φτάνουν ούτε τις 20 ή 30 χιλιάδες ευρώ.

Εκεί το κράτος είναι αμείλικτο.
Τα αντανακλαστικά του λειτουργούν με ταχύτητα φωτός.

Όταν όμως η υπόθεση αφορά τεράστια οικονομικά συμφέροντα, πολυεπίπεδες εταιρικές διαδρομές, πτωχεύσεις, μεταβιβάσεις περιουσιών και πολύχρονες νομικές εμπλοκές, τότε το σύστημα ξαφνικά εμφανίζεται… ανήμπορο.

Και κάπου εκεί γεννιέται το τεράστιο πολιτικό ερώτημα:

Πώς γίνεται το κράτος να γνωρίζει πού βρίσκεται το τελευταίο χωράφι ενός αγρότη ή ο λογαριασμός ενός μικρομεσαίου, αλλά να αδυνατεί να εντοπίσει και να εισπράξει δισεκατομμύρια από τους μεγάλους παίκτες της οικονομίας;

Η κοινωνία δεν εξοργίζεται επειδή δεν γνωρίζει τη νομική διαδικασία των «ανεπίδεκτων είσπραξης».
Εξοργίζεται γιατί βλέπει ξεκάθαρα δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Για τον αδύναμο:
σκληρό κράτος, ηλεκτρονικές κατασχέσεις, πλειστηριασμοί και απειλές.

Για τους ισχυρούς:
χρόνια καθυστερήσεων, λογιστικές μεταφορές, εταιρικά κουφάρια και τελικά… «ανεπίδεκτα είσπραξης».

Και όσο η κυβέρνηση επιμένει να παρουσιάζει αυτή την εικόνα ως μια απλή τεχνική διαδικασία, τόσο θα μεγαλώνει η αίσθηση κοινωνικής αδικίας.

Γιατί σε μια κοινωνία που ο πολίτης βλέπει το σπίτι του να κινδυνεύει για λίγα χιλιάρικα, η είδηση ότι δεκάδες δισεκατομμύρια ουσιαστικά βγαίνουν εκτός πραγματικής εισπρακτικής πίεσης δεν ακούγεται ως λογιστική διαχείριση.

Ακούγεται ως ταξική ασυλία.