Σημαντική δικαστική δικαίωση για τον δημοσιογράφο Θανάση Κουκάκη αποτελεί η πρωτόδικη απόφαση με την οποία απορρίφθηκε στο σύνολό της η αγωγή που είχε καταθέσει εναντίον του ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού, Γρηγόρης Δημητριάδης.

Η αγωγή αφορούσε αναρτήσεις στο Twitter –σημερινό Χ– και δημόσιες τοποθετήσεις του δημοσιογράφου σχετικά με την υπόθεση των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων και τη χρήση του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης υποστήριζε ότι οι συγκεκριμένες αναφορές προσέβαλαν την προσωπικότητα, την επαγγελματική υπόσταση και την αξιοπιστία του. Μεταξύ άλλων, διεκδικούσε χρηματική ικανοποίηση ύψους 350.000 ευρώ, τη διαγραφή δημοσιευμάτων και αναρτήσεων, καθώς και την επιβολή χρηματικών ποινών για ενδεχόμενες μελλοντικές αναφορές. Το δικαστήριο απέρριψε την αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη και επιδίκασε σε βάρος του ενάγοντος δικαστικά έξοδα 7.000 ευρώ.

Το σκεπτικό της απόφασης

Κατά το δικαστήριο, οι τοποθετήσεις του Θανάση Κουκάκη δεν αποτελούσαν αυθαίρετες κατασκευές ή αστήρικτους ισχυρισμούς. Αντιθέτως, βασίζονταν σε διαθέσιμο δημόσιο υλικό, δημοσιοποιημένες έρευνες, πορίσματα αρμόδιων αρχών και στοιχεία που είχαν ήδη έρθει στο φως.

Κρίθηκε, επίσης, ότι ο δημοσιογράφος διατύπωσε τις απόψεις του μέσα από λογικές επαγωγές και όχι μέσω αυθαίρετων συμπερασμάτων, ενώ παρέπεμπε στις πηγές των πληροφοριών και διατηρούσε επιφυλάξεις για πτυχές της υπόθεσης που δεν είχαν ακόμη αποσαφηνιστεί πλήρως.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η κρίση ότι ένας δημοσιογράφος δεν είναι υποχρεωμένος να περιμένει την ολοκλήρωση πολυετών ερευνών ή την έκδοση τελικών πορισμάτων προκειμένου να ενημερώσει εγκαίρως την κοινή γνώμη για ένα ζήτημα μείζονος δημόσιου ενδιαφέροντος. Παραπολιτικά

Μεγαλύτερη ανοχή από τα δημόσια πρόσωπα

Το Πρωτοδικείο έλαβε υπόψη και τη θεσμική θέση που κατείχε ο Γρηγόρης Δημητριάδης. Ως δημόσιο πρόσωπο, έκρινε ότι οφείλει να επιδεικνύει μεγαλύτερη ανοχή στον έλεγχο των πράξεων και των κινήσεών του από τους δημοσιογράφους και τους πολίτες.

Παράλληλα, οι επίδικοι χαρακτηρισμοί δεν κρίθηκαν ακραίοι, άκριτοι ή αποκομμένοι από πραγματικά περιστατικά. Το δικαστήριο δέχθηκε ότι δεν υπερέβησαν τα όρια της θεμιτής δημοσιογραφικής κριτικής και δεν υπαγορεύθηκαν από ειδικό σκοπό εξύβρισης.

Η απόφαση δεν κλείνει την πολιτική και δικαστική συζήτηση γύρω από το σκάνδαλο των υποκλοπών. Αποτελεί, όμως, μια σαφή πρωτόδικη επιβεβαίωση ότι η ερευνητική δημοσιογραφία, όταν στηρίζεται σε πραγματικά στοιχεία, διασταυρωμένες πηγές και ζήτημα ισχυρού δημόσιου ενδιαφέροντος, δεν μπορεί να περιορίζεται από υπέρογκες οικονομικές αξιώσεις.