Πίσω από τους αριθμούς κρύβεται μια κοινωνία που δεν αντέχει άλλο την ακρίβεια, την ενεργειακή πίεση, τα πανάκριβα τρόφιμα και τη συνεχή συρρίκνωση του διαθέσιμου εισοδήματος. Μια κοινωνία που αναγκάζεται να επιλέξει όχι αν θα γεμίσει το ρεζερβουάρ, αλλά αν θα πληρώσει το ρεύμα ή θα πάει στο σούπερ μάρκετ.

Τα επίσημα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά:Στο πρόγραμμα Fuel Pass υποβλήθηκαν συνολικά 2.646.537 αιτήσεις, από τις οποίες εγκρίθηκαν 2.559.592. Το συνολικό ποσό που καταβλήθηκε έφτασε τα 113,1 εκατομμύρια ευρώ.

Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι η ψηφιακή κάρτα έδινε υψηλότερη επιδότηση  50 ευρώ στην ηπειρωτική Ελλάδα και 60 ευρώ στα νησιά , η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών επέλεξε τελικά την κατάθεση σε τραπεζικό λογαριασμό, παρότι αυτή σήμαινε μικρότερη ενίσχυση κατά 10 ευρώ.

Συγκεκριμένα:

• 1.597.127 πολίτες, δηλαδή περίπου το 62,4% των δικαιούχων, επέλεξαν κατάθεση σε τραπεζικό λογαριασμό.
• Μόλις 962.465 πολίτες, ποσοστό 37,6%, επέλεξαν την ψηφιακή κάρτα.
• Μέσω τραπεζικών λογαριασμών καταβλήθηκαν περίπου 65,1 εκατ. ευρώ.
• Μέσω ψηφιακής κάρτας διατέθηκαν περίπου 48 εκατ. ευρώ.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο:
οι πολίτες προτίμησαν να χάσουν χρήματα αρκεί να έχουν άμεση πρόσβαση σε ρευστότητα.

Και αυτό δεν έγινε από «ευκολία».
Έγινε από ανάγκη.

Για χιλιάδες οικογένειες, το Fuel Pass δεν χρησιμοποιήθηκε ως βοήθημα για καύσιμα. Μετατράπηκε σε προσωρινό εργαλείο επιβίωσης για:

• σούπερ μάρκετ,
• λογαριασμούς ρεύματος,
• ενοίκια,
• φάρμακα,
• βασικές καθημερινές υποχρεώσεις.

Η ίδια η αγορά καυσίμων επιβεβαιώνει την εικόνα κοινωνικής πίεσης. Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν από στελέχη της αγοράς ενέργειας, η κατανάλωση βενζίνης τον Απρίλιο καταγράφει μείωση περίπου 5%.

Οι πολίτες περιορίζουν ακόμη και τις μετακινήσεις τους.

Και εδώ αποκαλύπτεται η μεγάλη πολιτική αντίφαση:την ώρα που η κυβέρνηση μιλά για «ανάπτυξη» και «ισχυρή οικονομία», η κοινωνία λειτουργεί με κουπόνια, pass και επιδόματα ανάγκης.

Τα pass παρουσιάστηκαν ως μέτρα στήριξης.
Στην πράξη όμως λειτούργησαν ως ψίχουλα διαχείρισης της φτώχειας.

Γιατί όταν:

• η ακρίβεια στα τρόφιμα καλπάζει,
• η ενέργεια εξανεμίζει το εισόδημα,
• οι μισθοί τελειώνουν στα μέσα του μήνα,
• τα ενοίκια έχουν γίνει δυσβάσταχτα,
• και οι τράπεζες μαζί με τα funds συνεχίζουν να πιέζουν ασφυκτικά τα νοικοκυριά,

τότε τα 40 και τα 50 ευρώ δεν αποτελούν κοινωνική πολιτική.
Αποτελούν απλώς μια προσωρινή ασπιρίνη σε μια κοινωνία που αιμορραγεί οικονομικά.

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι άλλο:η φτώχεια αρχίζει να κανονικοποιείται.

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για δημοσιονομικούς δείκτες και υπερπλεονάσματα, ενώ οι πολίτες μετρούν τα ευρώ για να φτάσουν μέχρι το τέλος του μήνα. Και όσο η πραγματική οικονομία συνθλίβει τη μεσαία τάξη και τους πιο αδύναμους, τόσο η κοινωνική απόσταση ανάμεσα στην κυβερνητική εικόνα και την καθημερινότητα θα μεγαλώνει.

Γιατί οι αριθμοί του Fuel Pass λένε μια αλήθεια που δεν κρύβεται:

Η ελληνική κοινωνία δεν ζητά πλέον ανάπτυξη.
Ζητά να μπορέσει να επιβιώσει με αξιοπρέπεια.