Πριν από μερικά χρόνια, η χώρα αγοράσε το αφήγημα της «επιστροφής στην κανονικότητα» σαν διψασμένος στην έρημο. Μετά από μια δεκαετία μνημονιακού κανιβαλισμού, η υπόσχεση ενός σοβαρού, δυτικού κράτους φάνταζε ως η μόνη διέξοδος. Σήμερα, το μόνο που επέστρεψε δεν είναι η κανονικότητα, αλλά μια μεταλλαγμένη μορφή εξουσίας που φοράει κουστούμι ευρωπαϊκό, αλλά κινείται με ένστικτα παρακράτους.

Το «Επιτελικό» Παρασκήνιο

Η πρώτη πράξη του δράματος παίχτηκε στο σκοτάδι. Πριν καν στεγνώσει το μελάνι των πρώτων ΦΕΚ, η ΕΥΠ «μετακόμισε» στο γραφείο του Πρωθυπουργού. Δεν ήταν διοικητική αναδιάρθρωση· ήταν δήλωση ιδιοκτησίας. Όταν χρειάστηκε να αλλάξει ο νόμος για να βολευτεί ένας «δικός μας» άνθρωπος χωρίς πτυχίο, το μήνυμα εστάλη: Οι θεσμοί είναι απλά εμπόδια που παρακάμπτονται με μια τροπολογία.

Από εκεί ξεκίνησε το νήμα που οδήγησε στο Predator. Μια χώρα που παρακολουθεί τους υπουργούς της, τους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων και τους πολιτικούς της αντιπάλους, δεν είναι «φιλελεύθερη δημοκρατία». Είναι ένας ψηφιακός βούρκος όπου η πληροφορία είναι το νόμισμα του εκβιασμού και της επιβολής.

Η Πολιτική του «Χεράτα» και η Ευρωπαϊκή Ξεφτίλα

Ενώ το Μαξίμου πουλάει ψηφιακό κράτος και καινοτομία, στο παρασκήνιο η παλαιοκομματική σαπίλα ζει και βασιλεύει. Τα σκάνδαλα στον ΟΠΕΚΕΠΕ και η διαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων δεν είναι «αστοχίες». Είναι ένα συνειδητό σύστημα αγοράς ψήφων με ξένα κόλλυβα. Το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία μας κοιτάζει πλέον σαν κλεπτοκρατία της Ανατολικής Ευρώπης, ενώ η κυβέρνηση απαντά με ειρωνείες και «μονταρισμένες» αλήθειες, δείχνει το μέγεθος του κυνισμού. Για την εξουσία, η Ευρώπη είναι καλή μόνο όταν στέλνει τσεκ· όταν ζητάει λογαριασμό, είναι «παρέμβαση στην εθνική κυριαρχία».

Τέμπη: Η Ταφόπλακα του Προσχήματος

Αν οι υποκλοπές ήταν η θεσμική εκτροπή, τα Τέμπη είναι η ηθική χρεοκοπία. Εκεί, η «νέα κανονικότητα» έδειξε το πιο αποκρουστικό της πρόσωπο. Μπάζωμα μέσα σε λίγα 24ωρα, μονταζιέρα στις συνομιλίες πριν καν κηδευτούν οι νεκροί και μια εξεταστική επιτροπή-παρωδία που στήθηκε μόνο και μόνο για να ξεπλύνει την πολιτική ευθύνη .

Ο κυνισμός εδώ ξεπέρασε κάθε προηγούμενο: «Φταίει ο σταθμάρχης, φταίνε οι διαχρονικές παθογένειες, φταίει η κακιά η ώρα». Φταίνε όλοι, εκτός από εκείνους που είχαν τα κλειδιά της χώρας.

Ο Κίνδυνος της Συνήθειας

Το χειρότερο δεν είναι η παρανομία. Είναι η ανοσία. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατάφερε κάτι διαβολικό: να πείσει ένα κομμάτι της κοινωνίας ότι «έτσι είναι τα πράγματα», ότι «όλοι τα ίδια κάνουν» και ότι το 41% είναι ένα αόρατο συγχωροχάρτι για κάθε έγκλημα κατά του κράτους δικαίου.

Βλέπουμε σήμερα υπουργούς να λοιδορούν δικαστές, υφυπουργούς να καυχιούνται για το «βόλεμα» και έναν  Πρόεδρο Δημοκρατίας που μοιάζει με διακοσμητικό στοιχείο του κυβερνητικού κήπου.

Αυτή δεν είναι πρόοδος. Είναι ο θάνατος της αξιοπρέπειας του πολίτη. Όταν η εξουσία σου λέει «σε παρακολουθώ, σε κλέβω, σε υποτιμώ και αν διαμαρτυρηθείς είσαι εχθρός της σταθερότητας», τότε η δημοκρατία έχει γίνει ένα άδειο κέλυφος. Η κληρονομιά αυτής της κυβέρνησης δεν θα είναι τα έργα, αλλά ο εκμαυλισμός της δημόσιας ηθικής.

Πασχάλης θ. Τόσιος