Η υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη δεν είναι ένα «λάθος», ούτε μια «παρεξήγηση». Είναι η απόδειξη. Είναι το σύμπτωμα ενός συστήματος που δεν λειτουργεί με κανόνες, αλλά με εξυπηρετήσεις. Δεν επιλέγει τους ικανούς, αλλά τους χρήσιμους. Δεν αξιολογεί, αλλά επιβραβεύει την πίστη.

Και κάπου εδώ καταρρέει με πάταγο το αφήγημα της «αριστείας». Όχι γιατί δεν υπάρχουν άξιοι σε αυτή τη χώρα. Αλλά γιατί η εξουσία δεν τους χρειάζεται. Τους φοβάται.

Γιατί ο άξιος δεν είναι ελέγξιμος. Δεν χρωστάει. Δεν σκύβει το κεφάλι.

Αντίθετα, το σύστημα χρειάζεται ανθρώπους πρόθυμους να υπηρετήσουν. Να σιωπήσουν. Να καλύψουν. Να εκτελέσουν χωρίς ερωτήσεις. Και όταν αυτό το μοντέλο επιβραβεύεται, τότε η «αριστεία» μετατρέπεται σε ανέκδοτο  και μάλιστα κακόγουστο.

Την ίδια ώρα, χιλιάδες νέοι με πτυχία, μεταπτυχιακά και πραγματικά προσόντα, παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς. Όχι γιατί θέλουν. Αλλά γιατί δεν έχουν θέση σε αυτό το σύστημα. Γιατί δεν έχουν «πλάτες». Γιατί δεν ανήκουν.

Και το πιο προκλητικό;
Αυτοί που ευθύνονται για αυτή την κατάσταση παραμένουν στη θέση τους. Ακλόνητοι. Σαν να μην συνέβη τίποτα. Σαν να μην υπάρχει ούτε πολιτική, ούτε ηθική ευθύνη.

Εδώ τελειώνουν τα προσχήματα.Δεν είναι πια θέμα επικοινωνίας.Δεν είναι θέμα εντυπώσεων.
Είναι θέμα δημοκρατίας.

Γιατί μια χώρα που επιβραβεύει την παρανομία και τιμωρεί την αξία, δεν είναι απλώς άδικη. Είναι επικίνδυνη.

Και η ευθύνη δεν ανήκει μόνο σε αυτούς που κυβερνούν. Ανήκει και σε όσους ανέχονται. Σε όσους σιωπούν. Σε όσους συνεχίζουν να βαφτίζουν το άδικο «κανονικότητα».

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι τι θα κάνει ο Λαζαρίδης.Το ερώτημα είναι τι θα κάνουμε εμείς.

Για πόσο ακόμα θα βλέπουμε τα παιδιά μας να φεύγουν
και θα ανεχόμαστε τους «ημέτερους» να μένουν;

 Πασχάλης Θ. Τόσιος