Στις υποθέσεις των Τεμπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών, η κοινωνία παρακολουθεί ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται με ανατριχιαστική συνέπεια: πορίσματα να απαξιώνονται, δικογραφίες να «θάβονται», πολιτικά πρόσωπα να προστατεύονται πίσω από κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και κάθε έννοια λογοδοσίας να συντρίβεται μπροστά στη διατήρηση της εξουσίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί πως δικαιοσύνη δεν θα αποδοθεί ποτέ. Σύμφωνα με τη Metron Analysis:

▪️ Για τις υποκλοπές, το 80% πιστεύει ότι δεν θα αποδοθεί δικαιοσύνη.
▪️ Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, το ποσοστό φτάνει στο 78%.
▪️ Για τα Τέμπη, το 77% των πολιτών δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται πως οι πραγματικοί υπεύθυνοι θα λογοδοτήσουν.

Αυτή η κοινωνική δυσπιστία δεν γεννήθηκε τυχαία. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών.

Αν ο Κώστας Καραμανλής είχε παραπεμφθεί στη Δικαιοσύνη, όπως εισηγούνταν το πόρισμα της Ευρωπαίας Εισαγγελέως για τα Τέμπη, αν οι υποθέσεις Βορίδη και Αυγενάκη δεν αντιμετωπίζονταν με λογικές κοινοβουλευτικής ασπίδας, αν στο σκάνδαλο των υποκλοπών αναλάμβαναν την ευθύνη οι πραγματικοί πολιτικοί εντολείς και όχι οι διαχειριστές του παράνομου λογισμικού, τότε ίσως η χώρα να μην είχε φτάσει στο σημερινό σημείο απονομιμοποίησης.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να μετακυλίσει την ευθύνη στο άρθρο 86 και στο Σύνταγμα. Πρόκειται για βαθιά υποκριτική στάση. Το πρόβλημα δεν είναι το Σύνταγμα. Το πρόβλημα είναι η απουσία πολιτικής βούλησης. Διότι όταν υπάρχει βούληση, οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες μπορούν να επιτρέψουν τη διερεύνηση και όχι να τη μπλοκάρουν.

Όμως η σημερινή εξουσία δεν λειτουργεί με όρους δημοκρατικής ευθύνης. Λειτουργεί με όρους πολιτικής επιβίωσης. Ένα κλειστό σύστημα εξουσίας, ένα τσούρμο υποταγμένων πολιτικών στελεχών, χειροκροτεί κάθε επιλογή του πρωθυπουργού και αντιμετωπίζει τη χώρα ως προσωπικό μηχανισμό διατήρησης εξουσίας.

Κάπως έτσι χτίζεται το αφήγημα του «μεσσία».
Ή εγώ ή το χάος.
Ή η Νέα Δημοκρατία ή ο γκρεμός.

Πρόκειται για ένα επικίνδυνο πολιτικό σχήμα που δηλητηριάζει τη δημόσια ζωή και ευτελίζει την ίδια τη Δημοκρατία. Σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα δεν μπορεί η δημόσια συζήτηση να οργανώνεται γύρω από πρόσωπα που εμφανίζονται ως μοναδικοί σωτήρες του έθνους.

Καμία χώρα δεν σώζεται από «μεσσίες».
Οι χώρες σώζονται από θεσμούς, δικαιοσύνη, λογοδοσία και ενεργούς πολίτες.

Και ας είμαστε ειλικρινείς: όταν η εξουσία αρχίσει να φθείρεται πραγματικά, οι ίδιοι που σήμερα λιβανίζουν τον ηγέτη τους θα είναι οι πρώτοι που θα τον εγκαταλείψουν. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα έχει αποδείξει πολλές φορές ότι δεν γνωρίζει από πίστη· μόνο από επιβίωση.

Η Ελλάδα χρειάζεται κάτι βαθύτερο από κυβερνητικές εναλλαγές.
Χρειάζεται αποκατάσταση της εμπιστοσύνης.
Χρειάζεται Δημοκρατία χωρίς φόβο και χωρίς ασυλία.
Χρειάζεται μια άλλη, πιο αξιοπρεπή Ελλάδα.

Του Πασχάλη Θ. Τόσιου