Ο Akylas έγινε μέσα σε λίγες ώρες στόχος χλευασμού, ύβρεων και απίστευτης τοξικότητας. Όχι επειδή διέπραξε κάποιο έγκλημα. Όχι επειδή έβλαψε κάποιον. Αλλά επειδή τόλμησε να είναι διαφορετικός, εκφραστικός, ελεύθερος και αληθινός σε μια κοινωνία που εξακολουθεί να φοβάται ό,τι δεν μπορεί να ελέγξει.

Και ξαφνικά ξεχύθηκαν από παντού οι «υπερασπιστές των αξιών». Οι ίδιοι άνθρωποι που μιλούν καθημερινά για οικογένεια, πίστη, πατρίδα, ήθος και ανθρωπιά. Οι ίδιοι που σταυροκοπιούνται στις γιορτές, ποστάρουν αποφθέγματα αγάπης και παριστάνουν τους πολιτισμένους. Για να μετατραπούν λίγα λεπτά αργότερα σε αγέλη διαδικτυακού λιθοβολισμού απέναντι σε ένα νέο παιδί.

Δεν είναι υποχρεωμένος κανείς να του αρέσει ο Akylas.
Δεν είναι υποχρεωμένος κανείς να ακούει το «Ferto».
Δεν είναι υποχρεωμένος κανείς να βλέπει Eurovision, ούτε εγω βλέπω .

Αλλά όταν η «κριτική» μετατρέπεται σε αρρωστημένη εμμονή, προσωπική απαξίωση και δημόσιο εξευτελισμό, τότε δεν μιλάμε για άποψη. Μιλάμε για κοινωνική σαπίλα.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι η διαφορετικότητα του Akyla.
Το πρόβλημα είναι ότι η ύπαρξή του ξεβολεύει ανθρώπους που έμαθαν μια ζωή να κρύβονται πίσω από μάσκες, πίσω από κοινωνικούς ρόλους και πίσω από την ασφάλεια της αγέλης.

Τους ενοχλεί ένας νέος άνθρωπος που βγήκε μπροστά χωρίς «πλάτες», χωρίς μηχανισμούς, χωρίς ισχυρά επώνυμα και χωρίς να ζητήσει συγγνώμη για το ποιος είναι. Τους ενοχλεί γιατί κουβαλά αυθεντικότητα σε μια εποχή γεμάτη ψεύτικους χαρακτήρες και δήθεν «σωστούς».

Και είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πόσο εύκολα αποκαλύπτεται ο εσωτερικός σκοταδισμός μιας κοινωνίας που θέλει να αυτοαποκαλείται «σύγχρονη». Μια κοινωνία που ανέχεται τη διαφθορά, την αδικία, τη χυδαιότητα στην πολιτική και τη βία στην καθημερινότητα, αλλά σοκάρεται από ένα αγόρι με διαφορετική αισθητική και καλλιτεχνική έκφραση.

Το μίσος απέναντι στον Akyla δεν λέει τελικά τίποτα για τον ίδιο.
Λέει όμως πάρα πολλά για εκείνους που το εκτοξεύουν.

Για τους μικρούς, πικρόχολους και βαθιά δυστυχισμένους ανθρώπους που βαφτίζουν την κακία τους «άποψη», την εμπάθειά τους «ελευθερία λόγου» και τον φανατισμό τους «υπεράσπιση αξιών».

Η αλήθεια είναι απλή:Δεν φοβούνται τον Akyla.
Φοβούνται έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δεν θα χρειάζεται πια να κρύβονται για να γίνουν αποδεκτοί.

Πασχάλης Θ. Τόσιος
Καθημερινός Παρατηρητής