Οι παρακολουθούμενοι υπουργοί —υποτίθεται θεματοφύλακες της δημόσιας εμπιστοσύνης— εμφανίζονται ως πειθήνια υποζύγια ενός παγιωμένου συστήματος εξουσίας. Ο όρκος τους στο Σύνταγμα και τους νόμους μοιάζει να εκφυλίζεται σε μια τυπική, σχεδόν προσχηματική τελετουργία, απογυμνωμένη από ουσιαστικό περιεχόμενο.

Ωστόσο, το ερώτημα γίνεται βαρύτερο όταν αφορά την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στρατηγός με διακριτικά, παράσημα και ιστορική διαδρομή στις Ειδικές Δυνάμεις, δεν αισθάνεται την ανάγκη να διερευνήσει ποιος και για ποιον λόγο τον έθεσε υπό παρακολούθηση; Δεν εγείρεται ζήτημα θεσμικής και προσωπικής αξιοπρέπειας;

Ερωτήματα 

Σε μια περίοδο αυξημένων γεωπολιτικών προκλήσεων, η εμπιστοσύνη στην ηγεσία δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι προϋπόθεση εθνικής ασφάλειας. Και όταν τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα, η σιωπή δεν λειτουργεί ως ουδετερότητα — αλλά ως ένδειξη βαθύτερης παθογένειας.

Η ουσία δεν είναι μόνο ποιος παρακολουθούσε ποιον. Είναι αν μια δημοκρατία μπορεί να αντέξει όταν οι θεσμοί της δείχνουν απρόθυμοι να προστατεύσουν τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και τελικά την ίδια τους τη νομιμοποίηση.