ΣΗΜΕΙΑ ΑΙΧΜΗΣ

Η τελευταία παράσταση μιας κυβέρνησης σε αποδρομή - Του Πασχάλη Τόσιου

Υπάρχει κάτι βαθιά προσβλητικό, σχεδόν χυδαίο, στον τρόπο με τον οποίο το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί πλέον να απευθυνθεί στη νοημοσύνη των πολιτών. Δεν είναι πια η αλαζονεία της εξουσίας· είναι ο πανικός του εγκλωβισμένου που, βλέποντας το οικοδόμημα να τρίζει, πετάει πυροτεχνήματα για να μη δούμε τις ρωγμές.

Υπάρχει κάτι βαθιά προσβλητικό, σχεδόν χυδαίο, στον τρόπο με τον οποίο το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί πλέον να απευθυνθεί στη νοημοσύνη των πολιτών. Δεν είναι πια η αλαζονεία της εξουσίας· είναι ο πανικός του εγκλωβισμένου που, βλέποντας το οικοδόμημα να τρίζει, πετάει πυροτεχνήματα για να μη δούμε τις ρωγμές.

Την ώρα που η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «ξεσκονίζει» δικογραφίες και 13 βουλευτές της πλειοψηφίας βρίσκονταν αντιμέτωποι με την άρση της ασυλίας τους για το φαγοπότι στον ΟΠΕΚΕΠΕ, το επικοινωνιακό επιτελείο επιστράτευσε την παλιά, δοκιμασμένη και πλέον ξεφτισμένη συνταγή: τον αντιπερισπασμό.

Το Θέατρο του Παραλόγου

Είναι να απορεί κανείς με το θράσος. Την ίδια ακριβώς ώρα που το ηθικό πλεονέκτημα της παράταξης βούλιαζε στα έδρανα της Βουλής, ο Πρωθυπουργός «θυμήθηκε» να ανακοινώσει μέτρα-ψίχουλα. Μέτρα που δεν στοχεύουν στην ανακούφιση της κοινωνίας, αλλά στην εξαγορά λίγων ωρών τηλεοπτικού χρόνου. Στόχος; Να «πνιγεί» η είδηση της ασυλίας κάτω από τίτλους για δήθεν παροχές.

Πρόκειται για μια πολιτική απάτη σε πλήρη εξέλιξη. Χρησιμοποιούν το δημόσιο χρήμα όχι ως εργαλείο πολιτικής, αλλά ως εξαπτέρυγο συγκάλυψης.

Το Σύστημα των «Πρόθυμων»

Φυσικά, το παιχνίδι δεν παίζεται μόνο του. Χρειάζεται τους «πρόθυμους» των ΜΜΕ και τον στρατό των ψηφιακών τρολ που, με το πάτημα ενός κουμπιού, εξαφανίζουν την πραγματικότητα από την πρώτη σελίδα και τη θάβουν κάτω από το «σκρολάρισμα». Μόνο που η πραγματικότητα δεν είναι ψηφιακή. Η πραγματικότητα είναι η ακρίβεια που καταπίνει τους μισθούς και η θεσμική σήψη που εκθέτει τη χώρα διεθνώς.

Η Ώρα της Πτώσης

Αυτό που δεν έχουν καταλάβει στο Μαξίμου είναι ότι ο κόσμος δεν τους γυρίζει την πλάτη επειδή «δεν κατάλαβε καλά» το επικοινωνιακό τους μήνυμα. Τους γυρίζει την πλάτη γιατί τους κατάλαβε πολύ καλά.

  • Κατάλαβε ότι οι θεσμοί αντιμετωπίζονται ως εμπόδιο.

  • Κατάλαβε ότι το Κράτος Δικαίου είναι γι’ αυτούς μια ενοχλητική υποσημείωση.

  • Κατάλαβε ότι κάθε φορά που στριμώχνονται, θα επινοούν μια νέα «σκευωρία» ή μια νέα «παροχή».

Τα τεχνάσματα τελείωσαν. Η οργή δεν είναι πλέον ελεγχόμενη και το «μακιγιάζ» της προπαγάνδας δεν μπορεί να κρύψει το πρόσωπο μιας κυβέρνησης που έχει χάσει κάθε επαφή με τον δρόμο.

Ο κατήφορος είναι πλέον κάθετος. Και όσο κι αν προσπαθούν να διαχειριστούν την πτώση με όρους διαφήμισης, το τέλος της παράστασης πλησιάζει. Και θα είναι θορυβώδες.


 Πασχάλης Τόσιος