Και όμως, σε ένα σύστημα εξουσίας που λειτουργεί με όρους αλληλοκάλυψης, κανείς «χρήσιμος» δεν πάει χαμένος.

Αυτή ακριβώς είναι η μεγάλη αρρώστια της εποχής μας.Η μετατροπή της δημόσιας ζωής σε πεδίο οργανωμένης χειραγώγησης, πολιτικής εκδούλευσης και επικοινωνιακού παρακράτους.

Γιατί η εξάρτηση της ζωής, της ανθρωπιάς και των ελπίδων μιας κοινωνίας από την ιδιοτελέστατη αυθαιρεσία ανθρώπων της «πληροφόρησης» και επαγγελματιών της πολιτικής, δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική παθογένεια.Δημιουργεί κακοήθη νεοπλάσματα στον συλλογικό βίο.

Νεοπλάσματα που διαβρώνουν τη δημοκρατία, ακρωτηριάζουν την εμπιστοσύνη των πολιτών και μετατρέπουν την αλήθεια σε μηχανισμό εξουσίας. Όταν η ενημέρωση παύει να υπηρετεί την κοινωνία και γίνεται εργαλείο πολιτικής προστασίας, όταν δημοσιογράφοι, τρολ, κομματικοί μηχανισμοί και πρόθυμοι «εκτελεστές χαρακτήρων» λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, τότε δεν μιλάμε πλέον για δημοκρατική κανονικότητα.

Μιλάμε για ένα σύστημα που θυμίζει οργανωμένο μηχανισμό επιρροής και εκφοβισμού.

Το πιο επικίνδυνο, όμως, δεν είναι μόνο οι ίδιοι οι μηχανισμοί. Είναι η εξοικείωση της κοινωνίας με αυτούς. Η στιγμή που η λάσπη θεωρείται φυσιολογική πολιτική πρακτική. Που η συκοφαντία αντιμετωπίζεται ως «επικοινωνία». Που οι πολίτες μαθαίνουν να ζουν μέσα στην παραμόρφωση της πραγματικότητας και να αποδέχονται πως «έτσι λειτουργεί το παιχνίδι».Εκεί αρχίζει η πραγματική σήψη.

Γιατί μια κοινωνία δεν καταρρέει μόνο από τη διαφθορά των ισχυρών. Καταρρέει όταν οι πολίτες παύουν να πιστεύουν ότι υπάρχει αλήθεια, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια στη δημόσια ζωή.Και τότε η δημοκρατία μετατρέπεται σε σκηνικό.
Με επαγγελματίες της εξουσίας, μηχανισμούς προπαγάνδας και ψηφιακά παρακρατικά δίκτυα να παριστάνουν τους θεματοφύλακες της «σταθερότητας».

Η ιστορία, όμως, έχει έναν αμείλικτο κανόνα:Τα καθεστώτα που επενδύουν στη χειραγώγηση, στο ψέμα και στη δολοφονία χαρακτήρων μπορεί να μοιάζουν πανίσχυρα για ένα διάστημα, αλλά στο τέλος καταρρέουν κάτω από το βάρος της ίδιας της σαπίλας τους.

Και μέσα σε αυτή τη σήψη, δεν θα μπορούσαν φυσικά να λείπουν και οι τοπικοί «πρόθυμοι».

Τα μικρά πληρωμένα παπαγαλάκια της λάσπης.
Οι ανώνυμοι ή δήθεν «ανεξάρτητοι» διακινητές συκοφαντίας.
Οι επαγγελματίες της δολοφονίας χαρακτήρων που λειτουργούν σαν υπεργολάβοι πολιτικής βρωμιάς για λίγα ψίχουλα εξουσίας, δημόσιες σχέσεις, μικροεξυπηρετήσεις ή κρατικό σανό.

Τους βλέπει πλέον όλη η κοινωνία.

Με την ίδια γλώσσα.
Τα ίδια συντονισμένα αφηγήματα.
Την ίδια λύσσα απέναντι σε όποιον δεν προσκυνά.
Με την ίδια αγωνία να προστατεύσουν το σύστημα που τους ταΐζει.

Και όσο περισσότερο αποκαλύπτεται το υπόγειο δίκτυο διασύνδεσης πολιτικής εξουσίας, μηχανισμών προπαγάνδας και ψηφιακής αλητείας, τόσο περισσότερο καταλαβαίνει ο κόσμος ότι το πρόβλημα δεν είναι μερικοί γραφικοί λογαριασμοί στο διαδίκτυο.

Το πρόβλημα είναι η οργανωμένη παραγωγή φόβου, λάσπης και χειραγώγησης με πολιτική κάλυψη.

Γιατί όταν ένα σύστημα εξουσίας χρειάζεται στρατούς από τρολ, ανώνυμες επιθέσεις και βρώμικες διαδρομές για να επιβιώσει πολιτικά, τότε έχει ήδη χάσει το ηθικό και πολιτικό του έρεισμα μέσα στην κοινωνία.

Και η ιστορία δείχνει πως όταν τα καθεστώτα αρχίζουν να στηρίζονται περισσότερο στους μηχανισμούς λάσπης παρά στην κοινωνική νομιμοποίηση, τότε η αποσύνθεση έχει ήδη ξεκινήσει.

Απλώς κάποιοι ακόμη πληρώνονται για να κάνουν πως δεν τη βλέπουν.