ΣΗΜΕΙΑ ΑΙΧΜΗΣ
Η Οικονομία των ψευδαισθήσεων και η κοινωνία των ερειπίων - Γράφει ο Πασχάλης θ. Τόσιος
Πώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη εγκλωβίστηκε ανάμεσα στους πλασματικούς δείκτες της Eurostat και την αμείλικτη πραγματικότητα του άδειου καλαθιού.
Πώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη εγκλωβίστηκε ανάμεσα στους πλασματικούς δείκτες της Eurostat και την αμείλικτη πραγματικότητα του άδειου καλαθιού.
Είναι πλέον ηλίου φαεινότερο ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ολισθαίνει
σε έναν επικίνδυνο πολιτικό αυτισμο.
Εγκλωβισμένη στους τοίχους του Μεγάρου Μαξίμου, επιχειρεί να πείσει μια κοινωνία που στενάζει ότι διανύουμε μια «χρυσή
εποχή» ανάπτυξης, την ώρα που η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων κατακρημνίζεται στα
επίπεδα των φτωχότερων κρατών της ανατολικής Ευρώπης.
Η οικονομία δεν είναι πλέον το ισχυρό χαρτί της κυβέρνησης· είναι ο αμείλικτος μάρτυρας της αποτυχίας της.
Το κυβερνητικό αφήγημα οικοδομήθηκε πάνω σε μια στρατηγική «βιτρίνας».
Από τη μίαπλευρά, παρουσιάζονται ονομαστικές αυξήσεις στον κατώτατο μισθό ως πράξεις κοινωνικής
γενναιοδωρίας. Από την άλλη, η πραγματικότητα αποκαλύπτει ότι αυτές οι αυξήσεις
αποτελούν απλώς μια απεγνωσμένη και ανεπαρκή καταδίωξη του πληθωρισμού. Όταν ο
πληθωρισμός στα βασικά είδη διατροφής καλπάζει, η όποια αύξηση δεν είναι «παροχή»,
είναι οριακή αναπνοή σε έναν πνιγόμενο.
«Η ανάπτυξη που ευαγγελίζεται η Νέα Δημοκρατία έχει πήλινα πόδια. Είναι μια
ανάπτυξη που τρέφεται από το αίμα των μικρομεσαίων και την αφαίμαξη των
μισθωτών μέσω της έμμεσης φορολογίας, για να τροφοδοτήσει τα υπερκέρδη μιας
ολιγαρχίας που παραμένει στο απυρόβλητο.»
Η εμμονή στη διατήρηση των υψηλών συντελεστών ΦΠΑ στα καύσιμα και τα είδη πρώτης
ανάγκης συνιστά μια συνειδητή πολιτική επιλογή ταξικής αναδιανομής. Το κράτος
λειτουργεί ως ένας μηχανισμός που συλλέγει το υστέρημα του πολίτη για να εμφανίζει
λογιστικά πλεονάσματα, τα οποία στη συνέχεια διανέμονται με τη μορφή «pass» ,
εξευτελιστικών επιδομάτων που προσβάλλουν την αξιοπρέπεια του εργαζόμενου.
Είναι η επιτομή του πολιτικού κυνισμού: να σου κλέβουν το ψωμί και να σου επιστρέφουν το
ψίχουλο, απαιτώντας παράλληλα την εκλογική σου ευγνωμοσύνη.
Την ίδια στιγμή, η περιβόητη «επενδυτική βαθμίδα» και οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης
φαίνεται να αφορούν μια κλειστή κάστα «ημετέρων». Η χώρα μετατρέπεται σε ένα απέραντο
real estate, όπου η κατοικία , ένα θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα , μετατρέπεται σε
απρόσιτο χρηματιστηριακό προϊόν. Η στεγαστική κρίση που μαστίζει τη νέα γενιά είναι το
τελειωτικό χτύπημα στο δημογραφικό και στο μέλλον της πατρίδας μας.
Η κυβέρνηση πλανάται πλάνην οικτράν αν θεωρεί ότι η θεσμική αποσάθρωση, οι υποκλοπές
και η συγκάλυψη των Τεμπών θα ξεχαστούν λόγω των «δεικτών» της οικονομίας. Στην
πραγματικότητα, η διαφθορά και η οικονομική δυσπραγία είναι οι δύο όψεις του ίδιου
νομίσματος. Μια κυβέρνηση που δεν σέβεται τους θεσμούς, είναι νομοτελειακά μια
κυβέρνηση που δεν σέβεται τον μόχθο του πολίτη.
Ο χρόνος των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων τελείωσε. Η κοινωνική οργή δεν είναι
πλέον υπόκωφη· είναι ορατή και δικαιολογημένη. Όταν το ταμείο της καθημερινότητας είναι
μείον, η πολιτική ετυμηγορία θα είναι αμείλικτη. Ο κ. Μητσοτάκης θα διαπιστώσει σύντομα
ότι καμία επικοινωνιακή καταιγίδα δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι η κυβέρνησή του
είναι ο πρωταγωνιστής μιας φτωχοποίησης που η Ελλάδα είχε να ζήσει από τις
σκοτεινότερες μέρες της κρίσης.
σε έναν επικίνδυνο πολιτικό αυτισμο.
Εγκλωβισμένη στους τοίχους του Μεγάρου Μαξίμου, επιχειρεί να πείσει μια κοινωνία που στενάζει ότι διανύουμε μια «χρυσή
εποχή» ανάπτυξης, την ώρα που η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων κατακρημνίζεται στα
επίπεδα των φτωχότερων κρατών της ανατολικής Ευρώπης.
Η οικονομία δεν είναι πλέον το ισχυρό χαρτί της κυβέρνησης· είναι ο αμείλικτος μάρτυρας της αποτυχίας της.
Το κυβερνητικό αφήγημα οικοδομήθηκε πάνω σε μια στρατηγική «βιτρίνας».
Από τη μίαπλευρά, παρουσιάζονται ονομαστικές αυξήσεις στον κατώτατο μισθό ως πράξεις κοινωνικής
γενναιοδωρίας. Από την άλλη, η πραγματικότητα αποκαλύπτει ότι αυτές οι αυξήσεις
αποτελούν απλώς μια απεγνωσμένη και ανεπαρκή καταδίωξη του πληθωρισμού. Όταν ο
πληθωρισμός στα βασικά είδη διατροφής καλπάζει, η όποια αύξηση δεν είναι «παροχή»,
είναι οριακή αναπνοή σε έναν πνιγόμενο.
«Η ανάπτυξη που ευαγγελίζεται η Νέα Δημοκρατία έχει πήλινα πόδια. Είναι μια
ανάπτυξη που τρέφεται από το αίμα των μικρομεσαίων και την αφαίμαξη των
μισθωτών μέσω της έμμεσης φορολογίας, για να τροφοδοτήσει τα υπερκέρδη μιας
ολιγαρχίας που παραμένει στο απυρόβλητο.»
Η εμμονή στη διατήρηση των υψηλών συντελεστών ΦΠΑ στα καύσιμα και τα είδη πρώτης
ανάγκης συνιστά μια συνειδητή πολιτική επιλογή ταξικής αναδιανομής. Το κράτος
λειτουργεί ως ένας μηχανισμός που συλλέγει το υστέρημα του πολίτη για να εμφανίζει
λογιστικά πλεονάσματα, τα οποία στη συνέχεια διανέμονται με τη μορφή «pass» ,
εξευτελιστικών επιδομάτων που προσβάλλουν την αξιοπρέπεια του εργαζόμενου.
Είναι η επιτομή του πολιτικού κυνισμού: να σου κλέβουν το ψωμί και να σου επιστρέφουν το
ψίχουλο, απαιτώντας παράλληλα την εκλογική σου ευγνωμοσύνη.
Την ίδια στιγμή, η περιβόητη «επενδυτική βαθμίδα» και οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης
φαίνεται να αφορούν μια κλειστή κάστα «ημετέρων». Η χώρα μετατρέπεται σε ένα απέραντο
real estate, όπου η κατοικία , ένα θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα , μετατρέπεται σε
απρόσιτο χρηματιστηριακό προϊόν. Η στεγαστική κρίση που μαστίζει τη νέα γενιά είναι το
τελειωτικό χτύπημα στο δημογραφικό και στο μέλλον της πατρίδας μας.
Η κυβέρνηση πλανάται πλάνην οικτράν αν θεωρεί ότι η θεσμική αποσάθρωση, οι υποκλοπές
και η συγκάλυψη των Τεμπών θα ξεχαστούν λόγω των «δεικτών» της οικονομίας. Στην
πραγματικότητα, η διαφθορά και η οικονομική δυσπραγία είναι οι δύο όψεις του ίδιου
νομίσματος. Μια κυβέρνηση που δεν σέβεται τους θεσμούς, είναι νομοτελειακά μια
κυβέρνηση που δεν σέβεται τον μόχθο του πολίτη.
Ο χρόνος των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων τελείωσε. Η κοινωνική οργή δεν είναι
πλέον υπόκωφη· είναι ορατή και δικαιολογημένη. Όταν το ταμείο της καθημερινότητας είναι
μείον, η πολιτική ετυμηγορία θα είναι αμείλικτη. Ο κ. Μητσοτάκης θα διαπιστώσει σύντομα
ότι καμία επικοινωνιακή καταιγίδα δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι η κυβέρνησή του
είναι ο πρωταγωνιστής μιας φτωχοποίησης που η Ελλάδα είχε να ζήσει από τις
σκοτεινότερες μέρες της κρίσης.
#SerresParatiritis
