Οι εικόνες με αυτοκίνητα βυθισμένα στα νερά και δρόμους που μετατράπηκαν σε ποτάμια δεν αποτελούν απλώς μια δυσάρεστη συγκυρία. Είναι η φωτογραφία μιας χρόνιας εγκατάλειψης. Είναι η απόδειξη ότι η πρόληψη παραμένει μια λέξη που ακούγεται σε συσκέψεις και ανακοινώσεις, αλλά σπανίως μεταφράζεται σε έργα.

Γιατί τα ερωτήματα είναι αμείλικτα και απαιτούν απαντήσεις:

Πότε καθαρίστηκαν για τελευταία φορά τα φρεάτια; Υπήρξε έλεγχος των δικτύων απορροής; Υπάρχει πραγματικό αντιπλημμυρικό σχέδιο ή όλα εξαντλούνται στις φωτογραφίες και στις διαβεβαιώσεις περί ετοιμότητας;

Η κλιματική κρίση είναι γνωστή εδώ και χρόνια. Οι έντονες βροχοπτώσεις δεν αποτελούν πλέον έκτακτο γεγονός αλλά μέρος μιας νέας πραγματικότητας. Και όταν μια πόλη παραλύει μέσα σε λίγα λεπτά βροχής, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στα σύννεφα.

Βρίσκεται στις παραλείψεις.

Βρίσκεται στην απουσία σχεδιασμού.

Βρίσκεται στη λογική ότι οι υποδομές μπορούν να περιμένουν, αρκεί να περισσεύει χρόνος για δημόσιες σχέσεις και πανηγυρικές αναρτήσεις.

Η πολιτική προστασία δεν κρίνεται στις αίθουσες συσκέψεων ούτε στις ευχαριστήριες φωτογραφίες. Κρίνεται όταν ανοίγουν οι ουρανοί.

Και η σημερινή εικόνα της Νιγρίτας έδειξε ότι ο Δήμος Βισαλτίας βρέθηκε τραγικά εκτεθειμένος απέναντι σε ένα φαινόμενο που όφειλε να είχε προβλέψει.

Γιατί όταν μια δυνατή βροχή αρκεί για να «πνίξει» μια ολόκληρη πόλη, δεν φταίει μόνο ο καιρός.

Κάπου, κάποτε, κάποιοι επέλεξαν να μην κάνουν όσα έπρεπε. Και οι συνέπειες αυτών των επιλογών σήμερα επιπλέουν στους δρόμους της Νιγρίτας.

Γράφει ο Πασχάλης Θ. Τόσιος