Η Νέα Δημοκρατία προβλήθηκε επί χρόνια ως το κόμμα της οικογένειας. Όμως η πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες νέα ζευγάρια απέχει δραματικά από την επικοινωνιακή εικόνα. Οι γεννήσεις στην Ελλάδα έχουν υποχωρήσει πάνω από 20% μέσα σε μια πενταετία, ενώ η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση, το κόστος ανατροφής των παιδιών και η εργασιακή ανασφάλεια μετατρέπουν τη δημιουργία οικογένειας σε πολυτέλεια.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη μπορεί να επικαλείται διαρκώς την «οικογένεια», όμως οι πολιτικές της δεν φαίνεται να έχουν ως προτεραιότητα τις πραγματικές ανάγκες των οικογενειών. Όταν ένα νέο ζευγάρι αδυνατεί να αποκτήσει σπίτι, όταν το βρεφικό γάλα στην Ελλάδα είναι ακριβότερο από πολλές χώρες της Ευρώπης, όταν οι μισθοί εξανεμίζονται πριν τελειώσει ο μήνας και οι δημόσιες δομές στήριξης υποχωρούν, τότε η επίκληση των οικογενειακών αξιών ακούγεται περισσότερο ως σύνθημα παρά ως πολιτική πράξη.

Το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακές καμπάνιες ούτε με ευχολόγια. Χρειάζεται πολιτική που να δίνει προοπτική στους νέους ανθρώπους, αξιοπρεπείς μισθούς, πρόσβαση σε κατοικία, στήριξη της μητρότητας και της πατρότητας, δημόσιες υπηρεσίες υγείας και παιδείας που να εμπνέουν ασφάλεια.

Με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να αυτοπροσδιορίζεται ως το κόμμα της «οικογένειας». Όμως οι προτεραιότητες που υπηρετεί μοιάζουν να βρίσκονται πολύ πιο κοντά στις απαιτήσεις της αγοράς, των τραπεζών και των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, παρά στις αγωνίες των νέων ανθρώπων που αναβάλλουν ή εγκαταλείπουν το όνειρο να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια.

Ίσως, τελικά, το πρόβλημα να μην είναι ότι η κυβέρνηση δεν μιλά για την οικογένεια. Είναι ότι μιλά για μια οικογένεια διαφορετική από εκείνη που καθημερινά παλεύει να τα βγάλει πέρα.