Πιο εξοργιστική ακόμη και από τη δημόσια παρέμβαση του Άδωνι Γεωργιάδη υπέρ της Άννας-Μισέλ Ασημακοπούλου πριν από την καταδίκη της, είναι η προσπάθεια υποβάθμισης της υπόθεσης μετά την έκδοση της απόφασης, μέσω των δηλώσεων του κυβερνητικού εκπροσώπου. Όταν μια υπόθεση που αφορά την παράνομη διαχείριση προσωπικών δεδομένων αντιμετωπίζεται περίπου ως μια «άτυχη στιγμή», το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές: η πολιτική προστασία παραμένει ενεργή.

Και αυτό εγείρει εύλογα πολιτικά ερωτήματα. Γιατί η κυβέρνηση επιμένει να καλύπτει την πρώην ευρωβουλευτή; Γιατί αποφεύγει ακόμη και σήμερα να αναγνωρίσει το πολιτικό βάρος μιας υπόθεσης που έπληξε θεμελιώδη δικαιώματα και την εμπιστοσύνη των πολιτών; Η Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου υπήρξε πρόσωπο με ιδιαίτερη εγγύτητα στο πρωθυπουργικό περιβάλλον και είχε σταθεί μάλιστα ως μάρτυρας υπεράσπισης του Νίκου Γεωργιάδη στην πολύκροτη υπόθεση που είχε οδηγήσει στην καταδίκη του. Η πολιτική της διαδρομή και οι σχέσεις της με το στενό σύστημα εξουσίας δεν είναι άγνωστες.

Η επιμονή, λοιπόν, στην απομείωση της σημασίας της καταδίκης και η απουσία οποιασδήποτε αυτοκριτικής δημιουργούν την εικόνα μιας εξουσίας που αντιμετωπίζει διαφορετικά τους «δικούς της». Μιας εξουσίας που δεν αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί, αλλά θεωρεί ότι αρκεί η επικοινωνιακή διαχείριση και η επίκληση της λήθης.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο η υπεράσπιση ενός προσώπου. Είναι η αντίληψη ότι η πολιτική ισχύς μπορεί να λειτουργεί ως ασπίδα απέναντι στην ευθύνη. Και αυτή η αντίληψη συνιστά βαθύ ηθικό και πολιτικό εκφυλισμό της εξουσίας.