Όμως, έξω από τη γυάλα, η μυρωδιά της παρακμής αρχίζει να γίνεται ανυπόφορη. Και δεν είναι η παρακμή της «κούρασης». Είναι η παρακμή μιας ηθικής έκπτωσης που πλέον δεν κρατά ούτε τα προσχήματα.

Το «Θέατρο» της Αριστείας

Θυμάστε το αφήγημα των «αρίστων»; Εκείνο το πακέτο με τα βαριά βιογραφικά που θα έφερναν τον ορθολογισμό; Σήμερα, η αριστεία μοιάζει με ανέκδοτο που διηγούνται μεταξύ τους όσοι διορίζονται με πλασματικά προσόντα, ενώ την ίδια ώρα η κυβέρνηση σφυρίζει αδιάφορα. Όταν ένας υφυπουργός αναγκάζεται να επιστρέψει χρήματα επειδή «ξέχασε» ότι δεν είχε τον απαιτούμενο τίτλο σπουδών, και η επίσημη απάντηση είναι η σιωπή ή η κάλυψη, τότε το μήνυμα προς τη νέα γενιά είναι σαφές: «Μην διαβάζετε, δικτυωθείτε». Είναι η ίδια κυβέρνηση που άλλαξε τον νόμο για την ΕΥΠ μέσα σε μια νύχτα για να χωρέσει ένας «σεκιουριτάς» και μετά αναρωτιόταν γιατί το κράτος δικαίου στην Ευρώπη μας κοιτάζει με μισό μάτι.

Η Ύβρις της Καθημερινότητας

Το πιο εξοργιστικό, όμως, δεν είναι τα σκάνδαλα. Είναι η περιφρόνηση. Όταν ο Πρωθυπουργός ισχυρίζεται από το βήμα της Βουλής ότι οι Έλληνες στο πασχαλινό τραπέζι δεν ασχολούνται με την ακρίβεια αλλά με τον «εθισμό στα κινητά», δεν κάνει απλώς λάθος εκτίμηση. Προκαλεί.

Είναι η ύβρις μιας εξουσίας που θεωρεί ότι μπορεί να υπαγορεύει στον πολίτη τι τον πονάει. Ο πολίτης βλέπει τον μισθό να τελειώνει στις 15 του μηνός, βλέπει το λάδι να κοστίζει όσο το παλιό καλό ουίσκι, και η κυβέρνηση του λέει: «Κοίτα τη θωρακισμένη οικονομία μας και το TikTok του παιδιού σου».

Η Σύγκρουση με τους Θεσμούς

Η παρακμή φαίνεται και στον τρόπο που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει όποιον δεν ευθυγραμμίζεται. Οι επιθέσεις στην Ευρωπαία Εισαγγελέα και σε όποιον θεσμό τολμά να σκαλίσει τα Τέμπη ή τις υποκλοπές, θυμίζουν καθεστώτα άλλων εποχών και άλλων γεωγραφικών πλατών. Αντί για απαντήσεις, έχουμε «τοξικότητα». Αντί για δικαιοσύνη, έχουμε επικοινωνιακή διαχείριση του πόνου.

Η Νέα Κανονικότητα

Ας μην γελιόμαστε. Η «νέα κανονικότητα» που προσπαθούν να μας επιβάλουν είναι μια κανονικότητα χαμηλών προσδοκιών. Μια κανονικότητα όπου τα Τέμπη «κρίθηκαν στις κάλπες», οι υποκλοπές είναι «περσινά ξινά σταφύλια» και η διαφθορά είναι απλώς «αστοχία».

Όμως, η ιστορία διδάσκει ότι η αλαζονεία είναι ο προθάλαμος της πτώσης. Όταν η εξουσία σταματά να ακούει τον ψίθυρο της κοινωνίας, σύντομα θα αναγκαστεί να ακούσει την κραυγή της. Και το 2025 δείχνει ότι οι κραυγές αυτές αρχίζουν να πλησιάζουν επικίνδυνα τα τείχη του Μαξίμου.

Η παρακμή δεν είναι πια μια προειδοποίηση. Είναι η καθημερινότητα μιας κυβέρνησης που έχασε το μέτρο, έχασε την επαφή και, το κυριότερο, έχασε την αξιοπιστία της.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα πέσουν οι μάσκες. Το ερώτημα είναι αν έχει μείνει κανένας να πιστεύει ότι πίσω από αυτές υπήρχε ποτέ πρόσωπο.