Ο θάνατος του ελεγκτή της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, που κατηγορούνταν στη δίκη για τη «Σύμβαση 717» του ΟΣΕ, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια απλή είδηση. Επισήμως αποδίδεται σε παθολογικά αίτια. Όμως το ίδιο το επαγγελματικό του περιβάλλον αφήνει σαφείς αιχμές: κάνει λόγο για ασφυκτική πίεση και για μια παρατεταμένη στρεσογόνο κατάσταση που βίωσε τους τελευταίους μήνες. Και κάπου εδώ, η υπόθεση παύει να είναι ατομική και γίνεται βαθιά πολιτική.

Γιατί η «Σύμβαση 717» δεν είναι μια δευτερεύουσα διοικητική εκκρεμότητα. Είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός έργου που θα έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί, να έχει θωρακίσει την ασφάλεια των σιδηροδρόμων και, εν τέλει, να έχει αποτρέψει την τραγωδία των Τεμπών. Αντί γι’ αυτό, μετατράπηκε σε σύμβολο καθυστερήσεων, παραλείψεων και διαχρονικών ευθυνών που χάνονται μέσα σε ένα διοικητικό και πολιτικό θολό τοπίο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αποκαλυπτική. Αντί για μια καθαρή, ιεραρχημένη απόδοση ευθυνών που να φτάνει μέχρι εκεί που πραγματικά ανήκουν, βλέπουμε υπαλλήλους να βρίσκονται στο εδώλιο, ενώ το πολιτικό σύστημα διατηρεί μια απόσταση ασφαλείας. Η ανακοίνωση της Ομοσπονδίας Μηχανικών έρχεται να επιβεβαιώσει αυτόν τον φόβο, μιλώντας ευθέως για τον κίνδυνο δημιουργίας «εξιλαστήριων θυμάτων»  μιας πρακτικής γνώριμης σε ένα κράτος που συχνά επιλέγει να προστατεύει τις κορυφές μεταφέροντας το βάρος προς τα κάτω.

Ο θάνατος του συγκεκριμένου ανθρώπου, λίγες ημέρες πριν τη συνέχιση της δίκης, ενώ ήδη είχε απουσιάσει επικαλούμενος προβλήματα υγείας, προσθέτει μια ακόμη βαριά σκιά. Όχι γιατί μπορεί εύκολα να αποδειχθεί μια άμεση αιτιώδης σύνδεση, αλλά γιατί ενισχύει την εικόνα ενός περιβάλλοντος πίεσης, όπου η ευθύνη δεν κατανέμεται δίκαια και η ανθρώπινη αντοχή φτάνει στα όριά της.

Και τελικά, αυτό είναι το ουσιαστικό ζήτημα. Η υπόθεση των Τεμπών δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός ούτε μια ατυχής συγκυρία. Είναι το αποτέλεσμα διαχρονικών παθογενειών: έργων που δεν ολοκληρώνονται, μηχανισμών που δεν λειτουργούν, πολιτικών αποφάσεων που δεν λογοδοτούν. Και όσο αυτή η πραγματικότητα παραμένει ανέγγιχτη, τόσο θα αναπαράγεται η ίδια λογική , εκείνη που δεν αναζητά τις πραγματικές ευθύνες, αλλά τους πιο εύκολους αποδέκτες τους.

Ο θάνατος του ελεγκτή δεν πρέπει να περάσει σιωπηλά. Όχι για να τροφοδοτήσει εύκολες ερμηνείες, αλλά για να αναδείξει το αυτονόητο: ότι ένα σύστημα που δεν αποδίδει δίκαια ευθύνες, είναι ένα σύστημα που τελικά παράγει συνεχώς νέες τραγωδίες , ορατές και αόρατες.