Η Θεσμική Ύβρις ως πολιτική επιβίωση: Ο Άδωνις Γεωργιάδης σε παροξυσμό
Αν η αλαζονεία είχε πρόσωπο στην ελληνική πολιτική σκηνή του 2026, αυτό θα είχε το μειδίαμα του Άδωνι Γεωργιάδη την ώρα που απαξιώνει τους ανώτατους δικαστικούς θεσμούς της Ευρώπης. Όσα παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες δεν είναι απλώς ένας πολιτικός διαπληκτισμός· είναι μια κατά μέτωπο επίθεση στα θεμέλια του Κράτους Δικαίου από έναν άνθρωπο που φαίνεται να θεωρεί την υπουργική καρέκλα υπεράνω κάθε ελέγχου.
Αν η αλαζονεία είχε πρόσωπο στην ελληνική πολιτική σκηνή του 2026, αυτό θα είχε το μειδίαμα του Άδωνι Γεωργιάδη την ώρα που απαξιώνει τους ανώτατους δικαστικούς θεσμούς της Ευρώπης. Όσα παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες δεν είναι απλώς ένας πολιτικός διαπληκτισμός· είναι μια κατά μέτωπο επίθεση στα θεμέλια του Κράτους Δικαίου από έναν άνθρωπο που φαίνεται να θεωρεί την υπουργική καρέκλα υπεράνω κάθε ελέγχου.
Η «Αστεία» Δικαιοσύνη και η Σοβαρή Απάτη
Ο κ. Γεωργιάδης χαρακτήρισε «αστείες» τις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Είναι, πράγματι, απορίας άξιο πώς ένας Υπουργός Υγείας βαφτίζει «αστείο» ένα κατηγορητήριο που περιλαμβάνει 15 στελέχη της παράταξής του, υπουργούς και βουλευτές, με κατηγορίες για απάτη και κακοδιαχείριση εκατομμυρίων.
Φαίνεται πως για τον κ. Γεωργιάδη, η Δικαιοσύνη είναι «τυφλή» μόνο όταν τον βολεύει και «εμπαθής» όταν τολμά να αγγίξει το «γαλάζιο» σύστημα εξουσίας. Η στοχοποίηση της εισαγγελέως Πόπης Παπανδρέου δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια ωμή προσπάθεια εκφοβισμού, μια τακτική που παραπέμπει σε σκοτεινές εποχές και όχι σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία.
Η Δημοκρατία ως Προσωπικό Προπύργιο
Το επιχείρημα ότι η έρευνα για τις παράνομες παρεμβάσεις βουλευτών αποτελεί «επίθεση στη Δημοκρατία» είναι ο ορισμός του πολιτικού παραλογισμού. Ο κ. Γεωργιάδης επιχειρεί να ταυτίσει την ασυδοσία των στελεχών του με τη λειτουργία του πολιτεύματος.
-
Είναι δημοκρατικό δικαίωμα η παρέμβαση στη διανομή κοινοτικών πόρων;
-
Είναι κοινοβουλευτικό καθήκον η «πίεση» σε οργανισμούς για εξυπηρέτηση ημετέρων;
Αν η «καθημερινότητα του βουλευτή» που υπερασπίζεται ο Υπουργός περιλαμβάνει συνδιαλλαγές που ερευνώνται για ποινικά αδικήματα, τότε το πρόβλημα δεν το έχει η Εισαγγελία, αλλά η ποιότητα της δικής του ηθικής.
Μια Επικίνδυνη Διολίσθηση
Η σύγκρουση με την Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων (ΕΔΕ) είναι το κερασάκι στην τούρτα μιας αντιθεσμικής συμπεριφοράς. Η απάντηση του Υπουργού ότι οι δικαστές «παρεμβαίνουν στη νομοθετική εξουσία» επειδή τόλμησαν να τον εγκαλέσουν για τις προσβολές του, αποτελεί μνημείο διαστρέβλωσης.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης, σε ένα κρεσέντο αλαζονείας, ζητά τώρα και την παρέμβαση του Προέδρου της Βουλής, επιδιώκοντας να μετατρέψει το Κοινοβούλιο σε πλυντήριο δικαστικών εκκρεμοτήτων.
Η χώρα δεν μπορεί να παραμένει όμηρος μιας ρητορικής που θυμίζει «κράτος εν κράτει». Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν είναι εχθρός της Ελλάδας· είναι ο φύλακας των χρημάτων των Ευρωπαίων φορολογουμένων. Η προσπάθεια του κ. Γεωργιάδη να την απαξιώσει, εκθέτει τη χώρα διεθνώς και αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να προστατεύσει τα «δικά της παιδιά», δεν διστάζει να θυσιάσει το κύρος των θεσμών.
Ο κ. Υπουργός οφείλει να καταλάβει ότι στη Δημοκρατία ουδείς είναι υπεράνω του νόμου. Ούτε οι βουλευτές, ούτε οι υπουργοί, ούτε οι «αμετανόητοι» κήρυκες της τοξικότητας.

