Το επικείμενο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας δεν αντιμετωπίζεται πλέον μόνο ως μία τυπική κομματική διαδικασία επιβεβαίωσης της ηγετικής κυριαρχίας του πρωθυπουργού. Αντιθέτως, για πολλούς στο εσωτερικό της παράταξης αποτελεί την αφετηρία μιας νέας περιόδου εσωτερικών ανακατατάξεων, ισορροπιών και διακριτών στρατοπέδων, που ήδη προετοιμάζονται για ένα ενδεχόμενο πολιτικό σκηνικό χωρίς απόλυτη κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η αγωνία για το αποτέλεσμα της πρώτης εθνικής κάλπης είναι πλέον έκδηλη στους διαδρόμους της κυβερνητικής παράταξης. Στελέχη της ΝΔ παραδέχονται σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις ότι χωρίς αυτοδυναμία, τίποτα δεν θα μπορεί να θεωρείται δεδομένο. Και ακριβώς επειδή η κυβέρνηση σήμερα δεν δείχνει να πλησιάζει τον στόχο της αυτοδυναμίας με τους όρους που ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε θέσει, η συζήτηση για τη μετά Μητσοτάκη εποχή όχι μόνο έχει ανοίξει, αλλά αποκτά πλέον χαρακτηριστικά πραγματικής εσωκομματικής μάχης.

Στο επίκεντρο αυτής της σκιώδους κούρσας βρίσκεται ο Νίκος Δένδιας, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει διαμορφώσει έναν απολύτως διακριτό πολιτικό και ιδεολογικό πόλο μέσα στη ΝΔ. Ο υπουργός Άμυνας εμφανίζεται στα μάτια σημαντικού μέρους της κομματικής βάσης αλλά και βουλευτών της παράταξης ως η πιο σοβαρή εναλλακτική αναφορά απέναντι στο μοντέλο διακυβέρνησης του «επιτελικού κράτους».

Οι συνεχείς παρεμβάσεις του περί επιστροφής στις «αρχές», στις «αξίες» και στο «DNA της παράταξης» μόνο τυχαίες δεν θεωρούνται. Στην πραγματικότητα αποτελούν μία ευθεία πολιτική διαφοροποίηση από το σημερινό μοντέλο εξουσίας, το οποίο πολλοί εντός της ΝΔ θεωρούν πλέον αποκομμένο από την κοινωνική και ιδεολογική φυσιογνωμία της παραδοσιακής κεντροδεξιάς παράταξης.

Οι αποστάσεις που έχει κρατήσει ο Νίκος Δένδιας σε κρίσιμα ζητήματα, από τα Τέμπη και τις υποκλοπές έως τα ελληνοτουρκικά και τις επιλογές του Μαξίμου σε θεσμικά ζητήματα, έχουν καταγραφεί με ιδιαίτερη προσοχή στο εσωτερικό της ΝΔ. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι ο υπουργός Άμυνας προετοιμάζει εδώ και καιρό το πολιτικό του έδαφος, ώστε να εμφανιστεί ως ο παράγοντας σταθερότητας και ενότητας σε περίπτωση που η παράταξη εισέλθει σε περίοδο πολιτικής αμφισβήτησης.

Απέναντι σε αυτή τη λογική, ο Άδωνις Γεωργιάδης επιχειρεί να εκφράσει το πιο σκληρό, επιθετικό και δεξιό ακροατήριο της ΝΔ. Ο υπουργός Υγείας όχι μόνο δεν κρύβει τις προσωπικές του φιλοδοξίες, αλλά φροντίζει σε κάθε ευκαιρία να δείχνει ότι επιθυμεί να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επόμενης ημέρας.

Τα διαρκή δημόσια «καρφιά» προς τον Νίκο Δένδια αποτυπώνουν μια βαθύτερη πολιτική σύγκρουση στο εσωτερικό της παράταξης. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η πιο θεσμική και παραδοσιακή εκδοχή της ΝΔ και από την άλλη ένα πιο ακραίο μοντέλο πολιτικής σύγκρουσης, έντονης πόλωσης και σκληρής δεξιάς ρητορικής, που το τελευταίο διάστημα ενισχύεται όσο η κυβερνητική φθορά μεγαλώνει.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης συνεχίζει να λειτουργεί ως ο πιο επιθετικός υπερασπιστής του Μαξίμου, υιοθετώντας συχνά μία ρητορική ακραίας πόλωσης, είτε απέναντι στην αντιπολίτευση είτε απέναντι σε θεσμικούς παράγοντες, όπως συνέβη πρόσφατα με τις επιθέσεις προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Στο εσωτερικό της ΝΔ, ωστόσο, αρκετοί βλέπουν πίσω από αυτή τη στάση όχι μόνο την προσπάθεια υπεράσπισης της κυβέρνησης αλλά και μια ξεκάθαρη απόπειρα ηγετικής καταγραφής στο πιο δεξιό ακροατήριο της παράταξης.

Την ίδια στιγμή, ο Κυριάκος Πιερρακάκης εμφανίζεται ως το πρόσωπο στο οποίο επενδύει πολιτικά το ίδιο το Μαξίμου για μια πιθανή συνέχεια του σημερινού μοντέλου εξουσίας. Ο σημερινός υπουργός Οικονομικών επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο τεχνοκρατικός εκφραστής μιας «σύγχρονης», μεταρρυθμιστικής Κεντροδεξιάς, ωστόσο η διαδρομή του εξακολουθεί να προκαλεί δυσφορία σε τμήμα της παραδοσιακής κομματικής βάσης.

Πολλοί βουλευτές της ΝΔ εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν με καχυποψία τα εξωκοινοβουλευτικά στελέχη που αξιοποιήθηκαν από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, θεωρώντας ότι εκφράζουν περισσότερο έναν στενό μηχανισμό εξουσίας παρά την ίδια την παράταξη. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η προσπάθεια προώθησης του Κυριάκου Πιερρακάκη από το Μαξίμου ερμηνεύεται από αρκετούς ως μία απόπειρα πολιτικής κληρονομικής συνέχειας του σημερινού συστήματος εξουσίας.

Παράλληλα, ο Κωστής Χατζηδάκης διατηρεί ισχυρά ερείσματα στο εσωτερικό της ΝΔ και εμφανίζεται ως ένας παίκτης που κινείται πιο διακριτικά αλλά με σταθερές αναφορές στο κομματικό ακροατήριο και στους βουλευτές της παράταξης. Αντίστοιχα, ο Βασίλης Κικίλιας επιχειρεί να χτίσει προφίλ πιο κοντά στη λαϊκή βάση της ΝΔ, στέλνοντας μηνύματα περί αξιοκρατίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και απομάκρυνσης από μηχανισμούς εξουσίας και «παραγονταραίους».

Το βασικό πρόβλημα για το Μέγαρο Μαξίμου είναι ότι πλέον η εσωκομματική κινητικότητα δεν περιορίζεται σε υπόγειες συζητήσεις. Οι διαφοροποιήσεις γίνονται δημόσιες, οι αποστάσεις μεγαλώνουν και η αίσθηση πολιτικής φθοράς της κυβέρνησης βαραίνει ολοένα περισσότερο το εσωτερικό της παράταξης.

Η υπόθεση των Τεμπών, οι υποκλοπές, η ακρίβεια, η κοινωνική δυσαρέσκεια, οι σκιές γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά και η αίσθηση αλαζονείας που αποδίδεται στο επιτελικό κράτος έχουν δημιουργήσει ένα βαρύ πολιτικό περιβάλλον για την κυβέρνηση. Και όσο η κοινωνική φθορά μεγαλώνει, τόσο περισσότερο ενισχύονται στο εσωτερικό της ΝΔ τα σενάρια που μέχρι πριν από λίγους μήνες θεωρούνταν απαγορευμένα.

Επισήμως, στο συνέδριο θα κυριαρχήσουν τα συνθήματα ενότητας και η προσπάθεια προβολής μιας ισχυρής και αρραγούς παράταξης. Στην πραγματικότητα όμως, πίσω από τα χειροκροτήματα και τις πανηγυρικές ομιλίες, θα εξελίσσεται μια αθόρυβη αλλά κρίσιμη μάχη επιρροής, ισορροπιών και διαδοχής.

Γιατί πλέον στη Νέα Δημοκρατία όλο και λιγότεροι πιστεύουν ότι η συζήτηση για τη μετά Μητσοτάκη εποχή αφορά ένα μακρινό πολιτικό μέλλον.