Οι δήμοι δεν μπορούν να λειτουργούν με διαρκή υποστελέχωση, ελλιπή χρηματοδότηση και υπηρεσίες στα όρια της κατάρρευσης. Αν το κράτος ζητά περισσότερες ευθύνες από την Αυτοδιοίκηση, οφείλει να δώσει και τους αντίστοιχους πόρους.

Όμως εδώ αρχίζει και η μεγάλη συζήτηση.

Γιατί η ενίσχυση των δήμων δεν μπορεί να μετατραπεί σε μια νέα ανεξέλεγκτη «βιομηχανία» διαχείρισης δημοσίου χρήματος χωρίς αυστηρούς κανόνες διαφάνειας και λογοδοσίας. Η εμπειρία των τελευταίων χρόνων έχει δημιουργήσει σοβαρά ερωτήματα στην κοινωνία για τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η διοίκηση σε πολλούς δήμους της χώρας, ιδιαίτερα μέσα από την εκτεταμένη χρήση των απευθείας αναθέσεων.

Σε αρκετές περιπτώσεις, οι απευθείας αναθέσεις από έκτακτο εργαλείο ανάγκης μετατράπηκαν σχεδόν σε μόνιμο μοντέλο διοίκησης. Δημιουργήθηκε έτσι ένα κλίμα αδιαφάνειας, εξαρτήσεων και πελατειακών σχέσεων που τραυματίζει την αξιοπιστία της Αυτοδιοίκησης στα μάτια των πολιτών.

Γι’ αυτό και η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στο «δώστε περισσότερα χρήματα στους δήμους».
Το πραγματικό ζητούμενο είναι:

• περισσότερες αρμοδιότητες με ξεκάθαρους ελεγκτικούς μηχανισμούς,
• ουσιαστική διαφάνεια στη διαχείριση δημόσιου χρήματος,
• περιορισμός της καταχρηστικής λογικής των απευθείας αναθέσεων,
• ενίσχυση τεχνικών και οικονομικών υπηρεσιών,
• δημόσια λογοδοσία για κάθε ευρώ που δαπανάται.

Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος η αποκέντρωση να εξελιχθεί όχι σε εργαλείο ανάπτυξης, αλλά σε ένα ακόμη πεδίο αναπαραγωγής της κακοδιοίκησης και της τοπικής εξουσιαστικής αυθαιρεσίας.

Η Αυτοδιοίκηση χρειάζεται ενίσχυση.Αλλά χρειάζεται ταυτόχρονα και κανόνες.
Γιατί οι πόροι χωρίς διαφάνεια δεν οδηγούν πάντα στην ανάπτυξη , πολλές φορές οδηγούν απλώς σε μεγαλύτερη σπατάλη και βαθύτερη απαξίωση των θεσμών.

Καθημερινός Παρατηρητής