Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχείρησε ακόμη μία φορά να κινηθεί στη γνώριμη γκρίζα ζώνη όπου οι νόμοι γράφονται όχι για να υπηρετούν τη Δικαιοσύνη, αλλά για να προστατεύουν την εξουσία από τη Δικαιοσύνη.

Μόνο που αυτή τη φορά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως υπολόγιζαν στο Μαξίμου.

Η τροπολογία που κατατέθηκε σχεδόν νυχτερινά από το υπουργείο Δικαιοσύνης, προκαλώντας σφοδρές αντιδράσεις ακόμη και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δεν ήταν μια «παρεξήγηση», ούτε μια «κακή διατύπωση», όπως προσπάθησαν αργότερα να ισχυριστούν κυβερνητικά στελέχη. Ήταν μια πολιτική επιλογή που δημιούργησε σοβαρές υπόνοιες ότι επιχειρείται έλεγχος ή περιορισμός των διαδικασιών διερεύνησης υποθέσεων που αφορούν πολιτικά πρόσωπα και ευρωπαϊκές έρευνες.

Και εκεί ακριβώς εμφανίστηκε η Λάουρα Κοβέσι.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν άφησε περιθώρια παρερμηνειών. Η παρέμβαση ήταν σαφής, αιχμηρή και πολιτικά εκκωφαντική. Το μήνυμα προς την Αθήνα ήταν ότι οι ευρωπαϊκές έρευνες δεν μπορούν να μπαίνουν σε ελληνικά κομματικά καλούπια ούτε να εξαρτώνται από εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες.

Με απλά λόγια, η Ευρώπη κατάλαβε αυτό που η κυβέρνηση προσπάθησε να περάσει στα «ψιλά»: ότι πίσω από τη νομική ορολογία και τις τεχνικές διατυπώσεις υπήρχε μια βαθιά πολιτική επιδίωξη ελέγχου και αυτοπροστασίας.

Το αποτέλεσμα ήταν πρωτοφανές.

Ο Γιώργος Φλωρίδης, ο οποίος αρχικά εμφανίστηκε αμετακίνητος και επιθετικός, υποχρεώθηκε μέσα σε λίγες ώρες να αναδιπλωθεί, να τροποποιήσει τη ρύθμιση και ουσιαστικά να παραδεχθεί ότι η κυβέρνηση πιάστηκε εκτεθειμένη. Ένα πολιτικό φιάσκο διεθνών διαστάσεων. Ένας υπουργός Δικαιοσύνης που νομοθετεί, δέχεται ευρωπαϊκό χαστούκι και στη συνέχεια τρέχει να «μαζέψει» τον νόμο πριν η ζημιά γίνει ακόμη μεγαλύτερη.

Το σοβαρότερο όμως δεν είναι η κωλοτούμπα.

Το σοβαρότερο είναι ότι πλέον διαμορφώνεται μια επικίνδυνη εικόνα για τη χώρα: μια κυβέρνηση που δείχνει όλο και πιο πρόθυμη να μετατρέψει τους θεσμούς σε μηχανισμό πολιτικής άμυνας απέναντι στα σκάνδαλα που την περικυκλώνουν.

Υποκλοπές. ΟΠΕΚΕΠΕ. Ευρωπαϊκές έρευνες. Απευθείας αναθέσεις. Διαρκείς καταγγελίες για ατιμωρησία. Και τώρα μια τροπολογία που έφερε μέχρι και την επίσημη αντίδραση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν η κυβέρνηση υπέστη πολιτική ζημιά.

Το ερώτημα είναι πόσο βαθιά έχει εδραιωθεί η αντίληψη ότι η εξουσία μπορεί να νομοθετεί για να προστατεύει τον εαυτό της.

Γιατί όταν η Δικαιοσύνη αρχίζει να αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο που πρέπει να ελεγχθεί και όχι ως ανεξάρτητος θεσμός, τότε το πρόβλημα παύει να είναι κομματικό.

Γίνεται πρόβλημα Δημοκρατίας.

Καθημερινός Παρατηρητής