Οι πρόσφατες δηλώσεις της Άννας Διαμαντοπούλου περί «πολιτικού αντιπάλου του ΠΑΣΟΚ μέχρι τις εκλογές» δεν προκάλεσαν τυχαία πολιτική συζήτηση και εσωκομματικό προβληματισμό. Και αυτό γιατί σε μια περίοδο όπου το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τον πολιτικό του ρόλο και να οικοδομήσει ξανά σχέση εμπιστοσύνης με τον προοδευτικό κόσμο, κάθε δημόσια τοποθέτηση κορυφαίων στελεχών αποκτά ιδιαίτερο βάρος.
Πολύ περισσότερο όταν αυτή αφήνει ανοιχτά περιθώρια διαφορετικών ερμηνειών για το τι μπορεί να συμβεί «μετά τις εκλογές».
Η πολιτική ουσία της υπόθεσης δεν βρίσκεται μόνο στη φράση καθαυτή. Βρίσκεται και στο πολιτικό φορτίο εκείνου που την εκφέρει.
Διότι στην πολιτική έχει πάντα σημασία ποιος λέει τι.
Η Άννα Διαμαντοπούλου δεν είναι ένα τυχαίο στέλεχος του κόμματος. Είναι ένα πρόσωπο με συγκεκριμένη πολιτική διαδρομή, δημόσιες επιλογές και τοποθετήσεις τα τελευταία χρόνια, που πολλές φορές δημιούργησαν αίσθηση πολιτικής απόστασης από την ιστορική και κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ. Οι παρεμβάσεις της, οι μετατοπίσεις της και οι πολιτικές της παλινωδίες μέχρι την επιστροφή της στο κόμμα, είναι δεδομένα που αντικειμενικά επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύονται οι δηλώσεις της.
Γι’ αυτό και στο συγκεκριμένο ζήτημα όφειλε να είναι πολύ πιο προσεκτική.
Γιατί όταν γίνεται αναφορά σε «αντίπαλο μέχρι τις εκλογές», εύλογα γεννάται το ερώτημα: και μετά;
Και ακριβώς εδώ αρχίζει το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ.
Ένα κόμμα που επιδιώκει να εκφράσει έναν αυτόνομο προοδευτικό πόλο απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και στο σύστημα εξουσίας Μητσοτάκη, δεν μπορεί να αφήνει διαρκώς γκρίζες ζώνες γύρω από το θέμα των μετεκλογικών συνεργασιών. Δεν μπορεί να εκπέμπει διαφορετικά πολιτικά μηνύματα ανάλογα με το στέλεχος, το ακροατήριο ή τις ισορροπίες της στιγμής.
Η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ ζητά πλέον καθαρές κουβέντες.
Ζητά σαφές πολιτικό στίγμα.
Ζητά στρατηγική συνέπεια.
Και γι’ αυτό πλέον καθίσταται πολιτικά αναγκαίο να δοθούν στη δημοσιότητα τα πλήρη κείμενα και οι αποφάσεις του 4ου Συνεδρίου του κόμματος.
Όχι αποσπασματικά.
Όχι μέσω «κύκλων».
Όχι μέσα από αλληλοαναιρούμενες δηλώσεις στελεχών.
Αλλά θεσμικά, επίσημα και ξεκάθαρα.
Εάν το Συνέδριο έχει αποφασίσει ότι δεν υπάρχει πολιτικό και κυβερνητικό πεδίο συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, τότε αυτό οφείλει να αποτυπωθεί ρητά και χωρίς αστερίσκους. Όχι «μέχρι τις εκλογές», αλλά συνολικά και στρατηγικά.
Γιατί το πραγματικό διακύβευμα σήμερα για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι η επικοινωνιακή διαχείριση μιας δήλωσης.
Είναι αν μπορεί να αποκτήσει ενιαία πολιτική γραμμή, καθαρή ιδεολογική ταυτότητα και σταθερό προοδευτικό προσανατολισμό που να δεσμεύει όλο το ΠΑΣΟΚ, χωρίς θολά μηνύματα, χωρίς πολιτικές υπεκφυγές και χωρίς επιστροφή σε λογικές που στο παρελθόν κόστισαν ακριβά στην παράταξη.
Πασχάλης Θ. Τόσιος
Για τον Καθημερινό Παρατηρητή
