Υπάρχει μια στιγμή όπου η πολιτική υποκρισία παύει να είναι απλώς προκλητική και μετατρέπεται σε ευθεία προσβολή προς την κοινωνία. Μία τέτοια στιγμή ήταν όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκε ξανά «λυπημένος» και «οργισμένος» για την ακρίβεια που διαλύει τα ελληνικά νοικοκυριά.

Ο ίδιος άνθρωπος που κυβερνά τη χώρα εδώ και επτά χρόνια.
Ο ίδιος που υποσχέθηκε ισχυρή μεσαία τάξη.
Ο ίδιος που διαφήμιζε την Ελλάδα της «ανάπτυξης», των «επενδύσεων» και της «σταθερότητας».

Μόνο που πίσω από τις κυβερνητικές παρουσιάσεις PowerPoint υπάρχει η πραγματική Ελλάδα. Η Ελλάδα του σούπερ μάρκετ-σοκ. Του λογαριασμού ρεύματος-εφιάλτη. Του ενοικίου που καταπίνει μισό μισθό. Της καθημερινής αγωνίας για το αν «βγαίνει» ο μήνας.

Και εδώ αρχίζει η πολιτική απάτη της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Γιατί επί επτά χρόνια η Νέα Δημοκρατία δεν αντιμετώπισε ποτέ σοβαρά την ακρίβεια. Την διαχειρίστηκε επικοινωνιακά. Την μετέτρεψε σε reality επιδομάτων και ψηφιακών κουπονιών. Έχτισε μια ολόκληρη πολιτική πάνω στα pass, λες και μια κοινωνία μπορεί να ζήσει επ’ αόριστον με κρατικά φιλοδωρήματα.

Food Pass.
Fuel Pass.
Market Pass.
Power Pass.

Ένα ατελείωτο πανηγύρι προσωρινών επιδομάτων που στην πραγματικότητα αποτελούσε ομολογία αποτυχίας. Διότι όταν μια κυβέρνηση μοιράζει συνεχώς επιδόματα για να καλύψει βασικές ανάγκες, ουσιαστικά παραδέχεται ότι αδυνατεί να ελέγξει την αγορά και να προστατεύσει το εισόδημα των πολιτών.

Και τα στοιχεία είναι αμείλικτα.

Από το 2019 μέχρι σήμερα, σύμφωνα με ευρωπαϊκά δεδομένα και επίσημες μετρήσεις:

• Οι τιμές στα τρόφιμα αυξήθηκαν περίπου κατά 30%.
• Τα ενοίκια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη εκτοξεύθηκαν έως και 45%-50%.
• Η Ελλάδα βρέθηκε επανειλημμένα στις ακριβότερες χώρες της Ευρώπης στην ηλεκτρική ενέργεια.
• Η χώρα κατέγραψε από τα υψηλότερα ποσοστά πολιτών που καθυστερούν ενοίκια, λογαριασμούς και δάνεια.
• Η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων παρέμεινε στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτή είναι η «επιτυχία» του επιτελικού κράτους.

Και το πιο προκλητικό; Η κυβέρνηση συνεχίζει να μιλά σαν να πρόκειται για φυσικό φαινόμενο. Σαν να μην κυβέρνησε ποτέ η ίδια. Σαν να εμφανίστηκε ξαφνικά η ακρίβεια από το πουθενά και το Μαξίμου να είναι απλός παρατηρητής της καταστροφής.

Η μόνιμη δικαιολογία ήταν η ίδια: «εισαγόμενη κρίση».

Μόνο που η κρίση ήταν διεθνής, αλλά η ελληνική αποτυχία βαθιά εγχώρια.

Γιατί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες υπήρξαν ουσιαστικές παρεμβάσεις στην αγορά, φορολογικές ελαφρύνσεις σε βασικά αγαθά και σοβαρός έλεγχος της αισχροκέρδειας. Στην Ελλάδα αντιθέτως, η κυβέρνηση επέλεξε να λειτουργεί ως πολιτικός παρατηρητής των καρτέλ και των υπερκερδών.

Άφησε την αγορά ενέργειας να λειτουργεί σχεδόν ανεξέλεγκτα.
Διατήρησε δυσβάσταχτους έμμεσους φόρους.
Παρακολούθησε αδρανής τη στεγαστική κρίση να γιγαντώνεται.
Και όταν η κοινωνική πίεση έγινε αφόρητη, ανακάλυψε ξανά τις επιδοτήσεις.

Το περίφημο «Καλάθι του Νοικοκυριού» εξελίχθηκε τελικά σε σύμβολο κυβερνητικής αυταπάτης. Οι πολίτες έβλεπαν προϊόντα να μικραίνουν, συσκευασίες να αλλάζουν και το τελικό ποσό στο ταμείο να αυξάνεται συνεχώς. Η καθημερινότητα διέλυε κάθε κυβερνητικό αφήγημα.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συνθήκη κοινωνικής φθοράς, η κυβέρνηση επέμενε να πανηγυρίζει για «ισχυρή οικονομία». Μόνο που οι αριθμοί των μακροοικονομικών δεικτών δεν γεμίζουν το ψυγείο. Δεν πληρώνουν το ενοίκιο. Δεν καλύπτουν τη ΔΕΗ.

Η μεγαλύτερη αποτυχία του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν είναι τελικά μόνο οικονομική. Είναι κοινωνική και ηθική.

Διότι επί επτά χρόνια οικοδομήθηκε ένα μοντέλο όπου οι λίγοι ισχυροποιήθηκαν και οι πολλοί έμαθαν να ζουν με κουπόνια, επιδόματα και διαρκή ανασφάλεια.

Και τώρα, ο πρωθυπουργός εμφανίζεται «στεναχωρημένος» για μια πραγματικότητα που φέρει ξεκάθαρα τη δική του πολιτική υπογραφή.

Μόνο που η κοινωνία έχει κουραστεί πλέον από τη διαχείριση εντυπώσεων.

Γιατί όταν ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας, καμία επικοινωνιακή παράσταση δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια.