Γι’ αυτό προκαλεί σχεδόν ειρωνικό μειδίαμα η προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας να παρουσιάζει ακόμη και σήμερα τα capital controls ως το απόλυτο επιχείρημα απέναντι σε κάθε κοινωνική και οικονομική κριτική που δέχεται. Λες και η χώρα σταμάτησε πολιτικά και οικονομικά στο καλοκαίρι του 2015. Λες και δεν κυβερνά εδώ και επτά χρόνια η ίδια παράταξη που υποσχόταν «ανάπτυξη για όλους» και τελικά οικοδόμησε μια οικονομία για λίγους.

Αλλά και από την άλλη πλευρά, όσοι επιχειρούν να αγιοποιήσουν την περίοδο Τσίπρα προσβάλλουν τη μνήμη χιλιάδων ελεύθερων επαγγελματιών που γονάτισαν από τον νόμο Κατρούγκαλου. Έναν νόμο που αντιμετώπισε τον μικρομεσαίο επαγγελματία περίπου ως φορολογικό υποζύγιο χωρίς όρια αντοχής. Εισφορές που έπνιγαν την πραγματική οικονομία, υπερφορολόγηση και μια αγορά που επιβίωνε περισσότερο από πείσμα παρά από κρατική πολιτική.

Και βέβαια, η κυβέρνηση Τσίπρα φέρει τεράστια πολιτική ευθύνη γιατί επέλεξε τελικά να ξεπλύνει τη διακυβέρνηση Καραμανλή. Την περίοδο που εκτόξευσε το δημόσιο χρέος, διέλυσε τη δημοσιονομική αξιοπιστία της χώρας και άνοιξε διάπλατα τον δρόμο προς τη χρεοκοπία. Αντί για πραγματική πολιτική και θεσμική κάθαρση, επελέγη η βολική σιωπή και η συναίνεση του συστήματος.

Όμως η σημερινή κυβέρνηση δεν δικαιούται να παριστάνει τον οικονομικό σωτήρα. Γιατί η πραγματικότητα έξω από τα κυβερνητικά power point είναι αμείλικτη.

Το τεκμαρτό εισόδημα αποτελεί ίσως μία από τις πιο κυνικές αντικοινωνικές παρεμβάσεις απέναντι στους ελεύθερους επαγγελματίες των τελευταίων δεκαετιών. Ένας επαγγελματίας που παλεύει σε μια ερημωμένη επαρχιακή πόλη, σε ένα χωριό που χάνει πληθυσμό και οικονομική δραστηριότητα, φορολογείται όχι με βάση όσα βγάζει, αλλά με βάση όσα το κράτος αποφάσισε αυθαίρετα ότι «πρέπει» να βγάζει.

Και χρειάστηκαν δύο ολόκληρα χρόνια κοινωνικής κατακραυγής για να αντιληφθούν στο Μαξίμου ότι δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις με τα ίδια μέτρα έναν αυτοαπασχολούμενο σε έναν μικρό οικισμό των Σερρών και έναν επαγγελματία στο Κολωνάκι.

Την ίδια στιγμή, η πολυδιαφημισμένη ρύθμιση των 72 δόσεων μοιάζει περισσότερο με τραπεζικό προϊόν παρά με κοινωνικό εργαλείο ανακούφισης. Υψηλά επιτόκια, χωρίς ουσιαστική διαγραφή προσαυξήσεων και χωρίς πραγματική δυνατότητα επανεκκίνησης για τους ανθρώπους που βούλιαξαν μέσα στην κρίση, στην πανδημία και τώρα στην ακρίβεια.

Και κάπου εκεί, οι ίδιοι οι επαγγελματίες θυμούνται ότι επί Τσίπρα , παρά τα capital controls, παρά τον Κατρούγκαλο, παρά τα τεράστια λάθη , υπήρξε τουλάχιστον η ρύθμιση των 120 δόσεων, με διαγραφή προσαυξήσεων και πραγματικές δυνατότητες επιβίωσης για χιλιάδες ανθρώπους της αγοράς.

Η αλήθεια λοιπόν είναι ενοχλητική και για τις δύο πλευρές.
Ο Τσίπρας δεν αθωώνεται.Αλλά και ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να συνεχίζει να διαλύει τη μικρομεσαία τάξη επικαλούμενος αιώνια το 2015.

Γιατί η κοινωνία δεν ζει πια με τα φαντάσματα του παρελθόντος.
Ζει με τους λογαριασμούς του παρόντος.

Καθημερινός Παρατηρητής