Δηλαδή το πολιτικό προσωπικό της χώρας εμφανίζει δημόσια την περιουσιακή του κατάσταση χωρίς να έχει προηγηθεί ουσιαστικός διασταυρωτικός έλεγχος πληρότητας, ακρίβειας ή προέλευσης των περιουσιακών στοιχείων. Με απλά λόγια, το σύστημα μοιάζει να λειτουργεί περίπου με τη λογική:
«Δηλώστε ό,τι θέλετε και βλέπουμε αργότερα».Και φυσικά το «αργότερα» στην Ελλάδα σχεδόν ποτέ δεν έρχεται.

Την ώρα που ένας απλός πολίτης μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με κατασχέσεις, πρόστιμα και ελέγχους ακόμη και για λίγα ευρώ ή για μια καθυστέρηση φορολογικής δήλωσης, οι πολιτικοί της χώρας απολαμβάνουν ένα ιδιότυπο καθεστώς ανοχής.
Ξεχασμένες καταθέσεις, λανθασμένες εγγραφές, παραλείψεις ακινήτων και διορθωτικές δηλώσεις εμφανίζονται σχεδόν κάθε χρόνο ως… ανθρώπινα λάθη.

Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για τον λογαριασμό της ΔΕΗ.Μιλάμε για τον θεσμό που υποτίθεται ότι εγγυάται τη διαφάνεια του πολιτικού συστήματος.

Και το πιο εξοργιστικό είναι ότι ο ίδιος ο νόμος προβλέπει πως οι δηλώσεις πρέπει να αναρτώνται αφού πρώτα ελεγχθούν. Παρ’ όλα αυτά, η πρακτική των τελευταίων ετών μετατρέπει τον έλεγχο σε μια θολή και αργοκίνητη διαδικασία χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Οι δηλώσεις δημοσιοποιούνται μήνες μετά την υποβολή τους, χωρίς πιστοποίηση ακρίβειας και με την κοινωνία να καλείται απλώς να… εμπιστευτεί το πολιτικό προσωπικό.

Ένα πολιτικό προσωπικό που εμφανίζει εντυπωσιακά χαρτοφυλάκια.

Στις φετινές δηλώσεις καταγράφονται υπουργοί και κορυφαία στελέχη με εκατομμύρια σε ομόλογα, τραπεζικές καταθέσεις στο εξωτερικό, δεκάδες ακίνητα, επενδυτικά προϊόντα και σημαντικά εισοδήματα από μερίσματα και τόκους.
Την ίδια ώρα, η κοινωνία στενάζει από την ακρίβεια, την υπερφορολόγηση και τη συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται να εκποιεί ομόλογο σχεδόν μισού εκατομμυρίου ευρώ.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίζεται χωρίς τις καταθέσεις των 940.777 ευρώ που δήλωνε πέρυσι στην ING Βελγίου.
Ο Στέφανος Κασσελάκης εμφανίζει ρευστοποιήσεις εκατομμυρίων αλλά και υψηλές δανειακές υποχρεώσεις.
Υπουργοί και κυβερνητικά στελέχη δηλώνουν χαρτοφυλάκια εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, ακίνητα σε Ελλάδα και εξωτερικό και τραπεζικές θυρίδες.

Όμως το πολιτικό πρόβλημα δεν είναι ποιος έχει χρήματα.Το πολιτικό πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία καλείται να πιστέψει πως όλα αυτά ελέγχονται σοβαρά, ενώ το ίδιο το κράτος ομολογεί πως οι δηλώσεις αναρτώνται… ανέλεγκτες.

Ακόμη και η GRECO, η Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης κατά της διαφθοράς, έχει καταγράψει σοβαρές επιφυλάξεις για τον τρόπο λειτουργίας του ελληνικού συστήματος ελέγχου. Οι εκθέσεις της μιλούν ουσιαστικά για ένα πλαίσιο που παραμένει προβληματικό και ανεπαρκές.

Και κάπου εδώ γεννιέται το απλό ερώτημα του πολίτη:Αν ούτε οι δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης των πολιτικών μπορούν να ελεγχθούν έγκαιρα και αξιόπιστα, τότε ποιος ακριβώς ελέγχεται σε αυτή τη χώρα;

Γιατί τελικά το ελληνικό πόθεν έσχες μοιάζει όλο και περισσότερο με πολιτική άσκηση δημοσίων σχέσεων.
Μια διαδικασία που υπάρχει για να λέμε ότι υπάρχει.
Μια βιτρίνα διαφάνειας χωρίς πραγματικό μηχανισμό λογοδοσίας.

Και αυτό ίσως είναι το πιο επικίνδυνο από όλα.

Πασχάλης Θ. Τόσιος