Η δεύτερη ημέρα του συνεδρίου επισφράγισε αυτό που φάνηκε από την πρώτη στιγμή της ομιλίας του πρωθυπουργού: η κυβέρνηση δεν έχει πλέον ένα ισχυρό θετικό αφήγημα για την Ελλάδα του αύριο. Έχει μόνο το παλιό, κουρασμένο και βαθιά φοβικό δίλημμα: «Μητσοτάκης ή χάος».

Ο πρωθυπουργός επιχείρησε να προσωποποιήσει πλήρως την πολιτική αναμέτρηση, μετατρέποντας τη Νέα Δημοκρατία σε προσωπική πολιτική πλατφόρμα. «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης», «Μητσοτάκης ή Τσίπρας», «Μητσοτάκης ή Κωνσταντοπούλου», είπε χαρακτηριστικά, λες και η χώρα δεν συζητά για πολιτικές, κοινωνία, οικονομία και θεσμούς, αλλά για ένα reality πολιτικής επιβίωσης γύρω από τον ίδιο.

Και εκεί ακριβώς αποτυπώθηκε η βαθύτερη κρίση της σημερινής ΝΔ: η πλήρης πρωθυπουργοκεντρική μετάλλαξή της.

Η ιστορική παράταξη που κάποτε χωρούσε ρεύματα, ιδεολογικές αποχρώσεις, πολιτικές προσωπικότητες και εσωτερικό διάλογο, σήμερα μοιάζει αποστειρωμένη, ελεγχόμενη και πολιτικά φοβική. Όλα περιστρέφονται γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το κόμμα, η κυβέρνηση, η στρατηγική, ακόμη και η ίδια η ύπαρξη της παράταξης παρουσιάζονται ως προέκταση του πρωθυπουργικού μηχανισμού.

Δεν είναι τυχαίο ότι το συνέδριο είχε περισσότερο χαρακτήρα κομματικής συσπείρωσης και εσωτερικής πειθαρχίας παρά πολιτικής αναγέννησης. Οι ομιλίες ήταν προβλέψιμες, το κλίμα απολύτως ελεγχόμενο και η αίσθηση πολιτικής φρεσκάδας σχεδόν ανύπαρκτη.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικές ήταν οι απουσίες.

Ηχηρά απόντες οι καραμανλικοί. Η απουσία του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, αλλά και η γενικότερη υποτονική παρουσία ιστορικών στελεχών της λεγόμενης «καραμανλικής πτέρυγας», δεν πέρασαν απαρατήρητες. Αντιθέτως, λειτούργησαν ως πολιτικό μήνυμα εσωτερικής αποστασιοποίησης απέναντι σε μια ηγεσία που έχει μετατρέψει τη ΝΔ σε κλειστό σύστημα εξουσίας γύρω από το Μαξίμου.

Η παράταξη που άλλοτε εξέφραζε ένα ευρύ κοινωνικό και πολιτικό φάσμα της κεντροδεξιάς, σήμερα δείχνει να στενεύει γύρω από αυλικούς, επικοινωνιολόγους και επαγγελματίες της εξουσίας. Οι «καρεκλοκένταυροι» χειροκροτούσαν, αλλά η πολιτική ψυχή της παράταξης έμοιαζε απούσα.

Το πιο προκλητικό στοιχείο της ομιλίας Μητσοτάκη ήταν η στάση του απέναντι στην ακρίβεια. Εμφανίστηκε περίπου ως… παρατηρητής της κρίσης που βιώνει η κοινωνία, δηλώνοντας ότι «λυπάται και θυμώνει» με την «εισαγόμενη ακρίβεια».

Μόνο που η κοινωνία δεν ζει «εισαγόμενα» προβλήματα. Ζει ελληνικούς μισθούς, ελληνικά ενοίκια, ελληνικούς λογαριασμούς και ελληνική κυβερνητική πολιτική. Ζει την πραγματικότητα μιας χώρας όπου η ανάπτυξη διαφημίζεται στους αριθμούς, αλλά σπανίως φτάνει στο πορτοφόλι του μέσου πολίτη.

Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη: ότι πλέον η επικοινωνία δεν αρκεί για να κρύψει την τεράστια κοινωνική φθορά.

Για χρόνια, το Μαξίμου κυβέρνησε με όρους επικοινωνιακής υπεροχής, ελέγχου της ατζέντας και κατασκευής πολιτικής εικόνας. Όμως τα σκάνδαλα, η υπόθεση των υποκλοπών, η αλαζονεία εξουσίας, η ακρίβεια, η κοινωνική πίεση και η διάχυτη αίσθηση ατιμωρησίας έχουν  διαβρώσει  βαθύτερα το κυβερνητικό αφήγημα.

Γι’ αυτό και το συνέδριο δεν παρήγαγε ελπίδα. Παρήγαγε άμυνα.

Δεν ακούστηκε μια νέα μεγάλη ιδέα για τη χώρα. Δεν παρουσιάστηκε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Δεν υπήρξε αυτοκριτική. Δεν υπήρξε πραγματική πολιτική ανανέωση. Υπήρξε μόνο η προσπάθεια να πειστεί η κοινωνία ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική».

Όμως όταν μια κυβέρνηση επτά ετών ζητά ξανά εξουσία κυρίως επειδή φοβίζει με τους αντιπάλους της, τότε ουσιαστικά παραδέχεται ότι το δικό της θετικό αφήγημα έχει εξαντληθεί.

Το συνέδριο της ΝΔ έδειξε μια παράταξη  κουρασμένη. Ισχυρή επικοινωνιακά αλλά πολιτικά σε καταρευση. Ένα κόμμα που κάποτε διεκδικούσε να εκφράσει μια ολόκληρη κοινωνική συμμαχία και σήμερα μοιάζει να υπάρχει μόνο για να προστατεύει τον μηχανισμό εξουσίας του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Και αυτό για μια ιστορική παράταξη δεν είναι ένδειξη δύναμης. Είναι σύμπτωμα πολιτικής παρακμής.

Γράφει ο Παρατηρητικός