Η πολιτική αντιπαράθεση σε μια δημοκρατία οφείλει να βασίζεται σε θέσεις, προγράμματα, επιχειρήματα και λογοδοσία. Όταν όμως η δημόσια ζωή μετατρέπεται σε πεδίο οργανωμένης λάσπης, προσωπικών επιθέσεων και συκοφαντικών μηχανισμών, τότε δεν έχουμε απλώς μια «σκληρή πολιτική σύγκρουση». Έχουμε εκτροπή της ίδιας της δημοκρατικής λειτουργίας.

Η υπόθεση της στοχοποίησης του Νίκου Ανδρουλάκη δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως μια συνηθισμένη κομματική αντιπαράθεση. Η ένταση, η επιμονή και ο τρόπος με τον οποίο αναπαράγονται υπαινιγμοί, μισές αλήθειες και κατασκευασμένα αφηγήματα, δημιουργούν την εικόνα μιας συντονισμένης επιχείρησης πολιτικής και ηθικής εξόντωσης. Και αυτό είναι κάτι που ξεπερνά τα όρια του ΠΑΣΟΚ ή οποιουδήποτε κομματικού συσχετισμού.

Η κυβέρνηση και το επικοινωνιακό της σύστημα επιχειρούν να εμφανίσουν ως «σκάνδαλο» στοιχεία γνωστά και δηλωμένα εδώ και χρόνια, την ίδια στιγμή που η ίδια η χώρα παραμένει βαριά εκτεθειμένη απέναντι στην ευρωπαϊκή και διεθνή κοινότητα για ζητήματα θεσμικής εκτροπής. Το σκάνδαλο των υποκλοπών, η χρήση του Predator, οι καταγγελίες για παρακρατικού τύπου μηχανισμούς παρακολούθησης, οι διαρκείς σκιές γύρω από τη λειτουργία της Δικαιοσύνης και οι υποθέσεις διασπάθισης δημόσιου χρήματος δεν έχουν ακόμη απαντηθεί πειστικά.

Κι όμως, αντί να υπάρξει λογοδοσία, βλέπουμε να επιχειρείται η αντιστροφή της πραγματικότητας: αυτοί που κατηγορήθηκαν για θεσμική παραβατικότητα εμφανίζονται ως «τιμητές», ενώ όσοι επέμειναν να ζητούν διαφάνεια και απαντήσεις μετατρέπονται σε στόχους πολιτικής εξόντωσης.

Η περίπτωση Ανδρουλάκη έχει και ένα επιπλέον πολιτικό βάθος. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν συγχώρησε ,ούτε «έκλεισε» πολιτικά , το θέμα των παρακολουθήσεων. Δεν αποδέχθηκε τη λογική της σιωπής, ούτε εντάχθηκε στο σχέδιο μιας «βολικής» κεντροαριστερής εφεδρείας για μελλοντικές κυβερνητικές συνεργασίες με τη Νέα Δημοκρατία. Αυτή η επιλογή φαίνεται ότι ενόχλησε βαθιά συγκεκριμένα κέντρα εξουσίας και διαπλοκής.

Το πραγματικά ανησυχητικό, όμως, είναι άλλο: η προσπάθεια να κανονικοποιηθεί η χυδαιότητα ως εργαλείο πολιτικής κυριαρχίας. Να θεωρείται φυσιολογικό η πολιτική αντιπαράθεση να γίνεται με όρους ανθρωποφαγίας, στοχοποίησης και προσωπικής εξόντωσης. Να υποκαθίσταται ο δημόσιος διάλογος από τον «νεοαυριανισμό», τη λάσπη και τη γκαιμπελική λογική του «κάτι θα μείνει».

Αυτό δεν αφορά μόνο τον Νίκο Ανδρουλάκη. Αφορά συνολικά τη δημοκρατική ποιότητα της χώρας. Αφορά το αν οι πολίτες θα αποδεχθούν ένα πολιτικό περιβάλλον όπου η συκοφαντία μετατρέπεται σε κανονικότητα και οι θεσμοί λειτουργούν ως όπλα πολιτικής πίεσης.

Γιατί όταν η εξουσία αρχίζει να αντιμετωπίζει τους πολιτικούς αντιπάλους ως στόχους προς «εξόντωση» και όχι ως αντιπάλους σε μια δημοκρατική διαδικασία, τότε το πρόβλημα δεν είναι κομματικό. Είναι βαθιά θεσμικό και  δημοκρατικό.

Πασχάλης Θ. Τόσιος