Μια αμηχανία απέναντι στην κοινωνική οργή που διογκώνεται, βαθαίνει και αποκτά πλέον χαρακτηριστικά συνολικής δυσπιστίας προς το πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Και αντί να αναζητηθούν οι πραγματικές αιτίες αυτής της έκρηξης, επιχειρείται συστηματικά να παρουσιαστεί περίπου ως πρόβλημα η ίδια η κοινωνική αγανάκτηση.

Σαν να ενοχλεί περισσότερο η οργή των πολιτών από όσα την προκάλεσαν.

Όμως η κοινωνία δεν ξύπνησε ξαφνικά «θυμωμένη».
Δεν παρασύρθηκε μαζικά από κάποια θεωρία συνωμοσίας ούτε οδηγήθηκε τυχαία στη δυσπιστία.

Η οργή γεννήθηκε μέσα από πολύ συγκεκριμένες εμπειρίες:

Από την αίσθηση ατιμωρησίας.
Από τη διάλυση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Από τη φτωχοποίηση μεγάλου μέρους της κοινωνίας.
Από την αλαζονεία μιας εξουσίας που συμπεριφέρεται όλο και πιο κυνικά.
Από ένα κράτος που για τους ισχυρούς λειτουργεί με ταχύτητα και προστασία, ενώ για τους πολλούς με αδιαφορία και καταστολή.

Και το χειρότερο;Μεγάλες κοινωνικές τραγωδίες, σκάνδαλα και θεσμικές εκτροπές όχι μόνο δεν οδήγησαν σε ουσιαστική αυτοκριτική, αλλά αντιμετωπίστηκαν με επικοινωνιακή διαχείριση, συμψηφισμούς και προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ένα κομμάτι του πολιτικού συστήματος δείχνει να φοβάται περισσότερο την ανεξέλεγκτη κοινωνική αντίδραση παρά την ίδια την παρακμή που τη γεννά.

Γι’ αυτό και εμφανίζεται συχνά μια σχεδόν ελιτίστικη περιφρόνηση απέναντι στους πολίτες που ασφυκτιούν.
Όποιος θυμώνει είναι «λαϊκιστής».
Όποιος αμφισβητεί είναι «επικίνδυνος».
Όποιος δεν εμπιστεύεται πια το πολιτικό σύστημα βαφτίζεται εύκολα «γραφικός», «ψεκασμένος» ή «αντισυστημικός».

Μόνο που αυτή η αλαζονεία είναι ακριβώς το λίπασμα της κοινωνικής αποσύνθεσης.

Γιατί όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι κανείς δεν τους ακούει πραγματικά, τότε η οργή γίνεται εύκολα τυφλή, αντιφατική ή ακόμη και επικίνδυνη.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι ότι υπάρχει θυμός στην κοινωνία.
Το πρόβλημα είναι ότι λείπει μια πραγματικά πειστική πολιτική πρόταση αλλαγής.

Όχι άλλη μία ομάδα επαγγελματιών της πολιτικής που απλώς υπόσχεται καλύτερη διαχείριση του ίδιου μοντέλου.
Όχι άλλη μία ανακύκλωση προσώπων, μηχανισμών και φθαρμένων πολιτικών συμπεριφορών.

Η κοινωνία ζητά κάτι βαθύτερο:

Δικαιοσύνη.
Αξιοπρέπεια.
Ασφάλεια στην καθημερινότητα.
Λογοδοσία.
Ένα κράτος που να λειτουργεί υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας και όχι υπέρ των λίγων.

Και κυρίως ζητά αλήθεια.

Γιατί οι πολίτες έχουν κουραστεί από πολιτικούς που εμφανίζονται ως σωτήρες λίγο πριν καταρρεύσει η αξιοπιστία τους.
Έχουν κουραστεί από επικοινωνιακές παραστάσεις, τεχνητές αντιπαραθέσεις και κατασκευασμένα διλήμματα φόβου.

Η χώρα πράγματι χρειάζεται πρόταση διακυβέρνησης.
Αλλά πρόταση πραγματικής πολιτικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης.
Όχι διαχείριση της φθοράς.
Όχι πολιτικό marketing πάνω στην αγανάκτηση.
Και σίγουρα όχι κήρυγμα προς μια κοινωνία που εδώ και χρόνια πληρώνει τα αδιέξοδα ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος.