Υπάρχουν ειδήσεις που διαβάζονται και ξεχνιούνται.

Και υπάρχουν γεγονότα που χαράζονται στη συλλογική μνήμη μιας κοινωνίας, γιατί όσα κι αν ειπωθούν, η εικόνα δεν σβήνει.

Είκοσι μία σφαίρες. Ένας 20χρονος νέος με αυτισμό. Φορώντας μόνο το μαγιό του.

Αυτή είναι η εικόνα που θα συνοδεύει για χρόνια αυτή την υπόθεση.

Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Δεν χρειάζονται επικοινωνιακές ασκήσεις. Δεν χρειάζονται πρόχειρες δικαιολογίες.

Χρειάζονται απαντήσεις.

Πώς είναι δυνατόν μια αστυνομική επιχείρηση να καταλήγει σε έναν νεκρό νέο άνθρωπο; Πώς φτάνει ένα κράτος δικαίου στο σημείο να χρησιμοποιείται τόση θανατηφόρα βία σε μια καταδίωξη που αφορά έναν άνθρωπο ο οποίος, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί, έτρεχε να απομακρυνθεί;

Η Δικαιοσύνη θα αποφανθεί για τις ποινικές ευθύνες. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο.

Η κοινωνία, όμως, δεν υποχρεούται να σιωπήσει μέχρι τότε.

Δικαιούται να αναρωτηθεί αν εξαντλήθηκαν όλα τα περιθώρια αποκλιμάκωσης. Αν εφαρμόστηκαν τα προβλεπόμενα πρωτόκολλα. Αν η ανθρώπινη ζωή προστατεύθηκε όπως επιβάλλει η αποστολή κάθε δημοκρατικής αστυνομίας.

Γιατί η αποστολή της Ελληνικής Αστυνομίας δεν είναι να αφαιρεί ζωές. Είναι να τις προστατεύει.

Κανένας δημοκρατικός πολίτης δεν μπορεί να αισθάνεται ήρεμος όταν βλέπει ότι μια επιχείρηση καταλήγει σε έναν νεκρό 20χρονο. Κανείς δεν μπορεί να θεωρεί φυσιολογικό να γεννιούνται τόσο βαριά ερωτήματα γύρω από τη χρήση των όπλων από κρατικά όργανα.

Η μεγαλύτερη προστασία για την ίδια την Ελληνική Αστυνομία δεν είναι η άκριτη υπεράσπιση κάθε ενέργειας στελεχών της. Είναι η απόλυτη διαφάνεια. Η λογοδοσία. Η διερεύνηση μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.

Διότι όταν υπάρχει η παραμικρή σκιά, αυτή βαραίνει ολόκληρο τον θεσμό.

Ο Θοδωρής Ζαβραδινός – Καραμπαμπάς δεν ήταν «ο αυτιστικός» μιας είδησης.

Είχε όνομα.

Είχε πρόσωπο.

Είχε οικογένεια.

Και είχε το δικαίωμα να αντιμετωπιστεί πρώτα ως άνθρωπος.

Η φωτογραφία του, που δόθηκε στη δημοσιότητα με την άδεια της μητέρας του, δεν δημοσιεύεται για να προκαλέσει συγκίνηση. Δημοσιεύεται για να υπενθυμίσει ότι πίσω από τις λέξεις «περιστατικό», «επιχείρηση» και «δικογραφία» υπάρχει ένα παιδί  που δεν θα επιστρέψει ποτέ στο σπίτι του.

Καμία κοινωνία δεν γίνεται ασφαλέστερη όταν συνηθίζει τέτοιες εικόνες.

Καμία δημοκρατία δεν γίνεται ισχυρότερη όταν παύει να θέτει δύσκολα ερωτήματα προς την κρατική εξουσία.

Η αξία ενός κράτους δικαίου δεν μετριέται από τη δύναμη που διαθέτει.

Μετριέται από την αυτοσυγκράτηση με την οποία τη χρησιμοποιεί.

Και αυτή η υπόθεση απαιτεί απαντήσεις. Όχι υπεκφυγές.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, εκείνο που μένει δεν είναι οι ανακοινώσεις.

Είναι η εικόνα ενός 20χρονου νέου.

Και μια κοινωνία που οφείλει να μην ξεχάσει ποτέ το όνομά του.

Γράφει ο Παρατηρητικός