Η πρωτοβουλία των Εισαγγελικών και Δικαστικών Αρχών να διοργανώσουν Ημερίδα για την παραβατικότητα ανηλίκων προς Εκπαιδευτικούς και Γονείς στις Σέρρες, αποτελεί αναμφίβολα μια θετική εξέλιξη.
Ένα αίτημα που επί χρόνια διατύπωναν οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης φαίνεται πως, επιτέλους, βρήκε ανταπόκριση.

Όμως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή από τις ευγενικές τοποθετήσεις και τις θεσμικές φωτογραφίες μιας ημερίδας.

Γιατί το μεγάλο ερώτημα που πλανάται στην κοινωνία είναι αμείλικτο:Γιατί χρειάστηκε να χαθεί τόσο άδικα ένα νέο παιδί ώστε να κινητοποιηθούν οι μηχανισμοί του κράτους;

Για χρόνια, γύρω από το φαινόμενο της νεανικής βίας, της παραβατικότητας, των κοινωνικών αδιεξόδων και της ψυχολογικής κατάρρευσης πολλών παιδιών, επικρατούσε μια σιωπηλή ανοχή.
Οι αρμόδιοι φορείς γνώριζαν.
Τα σχολεία προειδοποιούσαν.
Οι εκπαιδευτικοί φώναζαν πως οι κοινωνικές δομές δεν επαρκούν.
Οι γονείς έβλεπαν καθημερινά συμπεριφορές που ξέφευγαν από τα όρια.
Κι όμως, το κράτος παρέμενε υποστελεχωμένο, αργό και πολλές φορές απλός παρατηρητής.

Η υποστελέχωση κρίσιμων υπηρεσιών ψυχικής υγείας, κοινωνικής μέριμνας και πρόληψης δεν είναι μια «λεπτομέρεια».
Είναι η βασική αιτία που πολλές κοινωνίες οδηγούνται στη διαχείριση τραγωδιών αντί στην πρόληψή τους.

Επίσης, οφείλουμε όλοι , θεσμοί, κοινωνία, οικογένεια, σχολείο, αλλά κυρίως η ίδια η Πολιτεία , να αναρωτηθούμε με ειλικρίνεια τι είναι αυτό που γεννά τέτοιες συμπεριφορές.
Τι είναι αυτό που οδηγεί ολοένα και περισσότερους νέους ανθρώπους στην οργή, στη βία, στην έλλειψη ορίων, στην αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια.

Δεν μπορεί να συζητάμε μόνο για την «κακή στιγμή» ή το «μεμονωμένο περιστατικό», όταν γύρω μας διαμορφώνεται καθημερινά ένα περιβάλλον κοινωνικής πίεσης, απαξίωσης αξιών, βίαιων προτύπων και διαρκούς εγκατάλειψης της νέας γενιάς.
Μιας γενιάς που μεγάλωσε μέσα σε κρίσεις, ανασφάλεια, κοινωνική αποξένωση και συχνά χωρίς ουσιαστικά στηρίγματα.

Και αυτό ακριβώς φοβάται σήμερα η κοινωνία:Μήπως, αντί για ένα διαρκές σχέδιο ουσιαστικής παρέμβασης, παρακολουθήσουμε ακόμη μία προσπάθεια επικοινωνιακής εκτόνωσης της δημόσιας πίεσης.

Οι ημερίδες έχουν αξία μόνο όταν αποτελούν την αρχή και όχι το τέλος της συζήτησης.
Όταν συνοδεύονται από πράξεις.
Από ενίσχυση υπηρεσιών.
Από παρουσία ειδικών στα σχολεία.
Από πραγματική συνεργασία οικογένειας, εκπαιδευτικής κοινότητας και Πολιτείας.

Κυρίως όμως απαιτείται κάτι που σπανίζει στον δημόσιο λόγο:Ειλικρίνεια και αυτοκριτική.

Γιατί δεν μπορεί κάθε φορά η κοινωνία να πληροφορείται εκ των υστέρων πως «το πρόβλημα ήταν γνωστό», αλλά κανείς να μην αναλαμβάνει την ευθύνη της αδράνειας.
Δεν μπορεί να μιλάμε για προστασία των παιδιών όταν οι δομές πρόληψης λειτουργούν οριακά και οι ειδικοί εκπέμπουν εδώ και χρόνια σήμα κινδύνου.Δεν είναι υποκριτικό να εμφανίζονται σήμερα όλοι αιφνιδιασμένοι, όταν εδώ και χρόνια η κοινωνία γνωρίζει πως το εμπόριο ναρκωτικών έχει φτάσει ακόμη και έξω από τις πόρτες σχολείων ,αν όχι ήδη μέσα στις ίδιες τις αυλές τους;

Δεν μπορεί η κοινωνία να ψιθυρίζει όσα οι θεσμοί αποφεύγουν να πουν δημόσια.
Δεν μπορεί γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές να βλέπουν καθημερινά εικόνες παρακμής και οι αρμόδιοι να περιορίζονται σε αποσπασματικές παρεμβάσεις μετά από κάθε τραγωδία ή δημόσια κατακραυγή.

Η κοινωνία των Σερρών  και συνολικά η ελληνική κοινωνία  δεν χρειάζεται άλλες διαπιστώσεις.
Χρειάζεται πολιτική βούληση, σοβαρότητα και συνέχεια.

Γιατί όταν μια κοινωνία φτάνει στο σημείο να θρηνεί παιδιά, τότε οι θεσμοί οφείλουν πρώτα να κοιτάξουν κατάματα τις δικές τους ευθύνες.

Πασχάλης Θ. Τόσιος
Για τον «Καθημερινό Παρατηρητή»