Κάθε φορά που η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με ακραία κύματα καύσωνα, επανέρχεται σχεδόν μηχανικά η ίδια αντιπαράθεση. Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι επιστημονικές συστάσεις, οι οδηγίες των αρμόδιων αρχών και η ανάγκη προστασίας της ανθρώπινης ζωής. Από την άλλη, οι φωνές που θεωρούν ότι η προσωρινή διακοπή εργασιών σε εξωτερικούς χώρους αποτελεί υπερβολή και πλήττει την οικονομική δραστηριότητα.

Η συζήτηση, όμως, δεν μπορεί να γίνεται σαν να πρόκειται για μια απλή διαφωνία γύρω από την παραγωγικότητα. Όταν η θερμοκρασία αγγίζει τους 40 βαθμούς Κελσίου και η αίσθηση της ζέστης γίνεται ακόμη πιο αποπνικτική λόγω της υγρασίας και της θερμικής ακτινοβολίας, η εργασία κάτω από τον ήλιο παύει να είναι απλώς δύσκολη. Γίνεται επικίνδυνη.

Σερβιτόροι που διασχίζουν ασταμάτητα υπαίθριους χώρους, διανομείς πάνω σε δίκυκλα που κινούνται σε καυτή άσφαλτο, οικοδόμοι, εργάτες, τεχνίτες και εργαζόμενοι στην καθαριότητα συνεχίζουν να δίνουν καθημερινά τη δική τους μάχη απέναντι σε συνθήκες που δοκιμάζουν τα όρια του ανθρώπινου οργανισμού.

Η θερμοπληξία δεν είναι μια θεωρητική απειλή. Η αφυδάτωση, η θερμική εξάντληση και οι σοβαρές επιπλοκές από την παρατεταμένη έκθεση σε ακραίες θερμοκρασίες αποτελούν πραγματικούς κινδύνους, τους οποίους η επιστημονική κοινότητα επισημαίνει εδώ και χρόνια. Για τον λόγο αυτό, τα περιοριστικά μέτρα που εφαρμόζονται σε περιόδους καύσωνα δεν συνιστούν προνόμιο ούτε παραχώρηση. Είναι στοιχειώδης υποχρέωση μιας ευνομούμενης Πολιτείας απέναντι στους εργαζόμενους.

Κι όμως, κάθε φορά που ανακοινώνονται τέτοιες παρεμβάσεις, δεν λείπουν όσοι σπεύδουν να τις χαρακτηρίσουν υπερβολικές, επικαλούμενοι τη μείωση του τζίρου ή τη δυσκολία λειτουργίας των επιχειρήσεων. Πρόκειται για έναν προβληματισμό που ασφαλώς υπάρχει και οφείλει να λαμβάνεται υπόψη. Δεν μπορεί όμως να υπερισχύει του θεμελιώδους δικαιώματος κάθε ανθρώπου να επιστρέφει ασφαλής στο σπίτι του μετά το τέλος της εργασίας του.

Η πραγματικότητα είναι απλή. Όποιος θεωρεί εύκολη την εργασία κάτω από τον καυτό ήλιο, αρκεί να δοκιμάσει για λίγες ώρες να εξυπηρετεί τραπέζια, να πραγματοποιεί διανομές ή να εργάζεται σε ένα εργοτάξιο όταν η θερμοκρασία μετατρέπει την πόλη σε έναν απέραντο φούρνο. Τότε, η θεωρία συνήθως παραχωρεί τη θέση της στην εμπειρία.

Η οικονομία έχει ανάγκη από ζωντανές επιχειρήσεις. Έχει όμως ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη από υγιείς ανθρώπους. Γιατί χωρίς εργαζόμενους δεν υπάρχει παραγωγή, δεν υπάρχει ανάπτυξη και δεν υπάρχει αγορά.

Σε μια εποχή όπου η κλιματική κρίση καθιστά τα ακραία καιρικά φαινόμενα ολοένα και συχνότερα, η προστασία της εργασίας οφείλει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Ο σεβασμός στον άνθρωπο δεν αποτελεί πολυτέλεια ούτε ιδεολογική επιλογή. Είναι το ελάχιστο όριο μιας κοινωνίας που θέλει να αποκαλείται σύγχρονη.

Γιατί, όταν ο υδράργυρος φτάνει στα όριά του, δεν πρέπει να δοκιμάζονται και τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.