Υπάρχουν στιγμές που μια πόλη δεν ασφυκτιά μόνο από τη δυσοσμία. Ασφυκτιά από τη σιωπή.

Στις Σέρρες, εδώ και μήνες, εκατοντάδες πολίτες διαμαρτύρονται για την έντονη δυσοσμία που, σύμφωνα με τις καταγγελίες τους, επηρεάζει την καθημερινότητά τους. Το θέμα έχει απασχολήσει επανειλημμένα τη δημόσια συζήτηση, όμως η εικόνα που εκπέμπουν οι αρμόδιοι παραμένει η ίδια: έλεγχοι, διαδικασίες, διαβεβαιώσεις και... αναμονή.

Κι όμως, το πρόβλημα δεν δείχνει να εξαφανίζεται.

Αντίθετα, μεγαλώνει μαζί με την εύλογη απορία των πολιτών. Πώς γίνεται ένα τόσο σοβαρό ζήτημα να παραμένει χωρίς οριστική λύση; Γιατί δεν υπάρχει πλήρης δημοσιοποίηση όλων των στοιχείων των ελέγχων; Γιατί δεν γνωρίζει η τοπική κοινωνία τι ακριβώς έχει διαπιστωθεί και ποιες ενέργειες έχουν γίνει;

Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, η εμπιστοσύνη δεν κερδίζεται με γενικές ανακοινώσεις. Κερδίζεται με διαφάνεια, λογοδοσία και ξεκάθαρες απαντήσεις.

Όταν αυτές καθυστερούν, οι υποψίες πολλαπλασιάζονται. Και όταν οι υποψίες γίνονται καθημερινή κουβέντα στα καφενεία, στις γειτονιές και στους δρόμους, τότε το πρόβλημα παύει να είναι μόνο περιβαλλοντικό. Γίνεται βαθιά πολιτικό και θεσμικό.

Οι Σερραίοι δεν ζητούν χάρη από κανέναν. Ζητούν το αυτονόητο: να μπορούν να ανοίγουν το παράθυρό τους χωρίς να αναρωτιούνται τι αναπνέουν. Να γνωρίζουν ότι οι έλεγχοι είναι ουσιαστικοί, ανεξάρτητοι και ότι τα αποτελέσματά τους δημοσιοποιούνται χωρίς εκπτώσεις και χωρίς σκιές.

Γιατί η μεγαλύτερη ζημιά δεν προκαλείται μόνο από μια δυσάρεστη οσμή. Προκαλείται όταν οι πολίτες αρχίζουν να πιστεύουν ότι κάποιοι είναι υπεράνω ελέγχου ή ότι ισχυρά οικονομικά συμφέροντα απολαμβάνουν ιδιαίτερης μεταχείρισης. Αυτή η εντύπωση, είτε επιβεβαιώνεται είτε όχι, είναι από μόνη της πλήγμα για την αξιοπιστία των θεσμών.

Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλες καθησυχαστικές δηλώσεις. Χρειάζεται αποδείξεις, στοιχεία και πράξεις.

Γιατί ο καθαρός αέρας είναι δικαίωμα.

Και η διαφάνεια είναι υποχρέωση.