Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, όλα ξεκίνησαν όταν ο σκύλος ενός Έλληνα στρατιώτη, που υπηρετούσε στο φυλάκιο του Δεμίρ Καπού στους πρόποδες του Μπέλες, πέρασε τη συνοριακή γραμμή και βρέθηκε σε βουλγαρικό έδαφος. Ο στρατιώτης, αντιλαμβανόμενος την απουσία του ζώου, τον αναζήτησε και, στην προσπάθειά του, πέρασε και ο ίδιος τα σύνορα. Βούλγαρος φρουρός άνοιξε πυρ, με αποτέλεσμα ο Έλληνας στρατιώτης να πέσει νεκρός. Ακολούθησε ανταλλαγή πυρών, που στοίχισε τη ζωή σε δύο ακόμη Έλληνες στρατιώτες και στον διοικητή του φυλακίου.

Η ένταση κλιμακώθηκε άμεσα. Το περιστατικό έφτασε στην Αθήνα και ο τότε δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος, εκτιμώντας ότι επρόκειτο για οργανωμένη πρόκληση και πιθανή προετοιμασία εισβολής, διέταξε το Γ΄ Σώμα Στρατού να περάσει τα σύνορα και να καταλάβει το Πετρίτσι, που θεωρούνταν κέντρο δράσης κομιτατζήδων. Οι ελληνικές δυνάμεις εισήλθαν στο βουλγαρικό έδαφος και οι συγκρούσεις διήρκεσαν περίπου μία εβδομάδα, με συνολικό απολογισμό περίπου 50 νεκρούς.

Η Βουλγαρία προσέφυγε στην Κοινωνία των Εθνών, η οποία επιλήφθηκε της υπόθεσης. Το πόρισμά της απέδωσε την ευθύνη στην Ελλάδα, επιβάλλοντας την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων και την καταβολή αποζημίωσης ύψους 45.000 λιρών. Η απόφαση συνοδεύτηκε από έντονες διεθνείς πιέσεις, ακόμη και από την πλευρά της Μεγάλης Βρετανίας, για συμμόρφωση της Αθήνας. Από την άλλη πλευρά, η Βουλγαρία αποζημίωσε την οικογένεια του Έλληνα λοχαγού Χαράλαμπου Βασιλειάδη, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τα επεισόδια.

Υπάρχει και μια λιγότερο γνωστή, ανεπίσημη εκδοχή, σύμφωνα με την οποία η ένταση δεν ξεκίνησε από τον σκύλο, αλλά από διαπληκτισμό Ελλήνων και Βουλγάρων συνοριοφυλάκων στη διάρκεια παιχνιδιού πρέφας, που κατέληξε σε ανταλλαγή πυρών. Ωστόσο, η Ιστορία κατέγραψε το περιστατικό ως «πόλεμο του σκύλου», ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς μια μεθοριακή αψιμαχία, σε περίοδο εύθραυστων ισορροπιών, μπορεί να οδηγήσει δύο κράτη στα πρόθυρα γενικευμένης σύρραξης.