Ο θρυλικός μουσικός των Police, μιλώντας στον Guardian, δεν περιορίστηκε σε μια απλή θεατρική προώθηση. Αντίθετα, προχώρησε σε μια αιχμηρή αποτίμηση της εποχής Θάτσερ, κατηγορώντας ευθέως τις πολιτικές της «Σιδηράς Κυρίας» ότι πέταξαν «στα σκουπίδια» ολόκληρες γενιές εργατών, διαλύοντας κοινότητες, ναυπηγεία, ανθρακωρυχεία και χαλυβουργίες που επί δεκαετίες αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά της βρετανικής κοινωνίας.

Το The Last Ship είναι ίσως το πιο προσωπικό έργο της καριέρας του. Βασισμένο στις μνήμες του από το Γουόλσεντ της βόρειας Αγγλίας, αφηγείται την κατάρρευση ενός ναυπηγείου και μαζί την κατάρρευση μιας ολόκληρης κοινωνικής ταυτότητας. Μιας ταυτότητας που βασιζόταν στην εργασία, στη συλλογικότητα και στην υπερηφάνεια του «έχτισα κάτι με τα χέρια μου».

Ο Στινγκ υποστήριξε πως οι σύγχρονοι άνδρες έχουν απομακρυνθεί από τη χειρωνακτική δημιουργία και αυτό, όπως εκτιμά, ίσως συνδέεται με ορισμένες από τις πιο τοξικές εκφράσεις της σύγχρονης αρρενωπότητας.

«Δεν έχω τις απαντήσεις, αλλά ίσως η τοξικότητα στην κοινωνία σήμερα να οφείλεται στο ότι χάσαμε την κατεύθυνση για αυτή την ενέργεια, για την ανδρική δύναμη», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η τοποθέτησή του δεν επιχειρεί να εξιδανικεύσει το παρελθόν. Ο ίδιος παραδέχεται πως τα ναυπηγεία ήταν σκληροί και επικίνδυνοι χώροι, γεμάτοι αμίαντο, τοξικά υλικά και εργατικά δυστυχήματα. Ωστόσο, επιμένει πως υπήρχε κάτι που σήμερα μοιάζει να έχει χαθεί: η αίσθηση κοινότητας και συλλογικής υπερηφάνειας.

«Αυτοί οι άνθρωποι μπορούσαν να κοιτάξουν πίσω και να πουν: “Εγώ το έχτισα αυτό”», ανέφερε, περιγράφοντας μια εποχή όπου η εργασία δεν ήταν απλώς μέσο επιβίωσης αλλά στοιχείο ταυτότητας.

Παράλληλα, ο Στινγκ βρίσκεται αντιμέτωπος και με μια δύσκολη δικαστική διαμάχη με τα πρώην μέλη των Police, Στιούαρτ Κόουπλαντ και Άντι Σάμερς, οι οποίοι διεκδικούν απλήρωτα πνευματικά δικαιώματα.

Σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, ο καλλιτέχνης έχει ήδη καταβάλει περισσότερες από 500.000 λίρες στους πρώην συνεργάτες του από την έναρξη της νομικής διαδικασίας. Ο ίδιος, πάντως, εμφανίστηκε λακωνικός και εμφανώς ενοχλημένος από την εξέλιξη της υπόθεσης, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Δεν βγάζει κανένα νόημα».

Πέρα όμως από τη δικαστική σύγκρουση, οι παρεμβάσεις του Στινγκ επαναφέρουν στο προσκήνιο ένα βαθύτερο ερώτημα: τι συμβαίνει σε μια κοινωνία όταν χάνει τη βιομηχανική της βάση, όταν η εργασία μετατρέπεται σε επισφαλή υπηρεσία και όταν ολόκληρες γενιές στερούνται όχι μόνο οικονομικής ασφάλειας αλλά και συλλογικής ταυτότητας;

Ίσως τελικά το The Last Ship να μην είναι απλώς ένα μιούζικαλ για τα ναυπηγεία. Ίσως να είναι ένα πολιτικό σχόλιο για έναν κόσμο που γκρέμισε τις κοινότητές του στο όνομα του νεοφιλελευθερισμού και τώρα αναζητά απαντήσεις μέσα σε μια κοινωνία πιο μοναχική, πιο θυμωμένη και πιο αποξενωμένη από ποτέ.