Ιδιαίτερα συγκινητικό και ελπιδοφόρο είναι το γεγονός πως πρόσφατα μια νέα οικογένεια με τρία παιδιά επέλεξε να εγκατασταθεί στο χωριό μας. Σε έναν τόπο που παλεύει με την εγκατάλειψη και τη δημογραφική συρρίκνωση, τέτοιες αποφάσεις αποτελούν ανάσα ζωής.

Μπορεί ο πληθυσμός του χωριού να έχει μειωθεί σημαντικά με το πέρασμα των χρόνων, όμως όσοι παραμένουν εδώ δεν εγκαταλείπουν εύκολα. Κρατούν ανοιχτά τα σπίτια τους, φροντίζουν τις αυλές τους και διατηρούν ζωντανές τις παραδόσεις και τις μνήμες μιας άλλης εποχής.

Στα πρόσωπά τους διακρίνεται η γαλήνη της ζωής κοντά στη φύση, αλλά και η αποφασιστικότητα να μην αφήσουν τον τόπο τους να σβήσει. Η αγάπη τους για το χωριό αποτελεί τη δύναμη που τους κρατά εκεί, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά.

«Συνεχίζουμε να παλεύουμε, γιατί δεν υπάρχει άλλη επιλογή», ανέφερε χαρακτηριστικά κάτοικος της περιοχής, περιγράφοντας τόσο τις φυσικές ομορφιές του Καρυδοχωρίου όσο και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η τοπική κοινωνία. Η ερήμωση της υπαίθρου, οι περιορισμένες υποδομές και η έλλειψη νέων ανθρώπων αποτελούν διαρκείς προκλήσεις για το μέλλον του χωριού.

Παρά τα εμπόδια, το Καρυδοχώρι εξακολουθεί να στέκεται αγέρωχο στα βόρεια σύνορα της χώρας, χάρη στους ανθρώπους που επιμένουν να το αποκαλούν σπίτι τους και να κρατούν άσβεστη τη ζωή σε αυτόν τον ακριτικό τόπο.

Σε μια εποχή που τα ακριτικά χωριά δίνουν καθημερινά μάχη για να παραμείνουν ζωντανά, ο εθελοντισμός αποδεικνύεται πολλές φορές η μοναδική  ελπίδα.

Οι εθελοντές 

Θερμά συγχαρητήρια στον Πολιτιστικό Σύλλογο Καρυδοχωρίου «Ο Άγιος Αθανάσιος» για την πρωτοβουλία καθαρισμού των χόρτων στην παιδική χαρά του σχολείου του χωριού μας. Μια πράξη ουσίας και ευθύνης που επιτρέπει στα λιγοστά παιδιά που ζουν σήμερα στο Καρυδοχώρι, αλλά και σε όσα το επισκέπτονται τα Σαββατοκύριακα, να μπορούν να παίζουν με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.

 

Δυστυχώς όμως, αντί η Πολιτεία και η τοπική αυτοδιοίκηση να σταθούν αρωγοί και να διευκολύνουν την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων, τους στέλνουν το χειρότερο μήνυμα: πως οι ακριτικές περιοχές έχουν αφεθεί στο έλεος της τύχης τους.

Όταν ακόμη και τα αυτονόητα, όπως ο καθαρισμός μιας παιδικής χαράς, πραγματοποιείται χάρη στην προσφορά εθελοντών και συλλογικών φορέων, τότε εύλογα γεννιούνται τα παρακάτω ερωτήματα.

Γιατί οι κάτοικοι απομονωμένων χωριών να συνεχίζουν να καταβάλλουν δημοτικά τέλη όταν δεν απολαμβάνουν ούτε τις βασικές υπηρεσίες;

Μήπως τελικά θα ήταν πιο αποτελεσματικό και δίκαιο μέρος των δημοτικών πόρων να διαχειρίζονται οι ίδιοι οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι, που αποδεδειγμένα νοιάζονται, παρεμβαίνουν και κρατούν ζωντανές τις κοινότητές μας;

Για κάποιους ίσως να είναι μια απλή καθαριότητα. Για ένα μικρό ακριτικό χωριό όμως, είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο: είναι απόδειξη ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά για το μέλλον του τόπου και των παιδιών του