Πρωτοσέλιδο

«Ο Α. Σαμαράς δεν μπορεί να ξαναγράψει την ιστορία»Του Μιχάλη Καρχιμάκη-Πρώην Υπουργού

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματωνprint


 

Τελικός κριτής κάθε πολιτικού είναι ο ιστορικός του μέλλοντος.

 

Πολιτικοί που απέτυχαν στην αποστολή τους, πολιτικοί που ζημίωσαν τη χώρα, συχνά προσπαθούν να εξωραΐσουν την πολιτική τους πορεία, έχοντας ίσως την αυταπάτη ότι θα ξεγελάσουν και τον ιστορικό του μέλλοντος, αλλά αυτές οι προσπάθειες καταλήγουν σε φαιδρότητες, ιδιαίτερα όταν επιχειρείται μια χονδροειδής αλλοίωση πρόσφατων γεγονότων.

 

Με πρόσφατο άρθρο του στην «Καθημερινή», ο Αντώνης Σαμαράς επιχειρεί να εμφανίσει εαυτόν ως τον πολιτικό που υπερέβη τις διαχωριστικές γραμμές για το καλό του τόπου, ενώ παρουσιάζει την ολέθρια στάση του εναντίον του πρώτου προγράμματος αναγκαστικού δανεισμού, του 2010, ως μια στάση προσφοράς στον τόπο, που «δικαιώθηκε σε όλα».

 

Γράφει, μεταξύ άλλων, ο Αντώνης Σαμαράς:

 

“- Εδώ και δεκαετίες πιστεύω στην υπέρβαση! Υπέρβαση σημαίνει: Να ξεπεράσουμε τις παλαιές διαχωριστικές γραμμές, να συγκλίνουμε από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες του παρελθόντος, σε κοινές –και καινοτόμες– πολιτικές για το μέλλον της χώρας.

Όλα αυτά δεν είναι πια, μόνον «όμορφα λόγια».

Η μεγάλη σύγκλιση έχει ήδη ξεκινήσει!

Την περίοδο 2012-14, στα 2,5 χρόνια της διακυβέρνησής μας, αρχίσαμε να την κάνουμε πράξη μαζί με πολλούς άλλους από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, που πίστεψαν κι εκείνοι στην υπέρβαση...

Τότε ξαναστήσαμε τη χώρα στα πόδια της και της ξαναδώσαμε το δικαίωμα στην Ελπίδα!

- Τότε κάναμε, λοιπόν, τις υπερβάσεις μας.

Και κατορθώσαμε τις συγκλίσεις μας.

Προσέξτε όμως: Πριν συγκλίνουμε τότε, είχαμε προηγουμένως συγκρουστεί. Η διαφωνία της Ν.Δ. με το πρώτο μνημόνιο το 2010 δικαιώθηκε απόλυτα στη συνέχεια από τους ίδιους τους δανειστές.

 Σε όλα τα σημεία: Και στους «λάθος πολλαπλασιαστές» και στο «λάθος μείγμα πολιτικής» και στην «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας».

Σε όλα!”

 

ΣΑΜΑΡΑΣ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΕ ΤΗΝ ΧΩΡΑ.

Κύριε Σαμάρα κακοποιείς  ως νέος Γκαιμπελς την αλήθεια!

Όσοι έχουν ζήσει την πρόσφατη ιστορία δεν μπορούν να εξαπατηθούν από αυτή τη στρεβλωμένη παρουσίαση των γεγονότων.

Μία φορά στα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν απολύτως αναγκαίο να υπερβούν οι μεγάλες πολιτικές παρατάξεις διαφορές και διαχωριστικές γραμμές, ώστε να αποτρέψουν μια οικονομική καταστροφή πρωτοφανών διαστάσεων: ήταν το 2010, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, έχοντας παραλάβει μια χρεοκοπημένη οικονομία από τον Κώστα Καραμανλή, διαπραγματεύθηκε μια σύμβαση αναγκαστικού δανεισμού με τους Ευρωπαίους εταίρους και το ΔΝΤ, έχοντας να ξεπεράσει την ανυπαρξία ευρωπαϊκών θεσμών χρηματοδοτικής στήριξης και την απροκάλυπτη εχθρότητα των πλούσιων χωρών του Βορρά, σε μια χώρα που όχι μόνο εμφάνιζε πρωτοφανή διπλά ελλείμματα (δημοσιονομικό και ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών), αλλά είχε διαπιστωθεί με τη σφραγίδα της Eurostat ότι εξαπατούσε τους πάντες με συστηματική παραποίηση στοιχείων.

Πώς απάντησε σε αυτή την ιστορική πρόκληση ο Αντώνης Σαμαράς;

Με πόλεμο στην κυβέρνηση που πάσχιζε να αποτρέψει μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία!

 

Όχι μόνο καταψήφισε τη δανειακή σύμβαση, αλλά αυτό έγινε με αυστηρή κομματική πειθαρχία και διαγραφή όσων είχαν τη στοιχειώδη υπευθυνότητα να υπερψηφίσουν.

Η επίσημη εξήγηση αυτής της στάσης, που δεν βρήκε μιμητή αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης άλλης χώρας που μπήκε σε πρόγραμμα αναγκαστικού δανεισμού, ήταν ότι το πρόγραμμα ήταν λάθος και ο κ. Σαμαράς δεν μπορούσε να συναινέσει σε ένα λάθος.

 

 Αυτό μας οδηγεί σε ένα συμπέρασμα απόλυτου παραλογισμού: αν ήταν στο χέρι του κ. Σαμαρά, θα προτιμούσε να απορριφθεί από την ελληνική Βουλή το πρόγραμμα αναγκαστικού δανεισμού και να είχε χρεοκοπήσει η χώρα με πάταγο και ανεξέλεγκτα, τον Μάιο του 2010.

 Αντί να υποστηρίξει ένα πρόγραμμα, έστω με λάθη, που όμως θα διασφάλιζε την αποτροπή της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και θα μπορούσε να βελτιωθεί, στη συνέχεια, ίσως και με τη δική του συνεισφορά, ο κ. Σαμαράς θα προτιμούσε την οικονομική καταστροφή και την εξαθλίωση των Ελλήνων!

 

 

 

ΜΕ ΤΙΣ ΑΣΤΕΙΕΣ ΔΙΑΚΥΡΗΞΕΙΣ ΤΩΝ ΖΑΠΠΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, ΕΠΕΛΕΞΕ ΝΑ ΣΥΓΚΑΛΥΨΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ.

 

Στην πραγματικότητα, όλοι όσοι παρακολουθούν την ελληνική πολιτική ζωή, γνωρίζουν ότι το πρόβλημα του κ. Σαμαρά δεν ήταν τα λάθη του μνημονίου.

 

Δύο άλλοι λόγοι τον οδήγησαν να κρατήσει αυτή την απολύτως ανεύθυνη στάση: αφενός, πόνταρε με ανευθυνότητα σε αποτυχία της κυβέρνησης Παπανδρέου, ώστε να ικανοποιήσει την προσωπική του φιλοδοξία να γίνει κάποτε πρωθυπουργός.

 

Αφετέρου, ξεπλήρωσε πολιτικά γραμμάτια στον Κώστα Καραμανλή, που τον επανέφερε το 2008 από την πολιτική αποστρατεία και τον υποστήριξε για να αναλάβει την αρχηγία της ΝΔ.

 

Πίσω από την αντιμνημονιακή υστερία Σαμαρά και όλες τις αστείες διακηρύξεις του Ζαππείου για εναλλακτική οικονομική πολιτική (την οποία ουδέποτε εφάρμοσε ως πρωθυπουργός, εφαρμόζοντας τις «λάθος» πολιτικές των μνημονίων…) κρύβεται η προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι ευθύνες Καραμανλή για την οικονομική κατάρρευση. Τις φαιδρές ιδέες εκείνης της περιόδου συμπληρώνει η εκστρατεία που ανεύθυνα άρχισε ο Αντώνης Σαμαράς, δηλώνοντας στο Ζάππειο, στις  7 Ιουλίου 2010, ότι «η Κυβέρνηση “φούσκωσε” το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας για το 2009 στο 13,6%».

 

Είναι προφανές ότι οι ισχυρισμοί αυτοί έναν στόχο είχαν: να θολώσουν τα νερά, για να πεισθούν οι σκληροί κομματικοί και κάποιοι αφελείς ότι δήθεν ο Κώστας Καραμανλής δεν φέρει τη βασική ευθύνη για τα τρομακτικά ελλείμματα και την απόκρυψή τους, που οδήγησαν τη χώρα στην οικονομική κατάρρευση, αλλά ευθύνεται αυτός που προσπάθησε να σβήσει την πυρκαγιά, ο Γιώργος Παπανδρέου.

 

 

 

Η ΙΣΟΠΕΔΩΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ  ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ ΚΑΙ Η ΑΡΝΗΣΗ ΣΥΝΕΝΟΗΣΗΣ ΕΞΕΘΡΕΨΑΝ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΑΚΡΑΙΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΠΟΥ ΖΗΜΙΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ.

 

Η ισοπεδωτική κριτική στα οικονομικά προγράμματα αναγκαστικού δανεισμού από ένα κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης και οι θεωρίες συνωμοσίες που αναπτύχθηκαν με αφορμή τις καταγγελίες Σαμαρά για «φούσκωμα» του ελλείμματος είχαν τοξική επίδραση στην πολιτική ζωή μιας χώρας, που έδινε αγώνα επιβίωσης.

 

 Εξέθρεψαν το λεγόμενο «κίνημα Αγανακτισμένων» και τις κάθε λογής ακραίες αντιδράσεις, έδωσαν σε περιθωριακές πολιτικές δυνάμεις των άκρων μια ιδιότυπη νομιμοποίηση και δημιούργησαν τις συνθήκες για το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα για την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης, ώστε να φθάσουμε τελικά στην κυβέρνηση Σαμαρά, με ενδιάμεσο σταθμό την κυβέρνηση Παπαδήμου.

 

Μια κυβέρνηση εθνικού σκοπού, που επίσης υπονομεύθηκε από τον Α. Σαμαρά και τερματίσθηκε εσπευσμένα η θητεία της, μόνο και μόνο για να κάνει, ύστερα από δύο εκλογικές αναμετρήσεις, ο κ. Σαμαράς πραγματικότητα το όνειρό του, να γίνει πρωθυπουργός.

 

Για την δήθεν υπέρβαση, με το σχηματισμό τρικομματικής κυβέρνησης το 2012, ο αναγνώστης του άρθρου Σαμαρά μάλλον θα γελάσει.

 Ο υπερφίαλος τότε αρχηγός της ΝΔ είναι γνωστό σε όλους ότι είχε ως στόχο την αυτοδυναμία στις εκλογές του Μαΐου 2012, αλλά ο λαός δεν είχε εκτιμήσει ιδιαίτερα την πολιτική του στάση και έδωσε στην ΝΔ μόνο 18,85%.

Ο στόχος της αυτοδυναμίας παρέμεινε πολύ μακρινός και στις εκλογές του Ιουνίου της ίδιας χρονιάς και υπό την πίεση της επαπειλούμενης χρεοκοπίας, αν συνεχιζόταν η ακυβερνησία, ο κ. Σαμαράς προχώρησε στο σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας.

Ας μην επιχειρεί, λοιπόν, να παραπλανήσει τους πολίτες: δεν σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας επειδή πίστευε ειλικρινά στην υπέρβαση διαχωρισμών, αλλά επειδή δύο φορές ο λαός του στέρησε την εντολή σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης.

 

Εν πάση περιπτώσει, αν ο Αντώνης Σαμαράς πίστευε στην υπέρβαση διαχωρισμών και ήθελε πράγματι να προσφέρει στον τόπο είχε μεγάλες ευκαιρίες να το αποδείξει, αλλά τις κλώτσησε.

 

ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΘΕΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΩΣ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΣΤΟΧΟ.

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥΣ.

 

 Το καλοκαίρι του 2011, ο Γιώργος Παπανδρέου του έκανε μια πρόταση σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού, αλλά την αρνήθηκε,κάνοντας ανυπόστατες και απαράδεκτες διαρροές .

Αν είχε κάνει, έστω τότε, την υπέρβαση ο Αντώνης Σαμαράς, πολλές από τις περιπέτειες που ακολούθησαν θα είχαν αποφευχθεί.

Ας μην προσπαθεί, λοιπόν, ο Αντώνης Σαμαράς να ξαναγράψει την ιστορία.

Τα κίνητρά του, από τότε που διαδέχθηκε τον Κώστα Καραμανλή στην αρχηγία της ΝΔ, δεν υπήρξαν ευγενή.

Ουδέποτε έθεσε την προσφορά στη χώρα ως υπέρτατο στόχο, πάντα προσπάθησε ιδιοτελώς, έστω και μέσα από μια καταστροφή, να πετύχει τους προσωπικούς πολιτικούς στόχους του και να προσφέρει πολιτική προστασία στον καταστροφέα της εθνικής οικονομίας, τον Κώστα Καραμανλή.


 

Του Μιχάλη Καρχιμάκη-Πρώην Υπουργού ,μέλους της εκτελεστικής γραμματείας του Κινήματος Αλλαγής  Β΄ Περιφέρεια Αθήνας


Newsletter

Σαν σήμερα...

1600 | 

Γεννήθηκε ο Παπασυναδινός κατά πάσα πιθανότητα στο Μελικίτσι. Ο πατέρας του ήταν ένας από τους εξέχοντες ιερείς της μητρόπολης Σερρών. Κατείχε τη θέση του σακελάριου στην εκκλησιαστική ιεραρχία, αλλά οι γενικότερες δραστηριότητές του προσδίδουν κύρος και εξουσία. Ο αυταρχικός χαρακτήρας του πατριάρχη της οικογένειας προκαθορίζει και το μέλλον των παιδιών του μεταξύ αυτών και του Συναδινού. Ο Συναδινός όταν ήταν παιδάκι δέκα χρονών, ο πατέρας του τον έστειλε στο σχολείο στα Καλά Δένδρα, όπου ο ιερέας Παπαδήμος του έμαθε να διαβάζει και να γράφει. Όταν έκλεισε τα δεκαπέντε του, βρέθηκε στη πόλη των Σερρών για να μάθει ένα επάγγελμα. Αυτή η περίοδος εκμάθησης θα διαρκέσει μόνο ένα χρόνο. Την επόμενη χρονιά, στις 14 Απριλίου 1916, ο πατέρας του οργανώνει τον αρραβώνα του με την Αβραμπακίνα, κόρη του χρυσοχόου Κυριαζή. Στις 9 Νοεμβρίου του 1617 γίνεται ο γάμος στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στους Γουναράδες. Ο Συναδινός ήταν τότε μόλις 17 χρονών. Η Αβραμπακίνα θα γίνει η πιστή σύντροφος όλης του της ζωής και θα μοιραστεί μαζί του χαρές και λύπες που δυστυχώς οι δεύτερες ήταν πολύ περισσότερες. Νεόπαντρος ο Συναδινός συνεχίζει την εκπαίδευσή του κοντά στον ιερέα Παρθένιο, που εκείνη την εποχή δίδασκε στη Μητρόπολη. Σκοπός του να βελτιώσει τις γνωριμίες του για να μπει στην εκκλησιαστική ιεραρχία. Το Φλεβάρη του 1619 γεννιέται το πρώτο του παιδί η Ασανώ η οποία πεθαίνει σε εννέα μήνες. Το ένα μετά το άλλο όλα τα παιδιά που το ζευγάρι απόκτησε είχαν την τύχη της Ασανώς. Η μόνη παρηγοριά του Συναδινού απομένει η εκκλησιαστική του καριέρα. Γρήγορα γίνεται ιεροδιάκονος τον Δεκέμβριο του 1619 και χειροτονείται ιερέας τη Μεγάλη Πέμπτη του 1622. Γρήγορα ο νεαρός Συναδινός αρχίζει να ανεβαίνει τα σκαλιά της ιεραρχίας, έτσι διορίζεται από τον μητροπολίτη Άρχων του Ψαλτήρος Σερρών. Αγοράζει από τον μητροπολίτη Τιμόθεο 5 ενορίες για 600 άσπρα, γεγονός που δεν αποτελεί μόνο μια πρόοδο στην καριέρα του, αλλά και μια σημαντική οικονομική επένδυση για την εποχή. Η επόμενη δεκαετία βρίσκει τον Συναδινό στενά δεμένο με την πόλη. Κατοικεί πλέον στις Σέρρες, όπου το 1634 αγοράζει ένα σπίτι στο μαχαλά της Επίσκεψης. Το 1632 γίνεται λογοθέτης της εκκλησίας και το 1632 γίνεται λογοθέτης της εκκλησίας και το 1634 αναγορεύεται σε σκευοφύλακας. Στη συνέχεια όμως και για λόγους αδιευκρίνιστους που έχουν να κάνουν με εσωτερικές διαμάχες της εκκλησίας και συσχετισμούς, αναγκάζεται να αφήσει το αξίωμά του και να γίνει σακελάριος. Το τι ακριβώς συνέβη δεν το γνωρίζουμε. Δυσνόητα γεγονότα, ονόματα, ρόλοι, πρόσωπα τα οποία μας διαφεύγουν, συντελούν ώστε τον Μάρτιο του 1831 ο Συναδινός να βρεθεί σε άσχημη θέση και μάλιστα αφορισμένος από την εκκλησία των Σερρών. Τα χρόνια που ακολουθούν είναι ακόμη ταραγμένα και συσσωρεύουν κι άλλα προβλήματα πάνω του και η θέση του στην κοινότητα της πόλης έγινε πολύ εύθραυστη, αν όχι εχθρική. Στις 11 Ιουλίου του 1636 πεθαίνει ο πατέρας του Συναδινού. Τα χρόνια που ακολουθούν είναι ακόμη ποιο δύσκολα για την ζωή του Συναδινού, έτσι αναγκάζετε να φύγει για το Άγιο Όρος, όπου και παραμένει για έναν χρόνο περίπου. Οικογενειακές διαφορές που είχαν να κάνουν με κληρονομικά ζητήματα στα οποία είχαν εμπλακεί η εκκλησία και ο οικογενειακός του περίγυρος το οδηγούν μέχρι το Πατριαρχείο στην προσπάθεια του να βρει το δίκιο του. Το 1640 επιστρέφει από την Κωνσταντινούπολη απογοητευμένος από την εξέλιξη της υπόθεσής του. Τα ίχνη του Συναδινού χάνονται μετά το 1642, την εποχή που γράφει και τις μνήμες του στον πολύτιμο κώδικα που σώζεται στο Άγιο Όρος. Από διάφορα εκκλησιαστικά έγγραφα που έχουν διασωθεί και κάνουν μνεία το όνομα του φέρεται ότι συνεχίζει να παίζει ρόλο στη ζωή των Σερρών μέχρι το 1662 τουλάχιστον. Το "Χρονικό" του θεωρείται αξεπέραστη πηγή εκκλησιαστικών και ιστορικών πληροφοριών αλλά, το κυριότερο, χρονικό καταγραφής των καθημερινών συμβάντων στις Σέρρες στα μέσα του 17ου αιώνα.

1769 | 

Από έκθεση του Ενετικού Προξενείου Θεσσαλονίκης: «Τα νέα είναι ότι εξαιτίας του πολέμου της Μοσκοβίας γέμισε η περιοχή Σερρών από λιποτάκτας οι οποίοι ξεγυμνώνουν και φονεύουν όλους εκείνους που δεν έχουν καλήν συνοδείαν».

1918 | 

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος συνοδευόμενος από κλιμάκιο υπουργών ήλθε για δεύτερη φορά στην απελευθερωμένη πόλη των Σερρών ύστερα από την δίχρονη βουλγαρική κατοχή και περιδιάβηκε συγκινημένος τους δρόμους της.

1930 | 

Διεξήχθη ο τελικός του πρωταθλήματος Σερρών μεταξύ του «Ηρακλή» και του «Απόλλωνα», με νίκη του «Ηρακλή» και σκορ 2-1.

1931 | 

Στο κινηματογράφο «Κρόνιον» ο τενόρος Λέανδρος Καβαφάκης και η καρατερίστα Αγγέλα Σεβίλη είχαν την τιμητική τους βραδιά.

1935 | 

Το θερινό «Πάνθεον» αποχαιρέτησε τη σαιζόν με το «ωραιότερο και πλουσιώτερο πρόγραμμα» που εντυπωσίασε τους Σερραίους αφού προβάλλονταν: 1ον) Η μουσική ταινία «Τα χείλη μου προδίδουν» με τη Λίλιαν Χάρβεϋ και τον «γόητα τενόρον» Τζων Μπόλς, 2ον) «Ένα ωραιότατον πρωτότυπον Ζουρνάλ ομιλών Ελληνιστί» και 3ον) Την «Κατάλυσιν της επαναστάσεως της 3ης Μαρτίου 1935».

1935 | 

Στο «Πάνθεον» προβλήθηκε η ταινία «Τα χείλη μου προδίδουν» με την Λίλιαν Χάρβεϋ.

1964 | 

Ο όμιλος «Ορφέας» συμμετείχε με τη μικτή του χορωδία στο Φεστιβάλ Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Χρήστου Π. Σταματίου.
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)

Τα πιο διαβασμένα

Τις τελευταίες 7 ημέρες