Στην Ελλάδα του 2026, η ακρίβεια δεν μοιάζει πλέον με μια προσωρινή συνέπεια διεθνών κρίσεων, αλλά με έναν μόνιμο μηχανισμό μεταφοράς πλούτου: από τα νοικοκυριά και τη μεσαία τάξη προς τις τράπεζες, τα διυλιστήρια, τις μεγάλες αλυσίδες και τους ισχυρούς παίκτες της αγοράς.

Η καθημερινότητα των πολιτών γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτική.Ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. Οι λογαριασμοί συσσωρεύονται. Το κόστος διαβίωσης εκτοξεύεται. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον κοινωνικής πίεσης, οι αριθμοί των μεγάλων επιχειρήσεων προκαλούν σοκ.

Μεγάλες επιχειρήσεις, τράπεζες, διυλιστήρια και αλυσίδες super market εμφάνισαν τζίρους που ξεπερνούν τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ και καθαρά κέρδη που αγγίζουν ή και ξεπερνούν τα 10 δισεκατομμύρια.

Και το πιο εξοργιστικό;Αυτά τα κέρδη δεν προέκυψαν επειδή η χώρα παρήγαγε περισσότερο πλούτο.
Δεν προέκυψαν επειδή αυξήθηκαν οι μισθοί, η παραγωγικότητα ή οι εξαγωγές.

Προέκυψαν επειδή οι πολίτες πληρώνουν ακριβότερα τα πάντα.Η ακρίβεια μετατράπηκε στο πιο αποδοτικό
επιχειρηματικό μοντέλο της χώρας.

Η κοινωνία φτωχοποιείται – οι «λίγοι» θησαυρίζουν

Στα καύσιμα, ο πολίτης δεν έχει επιλογή.
Θα βάλει βενζίνη, ακόμη κι αν χρειαστεί να κόψει από το τραπέζι του.

Στα τρόφιμα, η κατάσταση έχει ξεπεράσει κάθε όριο κοινωνικής αντοχής.
Προϊόντα πρώτης ανάγκης έχουν μετατραπεί σε είδη πολυτελείας, ενώ οι πολυεθνικές και οι μεγάλες αλυσίδες συνεχίζουν να εμφανίζουν ισχυρότατη κερδοφορία.

Στις τράπεζες, η πρόκληση αγγίζει τα όρια της κοινωνικής ύβρεως.

Μηδενικά επιτόκια για τις καταθέσεις των πολιτών.
Εκρηκτικά επιτόκια για στεγαστικά, επιχειρηματικά και καταναλωτικά δάνεια.
Υπέρογκες χρεώσεις και προμήθειες ακόμη και για στοιχειώδεις συναλλαγές.

Και μέσα σε αυτό το τοπίο οικονομικής ασφυξίας, οι τραπεζικοί κολοσσοί μοιράζουν δισεκατομμύρια σε κέρδη και μερίσματα.

Η κοινωνία στενάζει και η κορυφή του οικονομικού συστήματος πανηγυρίζει.

Η «ελεύθερη αγορά» της αισχροκέρδειας

Η κυβέρνηση συνεχίζει να μιλά για «εισαγόμενη ακρίβεια», για «διεθνείς κρίσεις» και για «σταθερότητα της οικονομίας».

Όμως η πραγματικότητα που βιώνει η κοινωνία είναι διαφορετική.

Διότι όταν οι μισθοί εξανεμίζονται μέσα στις πρώτες 15 ημέρες του μήνα, όταν οι πολίτες αδυνατούν να αποταμιεύσουν, όταν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις πιέζονται μέχρι ασφυξίας και όταν τα υπερκέρδη εκτοξεύονται, τότε δεν μιλάμε για «φυσιολογική λειτουργία της αγοράς».

Μιλάμε για μεταφορά πλούτου.Από τους πολλούς στους λίγους.

Από την κοινωνία προς την οικονομική ολιγαρχία.

Και αυτή η μεταφορά δεν γίνεται τυχαία.
Γίνεται με την ανοχή και  με την πολιτική προστασία  ενός συστήματος εξουσίας που εμφανίζεται ανήμπορο να συγκρουστεί με τα μεγάλα συμφέροντα.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν κέρδη στις επιχειρήσεις.

Κέρδη υπήρχαν και θα υπάρχουν.Το ερώτημα είναι άλλο:

Μπορεί μια κοινωνία να επιβιώσει όταν η ακρίβεια λειτουργεί ως μηχανισμός αφαίμαξης του λαϊκού εισοδήματος και μεταφοράς τεράστιου πλούτου σε μια κλειστή οικονομική ελίτ;

Γιατί όταν ο πολίτης φτωχοποιείται και οι ισχυροί πλουτίζουν όλο και περισσότερο από βασικές ανάγκες , τρόφιμα, ενέργεια, τραπεζικές υπηρεσίες , τότε η αγορά παύει να λειτουργεί ως οικονομικός μηχανισμός και μετατρέπεται σε μηχανισμό κοινωνικής λεηλασίας.

Και αυτό δεν είναι απλώς οικονομικό πρόβλημα.Είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα δημοκρατίας.

Γράφει ο Πασχάλης θ. Τόσιος