Γιατί όταν σβήνουν τα φώτα των στούντιο και τελειώνει η προστασία των φιλικών πάνελ, η πολιτική μένει γυμνή. Και εκεί, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θύμιζε σε τίποτα τον «ηγετικό» και «αναντικατάστατο» που επίμονα παρουσιάζεται. Δεν υπήρχε ούτε η αυτοπεποίθηση της κυριαρχίας ούτε η άνεση του ελέγχου. Αντίθετα, εμφανίστηκε ένας πρωθυπουργός πιεσμένος, με λόγο αμυντικό, με εκνευρισμό που πρόδιδε αδυναμία και με μια στάση που παρέπεμπε περισσότερο σε αυταρχική διαχείριση παρά σε ηγεσία.

Και τότε έγινε το ακόμη πιο ενοχλητικό για το σύστημα του Μαξίμου: απέναντί του δεν βρέθηκε ένας βολικός αντίπαλος για να απορροφήσει την ένταση. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, σταθερός στόχος μιας καλοκουρδισμένης επιχείρησης απαξίωσης, μπήκε στη συζήτηση χωρίς κραυγές και χωρίς υπερβολές, αλλά με καθαρό λόγο και επιμονή. Δεν επιχείρησε να εντυπωσιάσει· επέμεινε να αποδομήσει. Και αυτό ακριβώς ήταν που αποδείχθηκε καταλυτικό.

Γιατί το πρόβλημα για την κυβέρνηση δεν ήταν μια κακή επικοινωνιακή στιγμή. Ήταν ότι, χωρίς το προστατευτικό περίβλημα της εικόνας, φάνηκαν τα όρια της ίδιας της πολιτικής της παρουσίας. Και αυτό δεν διορθώνεται με δημοσκοπήσεις, ούτε με ποσοστά «καταλληλότητας», ούτε με επικοινωνιακές ενέσεις αυτοπεποίθησης.

Οι εταιρείες που μετρούν εντυπώσεις, τα συμβόλαια που χτίζουν προφίλ, τα μέσα που αναπαράγουν το αφήγημα, όλοι βρέθηκαν εκτεθειμένοι μπροστά σε κάτι που δεν μπορούν να ελέγξουν: την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα, όταν εμφανίζεται χωρίς φίλτρα, δεν διορθώνεται , αποκαλύπτει.

Αυτό που είδαμε στη Βουλή δεν ήταν απλώς μια δύσκολη βραδιά για τον πρωθυπουργό. Ήταν η πρώτη καθαρή ρωγμή σε έναν μύθο που κόστισε πολύ για να στηθεί. Και οι ρωγμές, όταν ανοίγουν, δεν κλείνουν εύκολα.

Πασχάλης Θ. Τόσιος