Το πολιτικό διαζύγιο μεταξύ της πλευράς Χαρίτση και της πλευράς Σακελλαρίδη αποτυπώνει κάτι βαθύτερο από μια εσωκομματική διαφωνία. Αποτυπώνει το αδιέξοδο ενός πολιτικού χώρου που δεν κατάφερε ποτέ να απαντήσει πειστικά στο βασικό ερώτημα: τι ακριβώς θέλει να εκφράσει πολιτικά μετά την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ και την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στο προσκήνιο μέσω της ΕΛΑΣ.

Από τη μία πλευρά, ο Αλέξης Χαρίτσης και τα στελέχη που τον ακολουθούν επιχείρησαν να κρατήσουν ανοιχτή την προοπτική μιας ευρύτερης σύμπραξης των προοδευτικών δυνάμεων. Αντιλαμβάνονται ότι ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης λειτουργεί τελικά υπέρ της Νέας Δημοκρατίας και θεωρούν πως χωρίς πολιτικές συγκλίσεις δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρή κυβερνητική εναλλακτική.

Από την άλλη, η πλευρά Σακελλαρίδη επέλεξε μια πιο «καθαρή» ιδεολογικά γραμμή, αποκλείοντας κάθε πιθανότητα συνεργασίας με τον Αλέξη Τσίπρα και αντιμετωπίζοντας με καχυποψία κάθε σενάριο πολιτικής επανασύνθεσης γύρω από πρόσωπα και επιλογές του παρελθόντος.

Η πραγματικότητα όμως αποδείχθηκε σκληρή. Ένα κόμμα που γεννήθηκε ως διάσπαση, χωρίς σαφή κοινωνική γείωση, χωρίς οργανωτική ανάπτυξη και χωρίς διακριτό πολιτικό αφήγημα, δυσκολεύτηκε να πείσει ότι αποτελεί κάτι περισσότερο από μια μεταβατική κοινοβουλευτική συνθήκη.

Η απώλεια της Κοινοβουλευτικής Ομάδας δεν είναι απλώς συμβολικό πλήγμα. Είναι πολιτική αποδυνάμωση με σοβαρές συνέπειες σε επίπεδο παρουσίας, χρηματοδότησης, κοινοβουλευτικού χρόνου και συνολικής επιρροής.

Την ίδια στιγμή, η ίδρυση της ΕΛΑΣ από τον Αλέξη Τσίπρα επιταχύνει τις εξελίξεις στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς. Η επιστροφή Τσίπρα λειτουργεί ως πολιτικός μαγνήτης για στελέχη, ψηφοφόρους και δυνάμεις που αναζητούν έναν νέο φορέα εξουσίας απέναντι στη φθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Ωστόσο, η κρίση δεν αφορά μόνο τη Νέα Αριστερά. Αφορά συνολικά τον προοδευτικό χώρο, ο οποίος συνεχίζει να εμφανίζεται πολυδιασπασμένος, χωρίς κοινή στρατηγική και χωρίς σαφή κοινωνική εκπροσώπηση σε μια περίοδο όπου η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση αυξάνεται.

Η ειρωνεία είναι πως ενώ η Νέα Δημοκρατία καταγράφει φθορά, η αντιπολίτευση αδυνατεί ακόμη να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια σε πλειοψηφικό πολιτικό ρεύμα. Και αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό κενό που προσπαθούν πλέον να καλύψουν οι νέες ανακατατάξεις στον χώρο της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς.

Οι επόμενες εβδομάδες αναμένονται καθοριστικές. Όχι μόνο για το μέλλον της Νέας Αριστεράς, αλλά για ολόκληρο τον χάρτη της ελληνικής αντιπολίτευσης.