Η αυλαία σηκώθηκε ξανά στο Δημοτικό Συμβούλιο Σερρών. Το ίδιο κακό έργο, με τους ίδιους πρωταγωνιστές, το ίδιο φτωχό σενάριο και ακόμη φτωχότερη πολιτική σκηνοθεσία.

Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για επιθεώρηση. Μιλάμε για τον κορυφαίο δημοκρατικό θεσμό του Δήμου.

Στη συνεδρίαση της 29ης Ιουλίου, οι Σερραίοι δεν παρακολούθησαν πολιτικό διάλογο. Παρακολούθησαν ακόμη μία κακοπαιγμένη παράσταση: φωνές, διακοπές, προσωπικές αντεγκλήσεις και έναν κανονισμό πεταμένο σε κάποια γωνία της αίθουσας, ως άχρηστο σκηνικό.

Για ακόμη μία φορά, οι δημοτικοί  σύμβουλοι  Χρυσανθίδης και Γάτσιος μονοπώλησαν την εικόνα. Η ουσία εξαφανίστηκε και τη θέση της πήρε ένας ιδιότυπος πόλεμος του μικροφώνου. Ποιος θα διακόψει ποιον, ποιος θα φωνάξει περισσότερο και ποιος θα εξασφαλίσει την πιο «δυνατή» στιγμή μπροστά στην κάμερα.

Κάπου ανάμεσα στις κραυγές χάθηκαν τα πραγματικά προβλήματα των Σερρών.

Η ευθύνη, όμως, δεν περιορίζεται σε όσους πρωταγωνιστούν στις προσωπικές μονομαχίες. Βαρύνει πρωτίστως την προεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου.

Ο πρόεδρος δεν βρίσκεται εκεί για να παρακολουθεί το χάος ούτε για να χτυπά συγκαταβατικά το καμπανάκι όταν η κατάσταση έχει ήδη ξεφύγει. Είναι ο θεματοφύλακας της διαδικασίας. Οφείλει να προστατεύει τον ομιλητή, να επιβάλλει τον κανονισμό και να διασφαλίζει ότι η συνεδρίαση δεν μετατρέπεται σε τηλεοπτικό καβγά χαμηλής αισθητικής.

Όταν ο καθένας μιλά όποτε θέλει, όταν οι διακοπές γίνονται κανόνας και όταν οι προσωπικές επιθέσεις υποκαθιστούν τον πολιτικό λόγο, τότε η προεδρία γίνεται μέρος της θεσμικής αποτυχίας.

Η ζωντανή μετάδοση των συνεδριάσεων καθιερώθηκε ως εργαλείο διαφάνειας. Δεν μπορεί να λειτουργεί ως σκηνή αυτοπροβολής για όσους πιστεύουν ότι μια δυνατή ατάκα αξίζει περισσότερο από ένα σοβαρό επιχείρημα. Το Δημοτικό Συμβούλιο δεν είναι στούντιο τηλεοπτικής αντιπαράθεσης.

Οι δημότες δεν εξέλεξαν δημοτικούς συμβούλους για να μετρούν ντεσιμπέλ. Τους εξέλεξαν για να ελέγχουν, να προτείνουν, να αποφασίζουν και να λύνουν προβλήματα. Οι Σέρρες έχουν μπροστά τους σοβαρές αναπτυξιακές, κοινωνικές, οικονομικές και δημογραφικές προκλήσεις. Δεν έχουν την πολυτέλεια να παρακολουθούν αιρετούς να αναλώνονται σε προσωπικά ξεκαθαρίσματα λογαριασμών.

Όταν έπεσε η αυλαία της συνεδρίασης, κανείς δεν είχε κερδίσει. Ούτε εκείνος που φώναξε περισσότερο ούτε εκείνος που εξασφάλισε την τελευταία ατάκα.

Έχασε το Δημοτικό Συμβούλιο. Έχασε η πολιτική. Έχασε η πόλη.

Και όσο αυτή η παρακμή αντιμετωπίζεται με ανοχή, τόσο περισσότερο θα παγιώνεται ως κανονικότητα.

Γράφει ο Παρατηρητικός