Σε μια από τις πιο προσωπικές του εξομολογήσεις, ο Σερραίος καλλιτέχνης μίλησε ανοιχτά για τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, περιγράφοντας τη ζωή του ως «ένα queer αγόρι σε μια μικρή πόλη», χωρίς οικονομική άνεση, χωρίς γνωριμίες και κυρίως  χωρίς την αποδοχή που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη.

Ο ίδιος αποκάλυψε πως βίωσε έντονο bullying, κοινωνικό αποκλεισμό και ειρωνικά σχόλια εξαιτίας της διαφορετικότητάς του, σε μια εποχή που η ελληνική επαρχία δυσκολευόταν ακόμη περισσότερο να αποδεχθεί ό,τι έβγαινε έξω από τα στερεότυπα. Παρ’ όλα αυτά, δεν εγκατέλειψε ποτέ τη μουσική και την ανάγκη του να εκφραστεί.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη μητέρα του, την οποία χαρακτήρισε «ηρωίδα», καθώς  πάλευε καθημερινά για να καλύψει ακόμη και βασικές ανάγκες της οικογένειας, χωρίς όμως να του στερήσει το δικαίωμα να ονειρεύεται. Η αναφορά αυτή φώτισε μια λιγότερο προβεβλημένη πλευρά της επιτυχίας: εκείνη της οικονομικής δυσκολίας, που συχνά μένει πίσω από τις λαμπερές εικόνες της showbiz.

Ο Akylas υπογράμμισε ακόμη ότι δεν μπήκε στον χώρο της μουσικής μέσω «κυκλωμάτων» ή ισχυρών διασυνδέσεων. Αντίθετα, όπως ανέφερε, ξεκίνησε μόνος του, τραγουδώντας, δημιουργώντας περιεχόμενο στα social media και προσπαθώντας να χτίσει το κοινό του βήμα – βήμα. Τα social media αποτέλεσαν για εκείνον τόσο εργαλείο έκφρασης όσο και πεδίο σκληρής κριτικής και διαδικτυακών επιθέσεων.

Η δημόσια κατάθεσή του προκάλεσε μεγάλη συζήτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όχι μόνο για την προσωπική του διαδρομή, αλλά και για τα ζητήματα που ανέδειξε: το bullying, την απομόνωση πολλών νέων ανθρώπων στην περιφέρεια, την οικονομική ανισότητα και τη δυσκολία αποδοχής της διαφορετικότητας στην ελληνική κοινωνία.

Για πολλούς, η ιστορία του λειτουργεί ως ένα μήνυμα επιμονής και αντοχής. Για άλλους, ως μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε επιτυχία μπορεί να κρύβονται χρόνια σιωπής, απόρριψης και αγώνα.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο νεαρός καλλιτέχνης  κατάφερε να μετατρέψει τις πληγές του σε δημόσιο λόγο και καλλιτεχνική έκφραση, ανοίγοντας μια συζήτηση που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της μουσικής σκηνής.