Κάποτε πολυτέλεια ήταν το γιοτ, η βίλα και οι σαμπάνιες. Σήμερα, για χιλιάδες ελληνικά νοικοκυριά, πολυτέλεια έγινε ένας καφές στην πλατεία, μια θεατρική παράσταση, μια οικογενειακή έξοδος ή λίγες ημέρες διακοπών.

Και το πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο ότι φτάσαμε ως εδώ. Είναι ότι κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως αυτή είναι η «νέα κανονικότητα».

Να δουλεύεις οκτώ, δέκα ή και δεκατρείς ώρες, να πληρώνεις φόρους, ενοίκια, λογαριασμούς, καύσιμα και τρόφιμα που ακριβαίνουν διαρκώς, και στο τέλος του μήνα να αισθάνεσαι ενοχές επειδή ήπιες έναν καφέ ή πήγες τα παιδιά σου για ένα παγωτό.

Δεν είναι πολυτέλεια ο καφές.

Δεν είναι πολυτέλεια να μπορείς να δεις μια θεατρική παράσταση, να κάνεις μια εκδρομή ή να ξεκουραστείς για μία εβδομάδα το καλοκαίρι.

Πολυτέλεια είναι να κυβερνάς χωρίς να αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα που βιώνει η κοινωνία. Πολυτέλεια είναι να πανηγυρίζεις για «ισχυρή οικονομία», όταν ο πολίτης μετράει τα κέρματα στο σούπερ μάρκετ. Πολυτέλεια είναι να μιλάς για ανάπτυξη, όταν η ανάπτυξη δεν φτάνει ποτέ στο πορτοφόλι του εργαζόμενου και του συνταξιούχου.

Το χειρότερο, όμως, είναι άλλο.

Σιγά-σιγά εκπαιδευτήκαμε να θεωρούμε φυσιολογικό αυτό που πριν από λίγα χρόνια θα χαρακτηρίζαμε κοινωνική αποτυχία. Να κόβουμε από την ποιότητα ζωής μας, να στερούμαστε τα αυτονόητα και να λέμε «έτσι είναι τα πράγματα».

Όχι. Δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Μια κοινωνία δεν μετριέται μόνο με τους δείκτες ανάπτυξης και τα δημοσιονομικά πλεονάσματα. Μετριέται από το αν ο πολίτης μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια, χωρίς να αισθάνεται ότι κάθε μικρή χαρά είναι... προνόμιο των λίγων.

Γιατί όταν ένας καφές γίνεται πολυτέλεια, τότε δεν έχει ακριβύνει ο καφές.

Έχει φτωχύνει η κοινωνία.