Τελικά, υπάρχει μια σπάνια «υπερδύναμη» στην ελληνική πολιτική. Η ικανότητα να περπατάς μέσα στη μεγαλύτερη πολιτική θύελλα και να συμπεριφέρεσαι σαν να φυσάει... δροσερό μελτεμάκι.

Εκεί που η κοινή λογική θα υπαγόρευε λίγη διακριτικότητα, λίγη αυτοσυγκράτηση, έστω μια στοιχειώδη αίσθηση του πολιτικού μέτρου, κάποιοι επιλέγουν το ακριβώς αντίθετο: δημόσιες εμφανίσεις, χαμόγελα, χειραψίες και φωτογραφίες. Με ύφος που λέει «όλα καλά, προχωράμε».

Ίσως, βέβαια, να πρόκειται για μια νέα σχολή πολιτικής σκέψης. Η σχολή της... αυτοαθώωσης. Δεν χρειάζονται δικαστήρια, πορίσματα ή εξηγήσεις. Αρκεί να αποφασίσεις μόνος σου ότι δεν τρέχει τίποτα και συνεχίζεις κανονικά το πρόγραμμα.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει προκαλέσει πολιτικό σεισμό, έχει εκθέσει θεσμούς και έχει εξοργίσει χιλιάδες πραγματικούς αγρότες που περιμένουν διαφάνεια και δικαιοσύνη. Κι όμως, κάποιοι δείχνουν να θεωρούν ότι όλα αυτά είναι μια μικρή... παρεξήγηση που θα ξεχαστεί μέχρι την επόμενη κορδέλα εγκαινίων ή την επόμενη επίσημη φωτογραφία.

Δεν είναι θέμα ποινικής ευθύνης. Αυτή θα την κρίνει η Δικαιοσύνη. Είναι θέμα πολιτικής αισθητικής. Και όταν ακόμη και η πολιτική αισθητική εγκαταλείπει την αίθουσα, τότε η αλαζονεία ανεβαίνει στο βήμα και μιλάει μόνη της.

Η αλήθεια είναι ότι το μεγαλύτερο προσόν ορισμένων «γαλάζιων» στελεχών δεν είναι η αντοχή στην κριτική. Είναι η αντοχή στην... αμηχανία. Γιατί, για να νιώσεις αμηχανία, πρέπει πρώτα να διαθέτεις λίγη τσίπα. Και αυτή φαίνεται πως έχει καταργηθεί ως περιττό πολιτικό αξεσουάρ.

Το μόνο που μένει τώρα είναι να μας πείσουν ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι αποκαλύψεις, αλλά όσοι επιμένουν να τις θυμούνται.
Υ.Γ. Οι επικοινωνιολόγοι λένε ότι η γλώσσα του σώματος στέλνει μηνύματα. Εδώ, πάντως, τα χέρια δείχνουν να έχουν συμφωνήσει περισσότερα απ' όσα γνωρίζουμε.
Υ.Γ. Το επίσημο δελτίο Τύπου αναφέρει ότι η συνάντηση αφορούσε τα προβλήματα του πρωτογενούς τομέα και την AGROSERRES

Παρατηρητικός