Η διαμόρφωση των βουλευτικών ψηφοδελτίων στις Σέρρες έχει ήδη ξεκινήσει. Όχι δημόσια. Όχι μέσα από μια ανοιχτή πολιτική διαδικασία. Αλλά μέσα από ένα γνώριμο σκηνικό τηλεφωνημάτων, προσωπικών επαφών, διαβουλεύσεων, ισορροπιών και παρασκηνίου. Εκεί όπου, διαχρονικά, κρίνονται οι περισσότερες πολιτικές καριέρες στην Ελλάδα.

Στη Νέα Δημοκρατία, η απόφαση του Κώστα Καραμανλή να μη διεκδικήσει εκ νέου την εκλογή του άνοιξε τον δρόμο για μια έντονη κινητικότητα. Αυτοδιοικητικοί, επαγγελματίες και πρόσωπα με πολιτική παρουσία επιχειρούν να διεκδικήσουν μία θέση στο ψηφοδέλτιο, γνωρίζοντας όμως ότι οι δημοσκοπήσεις και η πιθανή είσοδος περισσότερων κομμάτων στη Βουλή περιορίζουν, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, τις έδρες της Νέας Δημοκρατίας στις Σέρρες σε δύο. Αυτό σημαίνει ότι η μάχη θα είναι σκληρή και το παρασκήνιο ακόμη πιο έντονο.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, δεν εξελίσσεται στη Νέα Δημοκρατία. Εξελίσσεται στο ΠΑΣΟΚ.

Το ψηφοδέλτιο βρίσκεται σε φάση τελικής διαμόρφωσης. Οι πληροφορίες του Καθημερινού Παρατηρητή αναφέρουν ότι σε ορισμένα πρόσωπα έχει ήδη γνωστοποιηθεί η συμμετοχή τους, πριν ακόμη ολοκληρωθεί οποιαδήποτε ουσιαστική δημόσια ή κομματική διαβούλευση.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη πολιτική παθογένεια.

Ενώ το ΠΑΣΟΚ διακηρύσσει ότι επιδιώκει ανανέωση, συμμετοχή και επανεκκίνηση της σχέσης του με την κοινωνία, οι διαδικασίες που ακολουθούνται δίνουν την εντύπωση ότι εξακολουθούν να λειτουργούν με όρους κλειστού κομματικού μηχανισμού. Οι αποφάσεις φαίνεται να λαμβάνονται από λίγους, με την κοινωνία, τα μέλη και ακόμη και σημαντικό τμήμα της κομματικής οργάνωσης να ενημερώνονται εκ των υστέρων.

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διακινούνται στο εσωτερικό του κόμματος, εξετάζεται η επιστροφή προσώπων που τα προηγούμενα χρόνια επέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Η επιλογή αυτή προκαλεί ήδη έντονες αντιδράσεις σε αρκετά στελέχη και μέλη, τα οποία αναρωτιούνται αν η διεύρυνση ταυτίζεται τελικά με την ανακύκλωση των ίδιων πολιτικών προσώπων ή αν υπάρχει πραγματική διάθεση να αναδειχθούν νέα στελέχη που παρέμειναν στον χώρο στα δύσκολα χρόνια.

Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό: ποιος αξιολογεί τους υποψήφιους;

Η κοινωνία ή οι κομματικοί μηχανισμοί; Η τοπική βάση ή οι προσωπικές σχέσεις;

Η πολιτική διαδρομή, η κοινωνική προσφορά και η επαγγελματική καταξίωση ή οι ισορροπίες των εσωκομματικών ομάδων;

Δυστυχώς, όλα δείχνουν ότι για ακόμη μία φορά υπερισχύει η γνωστή λογική της κομματικής καμαρίλας. Μια λογική που δημιουργεί «παιδιά και αποπαίδια», προνομιακές διαδρομές για ορισμένους και αποκλεισμούς για άλλους, χωρίς σαφή, αντικειμενικά και αξιοκρατικά κριτήρια.

Αυτό ακριβώς είναι που απογοητεύει τους πολίτες και τροφοδοτεί την απαξίωση της πολιτικής. Όχι επειδή διαφωνούν με συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά επειδή βλέπουν ότι οι ίδιες πρακτικές αναπαράγονται ανεξάρτητα από τα συνθήματα περί ανανέωσης και συμμετοχής.

Αν το ΠΑΣΟΚ επιθυμεί πραγματικά να αποτελέσει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, οφείλει να αποδείξει πρώτα ότι μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει τους ανθρώπους που θα το εκπροσωπήσουν. Να δώσει ουσιαστικό λόγο στην κοινωνία, στη βάση και στα στελέχη του. Να αξιολογήσει τους υποψηφίους με πολιτικά,αξιακά, κοινωνικά και επαγγελματικά κριτήρια και όχι με όρους εσωκομματικών ισορροπιών.

Γιατί τα ψηφοδέλτια δεν είναι υπόθεση λίγων. Είναι η πρώτη πολιτική συμφωνία ενός κόμματος με την κοινωνία.

Και όταν αυτή η συμφωνία γράφεται πίσω από κλειστές πόρτες, δύσκολα μπορεί να πείσει ότι εκφράζει μια νέα πολιτική αντίληψη.

Γράφει ο Παρατηρητικός