Πριν ανακοινωθούν τα ψηφοδέλτια, κάποιοι άρχισαν ήδη τους ψεκασμούς. Όχι για τα κουνούπια. Για τους πιθανούς συνυποψηφίους τους.

Στην πολιτική υπάρχουν στιγμές που μια ολόκληρη στρατηγική χωρά μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βίντεο.

Ένα βλέμμα.Μια κίνηση.Ένα αντικείμενο.Στην προκειμένη περίπτωση... ένα μπουκάλι Αουτάν.

Η Φωτεινή Αραμπατζή, λίγο πριν ξεκινήσει την περιοδεία της στα χωριά των Σερρών, επέλεξε να καταγράψει τον εαυτό της να ψεκάζεται σχολαστικά με αντικουνουπικό, στέλνοντας ,κατά την ανάγνωση πολλών , ένα μήνυμα για το γνωστό πρόβλημα των κουνουπιών στον νομό.

Μέχρι εδώ, όλα καλά.

Μόνο που στις Σέρρες δύσκολα πιστεύει κανείς στις... συμπτώσεις.

Διότι το ζήτημα της κουνουποκτονίας αφορά άμεσα την Περιφερειακή Ενότητα Σερρών και, κατ' επέκταση, τον Αντιπεριφερειάρχη Παναγιώτη Σπυρόπουλο.Τον ίδιο άνθρωπο που εδώ και αρκετούς μήνες ακούγεται ολοένα και πιο έντονα ότι εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να διεκδικήσει μια θέση στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας.

Και κάπου εκεί, το αντικουνουπικό σταμάτησε να είναι αντικουνουπικό.

Έγινε... πολιτικό εργαλείο.Ένα υπονοούμενο σε μορφή αεροζόλ.

Ένα τρολάρισμα με άρωμα λεβάντας.Ένας ψεκασμός με προεκλογικές προεκτάσεις.

Γιατί όταν όλοι γνωρίζουν ότι η Νέα Δημοκρατία στις Σέρρες, με τα σημερινά δεδομένα, παλεύει για δύο βουλευτικές έδρες, τότε κάθε νέα υποψηφιότητα δεν αντιμετωπίζεται ως ενίσχυση της παράταξης.

Αντιμετωπίζεται ως προσωπικός πονοκέφαλος.

Και όταν αρχίζουν τα προληπτικά χτυπήματα πριν καν ανακοινωθούν οι υποψήφιοι, αυτό περισσότερο θυμίζει άμυνα παρά αυτοπεποίθηση.

Η πολιτική αυτοπεποίθηση δεν ψεκάζεται.Χτίζεται.Χτίζεται με έργο.Με πολιτική παρουσία.

Με κοινοβουλευτικό αποτύπωμα.Με κοινωνική αναγνώριση.

Και κυρίως με την αίσθηση ότι δεν έχεις λόγο να φοβάσαι τον επόμενο που θα μπει στην κούρσα.

Αντίθετα, όταν η πρώτη αντίδραση απέναντι σε μια ενδεχόμενη υποψηφιότητα είναι οι συμβολικές βολές και τα έμμεσα μηνύματα, εύλογα δημιουργείται η εντύπωση ότι κάποιοι βλέπουν ανταγωνιστές ακόμη και εκεί που ακόμη δεν υπάρχουν επίσημα.

Ίσως γιατί αντιλαμβάνονται πως μια υποψηφιότητα με αυτοδιοικητική αναγνωρισιμότητα και ισχυρό τοπικό μηχανισμό μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό παρασκήνιο.

Η συζήτηση πλέον δεν αφορά μόνο τα κουνούπια.Αφορά τις... δημοσκοπήσεις.

Αφορά την αγωνία της δεύτερης έδρας.Αφορά τον φόβο μήπως εμφανιστεί ένας αντίπαλος με πραγματική εκλογική δυναμική.

Και αφορά, φυσικά, το γεγονός ότι η ίδια η κ. Αραμπατζή καλείται να δώσει τη δική της πολιτική μάχη έχοντας απέναντί της και την κριτική που δέχεται για το πολιτικό της αποτύπωμα τα τελευταία χρόνια. Παράλληλα, η δημόσια συζήτηση γύρω από την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει προσθέσει ένα ακόμη στοιχείο πολιτικής πίεσης, καθώς το όνομά της έχει βρεθεί στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης. Αυτή η συζήτηση αποτελεί μέρος του σημερινού πολιτικού περιβάλλοντος, ανεξάρτητα από την τελική αξιολόγηση κάθε υπόθεσης.

Κάπως έτσι εξηγούνται πολλά.

Γιατί οι πολιτικοί που αισθάνονται ισχυροί συνήθως επενδύουν στο δικό τους αφήγημα.

Δεν αφιερώνουν χρόνο για να φωτογραφίζουν τους πιθανούς αντιπάλους τους.

Στις Σέρρες, πάντως, η προεκλογική περίοδος φαίνεται ότι ξεκίνησε αρκετά νωρίτερα από το αναμενόμενο.

Με stories.Με reels.Με υπονοούμενα.Με τρολ.

Και τώρα...με Αουτάν .

Το μόνο που απομένει είναι να μάθουμε αν στις επόμενες περιοδείες θα κυκλοφορήσουν και αντικοριοί, μυγοσκοτώστρες ή κανένα εντομοκτόνο γενικής χρήσης.

Γιατί, όπως φαίνεται, το πρόβλημα δεν είναι τα κουνούπια.

Το πραγματικό τσίμπημα προέρχεται από την πιθανότητα να εμφανιστεί κάποιος που μπορεί να διεκδικήσει τη δεύτερη έδρα.

Και αυτό, όσο αντικουνουπικό κι αν χρησιμοποιήσει κανείς, δεν αντιμετωπίζεται με... ψεκασμούς.

Παρατηρητικός