Η δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη, με θύμα τη Βάγια Νέστορα, δεν άφηνε κανένα περιθώριο για μικροπολιτική. Θα περίμενε κανείς από τον πρωθυπουργό να απευθύνει ένα ενωτικό μήνυμα, να καλέσει όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις σε κοινό μέτωπο απέναντι στην τρομοκρατία και να αναλάβει την πολιτική ευθύνη που αναλογεί σε μια κυβέρνηση η οποία συμπληρώνει επτά χρόνια στην εξουσία.

Αντί γι' αυτό, επέλεξε κάτι διαφορετικό.

Επέλεξε να μετατρέψει μια εθνική τραγωδία σε επικοινωνιακό πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης.

Μέσα σε λίγες ώρες, η δημόσια συζήτηση έφυγε από τους τρομοκράτες και πήγε στην... αντιπολίτευση. Από την αναζήτηση των φυσικών αυτουργών περάσαμε στην αναζήτηση πολιτικών ενόχων. Από την ανάγκη ενότητας, στην ανακύκλωση της θεωρίας των «δύο άκρων».

Και κάπως έτσι, το βασικό ερώτημα χάθηκε.

Πώς είναι δυνατόν, ύστερα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, να δρουν ακόμη τέτοιες εγκληματικές ομάδες;

Η κυβέρνηση δεν απάντησε.

Αντί απαντήσεων, προσέφερε υπονοούμενα.

Αντί αυτοκριτικής, μοίρασε πολιτικές υποψίες.

Αντί να κοιτάξει προς την αποτελεσματικότητα του κράτους, κοίταξε προς τα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Η στρατηγική δεν είναι καινούργια.

Κάθε φορά που μια κρίση απειλεί να ανοίξει δύσκολες συζητήσεις για τις κυβερνητικές ευθύνες, το Μαξίμου αναζητά έναν νέο ιδεολογικό αντίπαλο. Αυτή τη φορά, ο αντίπαλος δεν ήταν οι τρομοκράτες. Ήταν όσοι δεν αποδέχονται το κυβερνητικό αφήγημα.

Ακόμη πιο προβληματικό είναι ότι η ίδια γραμμή αναπαράχθηκε σχεδόν ταυτόχρονα από κυβερνητικά στελέχη, κομματικούς μηχανισμούς και δεκάδες υποστηρικτικούς λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν ήταν μια αυθόρμητη πολιτική συζήτηση. Ήταν μια προσπάθεια να μετατοπιστεί το κέντρο βάρους της δημόσιας συζήτησης: από την αποτυχία του κράτους να προλάβει το έγκλημα, στην πολιτική αξιοποίησή του.

Η Δημοκρατία, όμως, δεν λειτουργεί έτσι.

Η τρομοκρατία δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακές καμπάνιες ούτε με ιδεολογικούς συμψηφισμούς.

Αντιμετωπίζεται με αποτελεσματικές υπηρεσίες ασφαλείας, με ισχυρούς θεσμούς και με κυβερνήσεις που αναλαμβάνουν πρώτα τις δικές τους ευθύνες πριν αναζητήσουν ευθύνες στους πολιτικούς τους αντιπάλους.

Η μεγαλύτερη πολιτική μικρότητα δεν είναι να κάνεις αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση.

Είναι να το κάνεις πάνω από μια ανθρώπινη τραγωδία.

Γιατί τότε δεν προσβάλλεις μόνο τους πολιτικούς σου αντιπάλους.

Προσβάλλεις τη μνήμη του θύματος και την ίδια τη Δημοκρατία.