Κάποτε η Νέα Δημοκρατία υποσχόταν «αριστεία», «σεμνότητα» και «θεσμικότητα». Σήμερα, μοιάζει να εγκαινιάζει μια νέα σχολή πολιτικής: τη σχολή της μόνιμης δικαιολογίας.

Η Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου καταδικάζεται πρωτόδικα για την υπόθεση των προσωπικών δεδομένων και η επίσημη υπερασπιστική γραμμή σχεδόν μας ζητά να πιστέψουμε ότι έγινε... φασαρία για ένα e-mail. Λίγο ακόμη και θα μάθουμε ότι φταίει το πλήκτρο «Αποστολή».

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος βρίσκεται αντιμέτωπος με ευρωπαϊκό ένταλμα και αντί η δημόσια συζήτηση να περιστρέφεται γύρω από τη διαλεύκανση της υπόθεσης, μένει η ιστορική ατάκα ότι «δεν θα απολογηθεί σε κανέναν κερατά». Περίεργη αντίληψη για κάποιον που υπηρέτησε επί δεκαετίες τα υψηλότερα δημόσια αξιώματα. Εκτός αν θεωρεί ότι η λογοδοσία αφορά μόνο τους... κοινούς θνητούς.

Ο Μακάριος Λαζαρίδης, πάλι, ανακάλυψε ότι για όσα συνέβησαν φταίει το... Δημόσιο. Η κλασική ελληνική λύση. Όταν όλα πήγαιναν καλά, οι τίτλοι και οι θέσεις ήταν προσωπική επιτυχία. Όταν προέκυψαν ερωτήματα, εμφανίστηκε ξαφνικά ο ανώνυμος κρατικός υπάλληλος.

Το αξιοσημείωτο, όμως, δεν είναι οι ίδιες οι υποθέσεις. Αυτές θα πάρουν τον δρόμο της Δικαιοσύνης και εκεί θα κριθούν. Το πραγματικά ενδιαφέρον είναι η αντανακλαστική αντίδραση της εξουσίας. Ποτέ δεν υπάρχει πολιτικό πρόβλημα. Ποτέ δεν υπάρχει ανάγκη αυτοκριτικής. Πάντα υπάρχει μια εξήγηση που βολεύει περισσότερο από την πραγματικότητα.

Και κάπου εκεί θυμόμαστε τον Κυριάκο Μητσοτάκη να λέει μετά το περίφημο 41% ότι «δεν είναι λευκή επιταγή» και ότι απαιτεί περισσότερη σεμνότητα.

Προφανώς, κάποιοι το εξέλαβαν διαφορετικά...Σαν... κάρτα απεριορίστων διαδρομών.