Η  πολιτική μετατρέπεται σε θέατρο του παραλόγου. Και η υπόθεση Αβραμόπουλου κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μία από αυτές.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος εμφανίστηκε οργισμένος, δηλώνοντας πως «δεν απολογούμαι σε κανένα κερατά». Η φράση έκανε πρωτοσέλιδα. Εκείνο όμως που δεν απάντησε είναι το ουσιώδες: γιατί χρειάστηκε να ενημερωθεί από το Μέγαρο Μαξίμου για ένα ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και γιατί επέλεξε να ανοίξει δημόσια πόλεμο με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη.

Από εκεί και πέρα άρχισε το πραγματικό πανηγύρι.

Η κυβέρνηση, που σε κάθε άλλη περίπτωση εμφανίζεται αρραγής και με ενιαία γραμμή, ξαφνικά θύμισε πολυκατοικία χωρίς διαχειριστή. Άλλος μιλούσε για θεσμούς, άλλος για ισονομία, άλλος κρατούσε αποστάσεις, άλλος σιωπούσε.

Οι «πηγές» του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη απαντούσαν στον πρώην Επίτροπο σαν να επρόκειτο για πολιτικό αντίπαλο. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, που αρχικά ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός, λίγες ώρες αργότερα έκανε ένα κομψό βήμα προς τα πίσω.

«Δεν είμαι δικαστής», είπε.

Ούτε δικαστής. Ούτε συνήγορος. Ούτε πολιτικός εγγυητής.

Με άλλα λόγια, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος έμεινε ξαφνικά μόνος του.

Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη ειρωνεία.

Η ίδια κυβέρνηση που επί χρόνια φωτογράφιζε κάθε δικαστική εξέλιξη ως απόδειξη ενοχής όταν αφορούσε πολιτικούς αντιπάλους, σήμερα ανακαλύπτει τη διάκριση των εξουσιών, το τεκμήριο αθωότητας και την... ουδετερότητα.

Τελικά οι αρχές του κράτους δικαίου φαίνεται πως ενεργοποιούνται επιλεκτικά, ανάλογα με το ποιος βρίσκεται κάθε φορά στο κάδρο.

Όσο για τον κ. Αβραμόπουλο, η πολιτική του εμπειρία θα έπρεπε να του έχει διδάξει ότι οι εκρήξεις μπορεί να προσφέρουν στιγμιαία εκτόνωση, αλλά σπάνια λύνουν τα πραγματικά προβλήματα. Πολύ περισσότερο όταν η οργή στρέφεται προς την ίδια την κυβέρνηση της παράταξης που τον ανέδειξε.

Το πιο αποκαλυπτικό, όμως, είναι άλλο.

Δεν μάθαμε ποιος έχει δίκιο.Μάθαμε ποιος έμεινε χωρίς πολιτική κάλυψη.

Και αυτό, στην πολιτική, είναι συνήθως πολύ πιο ηχηρό από οποιαδήποτε δήλωση περί... «κερατάδων».